СМІ: Адзіны спосаб спыніць Іран на моры — гэта сухапутныя войскі
- 22.07.2026, 13:39
Канфлікт у Персідскім заліве можа перайсці ад удараў да высадкі войскаў
Супрацьстаянне паміж ЗША і Іранам вакол Армузскага праліва і ядзернай праграмы Тэгерана ўваходзіць у новую фазу. На фоне адмовы Ірана ісці на саступкі амерыканскія эксперты абмяркоўваюць магчымасць наземнай аперацыі дзеля спынення атак на суднаходства, піша 19FortyFive (пераклад — сайт Charter97.org).
Міністр замежных спраў Ірана Аббас Аракчы заявіў, што Тэгеран не мае намеру рабіць саступкі пад ціскам і не бачыць прычын адкрываць Армузскі праліў. «Вораг пачаў з патрабавання безагаворачнай капітуляцыі, але ў выніку абодва бакі сталі дзейнічаць як звышдзяржавы», — сказаў ён.
Вашынгтон можа разгледзець захоп стратэгічных астравоў у Персідскім заліве, уключаючы Харг, Кешм і астравы, якія кантралюе Корпус вартавых ісламскай рэвалюцыі. Гэтыя тэрыторыі маюць значэнне з-за нафтавага экспарту, баз беспілотнікаў і магчымасцяў для хуткіх атак на судны.
Пры гэтым паўнавартаснае ўварванне ў Іран лічыцца надзвычай складаным сцэнаром. Краіна амаль у чатыры разы большая за Ірак і мае складаны горны рэльеф. Больш рэалістычным варыянтам называюць абмежаваную аперацыю па кантролі ключавых партоў і астравоў.
Прысутнасць амерыканскіх войскаў на тэрыторыі Ірана нясе сур'ёзныя палітычныя рызыкі. Рэакцыя насельніцтва можа залежаць ад мэтаў аперацыі: у мінулым іранцы супраціўляліся спробам захопу тэрыторыі, але не заўсёды ўспрымалі замежную вайсковую прысутнасць як акупацыю.
Асобнай праблемай можа стаць удзел Ізраіля. Паводле меркавання аналітыкаў, з'яўленне ізраільскіх сіл на іранскай тэрыторыі здольнае ўзмацніць нацыяналістычныя настроі і даць Тэгерану моцны прапагандысцкі аргумент.
«Рыторыка падчас вайны павінна быць такой жа дакладнай, як і ваенныя ўдары», — лічаць аўтары, папярэджваючы, што заявы прэзідэнта ЗША Дональда Трампа адносна нафты і кантролю над рэсурсамі могуць змяніць стаўленне звычайных іранцаў да ЗША.
Эксперты адзначаюць, што Вашынгтону давядзецца выбіраць паміж захаваннем цяперашняга ціску і больш рызыкоўнымі дзеяннямі, калі Іран працягне пагражаць свабодзе суднаходства і саюзнікам ЗША.