Аляксандр Каваленка: З Драпатым расіянам на фронце будзе «вясёла»
- 24.07.2026, 20:16
У РФ будуць палаць не толькі НПЗ і Wildberries.
Прызначэнне Міхаіла Драпатага галоўнакамандуючым Узброеных Сіл Украіны стала адным з самых рэзанансных кадравых змяненняў за час поўнамаштабнай вайны з Расіяй. Калі ва Украіне ад новага галоўнакамандуючага чакаюць больш сучаснага падыходу да вядзення баявых дзеянняў і пашырэння маштабаў высокатэхналагічнай вайны, то ў расійскай інфармацыйнай прасторы яго прызначэнне выклікала сапраўдную істэрыку. Расійскія прапагандысты і «зэт-ваенкары» адкрыта называюць Драпатага сур'ёзнай пагрозай для арміі РФ і чакаюць цяжкія часы.
Ваенна-палітычны аглядальнік групы «Інфармацыйны супраціў» Аляксандр Каваленка у інтэрв'ю «Главреду» распавёў, наколькі абгрунтаваная істэрыка расіян з нагоды прызначэння Драпатага галоўнакамандуючым УСУ, чым стыль камандавання Драпатага будзе адрознівацца ад стылю Сырскага, што прынцыпова зменіцца для расійскіх акупантаў на фронце і ў тыле, як пашырыцца пералік мэт для ўкраінскіх беспілотнікаў на тэрыторыі Расіі, а таксама якое акно магчымасцяў мае Украіна да лістапада.
– Калі Сырскага «зэт-ваенкары» называлі «аналагам Герасімава», то пра Драпатага яны кажуць як пра катастрофу для сябе. Якія рысы Драпатага прымушаюць расіян цяпер панікаваць? Чаму яго прызначэнне выклікала такі «вой на балотах»?
– Напэўна, па той жа прычыне, па якой і Фёдараў быў для расіян пастаянным аб'ектам дыскрэдытацыі, крытыкі і насмешак. Гэта звязана з сучасным бачаннем вайны. Міхаіл Драпаты прытрымліваецца сучаснага погляду на вядзенне высокаадаптыўнай і высокадынамічнай вайны. У яго зусім іншая канцэпцыя вядзення вайны ва Украіне.
Сырскі таксама быў прафесійным генералам. Ён выдатна ведае сваю справу, і шмат у чым мы абавязаныя яму поспехамі контрнаступальных аперацый 2022 года. Але гэта больш кансерватыўны вайсковец, то бок у яго больш кансерватыўныя погляды на ваенную навуку і ваенную справу. Змены ён прымае, але з вялікай цяжкасцю. Часам, калі нешта ўкаранялася праз Генштаб, галоўнакамандуючаму фактычна прыходзілася ламаць самога сябе. Гэта быў складаны шлях.
Затое Міхаіл Драпаты больш гнуткі і адкрыты для сучасных тэндэнцый. У пытаннях ваеннай справы ён арыентуецца на інавацыйныя падыходы. Яго ўзаемадзеянне з Міхаілам Фёдаравым ніколі не было сакрэтам: яны добра ўзаемадзейнічалі і выдатна разумелі адзін аднаго, былі на адной хвалі.
Менавіта гэта і непакоіць расіян. У іх дагэтуль пераважае даволі закансерваваная сістэма цэнтральнага ваеннага кіравання, па сутнасці, «савок», які яны так і не змаглі змяніць. У іх ёсць хіба што асобныя падраздзяленні і напрамкі, дзе прымяняюцца сучасныя тактычныя вынаходніцтвы і інавацыі. Напрыклад, «Рубікон» — самае паспяховае падраздзяленне беспілотных сістэм расійскіх акупантаў. Але ёсць важны нюанс: яно знаходзіцца пад патранатам ФСБ — не Герасімава, не Генштаба, не Фрунзенскай набярэжнай, а менавіта Лубянкі. Расійскія «кірзачы», то бок вайскоўцы, вельмі замкнёныя, і развіцця там практычна не адбываецца.
Затое ва Украіне ўжо сфармавалася новае пакаленне ваенных камандзіраў. Менавіта да яго належыць Міхаіл Драпаты. І менавіта гэта выклікае ў расіян найбольшы неспакой, паколькі новага пакалення сярод «кірзачоў» проста няма. У іх ёсць проста маладыя афіцэры, якія прадстаўляюць старую кансерватыўную сістэму, у якой ніякіх зменаў не будзе. Менавіта таму расіяне так напалоханыя.
– Чым стыль камандавання Драпатага можа прынцыпова адрознівацца ад стылю Сырскага? Расіяне, напрыклад, сцвярджаюць, што Сырскі быў прыхільнікам прынцыпу «ўтрымліваць пазіцыі любой цаной», тады як Драпаты нібыта гатовы адыходзіць на больш выгадныя рубяжы дзеля захавання асабовага складу. Наколькі гэта справядлівае сцвярджэнне? І якія яшчэ прынцыповыя адрозненні вы бачыце?
– Увогуле за час поўнамаштабнай вайны ва Украіне мы неаднаразова бачылі сітуацыі, калі Сілы абароны Украіны адыходзілі на больш выгадныя пазіцыі, пазбягаючы траплення ў акружэнне. Апошняе паўнавартаснае акружэнне адбылося яшчэ на пачатку шырокамаштабнага ўварвання ў 2022 годзе. Найбольш маштабным прыкладам быў Марыупаль. Але гэта быў свядомы крок, на які пайшлі, каб затармазіць прасоўванне ворага ўглыб Украіны і скаваць яго сілы менавіта на гэтым напрамку. Расія была вымушаная сасредачыць пад Марыупалем велізарную колькасць сіл і сродкаў. Гэта была вымушаная ахвяра і подзвіг абаронцаў Марыупаля.
За час вайны былі сітуацыі, калі нашы падраздзяленні можна было адводзіць значна раней, у той жа час былі і выпадкі, калі зацягванне гэтага рашэння дазваляла яшчэ больш знясіліць ворага, запаволіць яго прасоўванне і скараціць яго рэсурсы (і асабовы склад, і сродкі паражэння) для далейшых наступальных дзеянняў.
Таму, з аднаго боку, магу пагадзіцца з тым, што ў стылі камандавання Аляксандра Сырскага сапраўды было імкненне ўтрымліваць рубеж да апошняга і толькі пасля гэтага прымаць рашэнне аб вывадзе войскаў. Такія сітуацыі былі. Але з другога — гэта не прыводзіла да акружэнняў або іншых крытычных наступстваў, праўда, сітуацыі часам былі даволі экстрымальнымі.
Як будзе дзейнічаць у гэтым пытанні Міхаіл Драпаты — паглядзім. Але нельга адводзіць войскі адразу, як толькі вораг з'явіўся ў ваколіцах горада, пасёлка або сяла. Гарадскія баі так ці інакш павінны весціся. Пытанне ў тым, у якім фармаце яны адбываюцца. І пры гэтым заўсёды ўлічваецца шэраг фактараў: пагроза акружэння, перавага праціўніка ў сілах і сродках, стратэгічная важнасць канкрэтнага населенага пункта і г. д.
Прывяду прыклад. У жніўні 2025 года асобныя дэпутаты Вярхоўнай Рады (не буду называць прозвішчаў) з разумным выглядам распавядалі, што гарнізон Мірнаграда трэба неадкладна выводзіць, бо ён вось-вось апынецца ў акружэнні. Што? Пра што наогул гаворка? Які вывад гарнізона з Мірнаграда? У рэшце рэшт, Мірнаград пасля гэтых заяў яшчэ паўгода трымаў абарону і ў акружэнне так і не трапіў. Больш за тое, расіяне дагэтуль не могуць паўнавартасна прасунуцца да паўночных ускраін Пакроўска і Мірнаграда, і адкрыццё Добрапольскага напрамку даецца ім з вялікай цяжкасцю.
Калі б тады, у жніўні 2025 года, мы паслухалі якога-небудзь «дэпутатзіка» і вывелі войскі з Мірнаграда і Пакроўска, дык сёння, хутчэй за ўсё, ужо гаварылі б не пра баі пад Канстанцінаўкай або Добраполлем, а пра баі паблізу Краматорска або баі за Дружкаўку.
Таму я думаю, што Міхаіл Драпаты вельмі добра разумее, калі неабходна берагчы асабовы склад і адводзіць войскі, а калі, наадварот, трэба ўтрымліваць пазіцыі, каб не даць ворагу атрымаць перавагу на полі бою.
– Расійскія прапагандысты, у прыватнасці, наракалі, што Драпаты «шчыра ненавідзіць Расію» і «будзе дзейнічаць асіметрычна». Якія непрыемныя сюрпрызы ён сапраўды можа рыхтаваць расіянам? Якіх нечаканых хадоў яны могуць баяцца?
– Няхай чакаюць і няхай баяцца. Іх страхі не беспадстаўныя. Гэта не выдумкі і не фантазіі. Іх страхі і панічныя настроі цалкам абгрунтаваныя. Але пра магчымыя «няпрыемныя сюрпрызы» я б не сказаў, нават калі б ведаў.
– Сырскі заявіў, што перадае армію Драпатаму ў стане наступлення. Як вы лічыце, якую планку задае новаму галоўнакамандуючаму такая заява? І якія ключавыя праблемы яму трэба будзе вырашыць у першую чаргу, каб украінскае контрнаступленне сапраўды набрала моц?
– Пакуль пра контрнаступленне казаць рана. Але сёння ў нас сапраўды ёсць акно магчымасцяў, калі мы можам істотна палепшыць свае пазіцыі.
Да пачатку ў Расіі ўсеагульнай мабілізацыі, дзякуючы якой яна атрымае вялікую колькасць людскіх рэсурсаў, мы можам правесці шэраг контратакуючых дзеянняў. Ідзе менавіта пра контратакуючыя дзеянні, а не пра контрнаступальныя. Такія дзеянні могуць істотна палепшыць нашы пазіцыі і пашырыць зону кантролю.
Дзе менавіта гэта адбудзецца і як — казаць не буду. У 2023 годзе мы занадта шмат пра гэта гаварылі, таму цяпер не камільфо выказвацца пра тое, дзе менавіта Сілы абароны Украіны могуць праявіць сябе.
Але магу сказаць толькі адно: сёння найбольш уразлівай для расійскіх акупантаў з'яўляецца іх паўднёвая аператыўная зона. Дзе, калі і як будуць рэалізаваныя гэтыя магчымасці, будзе вырашацца на ўзроўні новага галоўнакамандуючага.
Часу на гэта не так ужо і шмат. Першыя мабілізаваныя расіяне могуць з'явіцца на фронце ўжо ў лістападзе. Паўнавартасную базавую ваенную падрыхтоўку яны праходзіць не будуць. Самы большы — два тыдні іх павучаць страляць з аўтамата. То бок фактычна ў нас ёсць тыдзень ліпеня, жнівень, верасень і кастрычнік. Вось на гэтыя тры месяцы і адзін тыдзень і трэба разлічваць.
– Ваш каментар у Telegram з нагоды прызначэння Драпатага быў выключна лаканічным, але вельмі трапным і інфарматыўным. Ці не маглі б вы расшыфраваць, як менавіта гэты «прысуд» для расійскіх акупацыйных войскаў можа выглядаць на практыцы?
– Перш за ўсё гаворка пойдзе пра пашырэнне маштабаў працы нашых Сіл беспілотных сістэм на ўсіх узроўнях: гэта і «малае неба», і «middle strike», і «deep strike». Мы ўбачым значна больш маштабную працу і аперацыі на зусім іншых напрамках.
Блакіроўка Азоўскага мора, удары па расійскім ценявым танкерным флоце ў Чорным моры — гэта толькі пачатак тых падзей, якія чакаюць Расію.
Акрамя таго, будзе пашырацца пералік мэт. Мы ўжо бачылі ўдары па НПЗ, яны будуць працягвацца, але ў далейшым расіян чакаюць удары па газавай інфраструктуры, газаразмеркавальных станцыях і газавых тэрміналах. Таксама ўдары будуць наносіцца не толькі па Wildberries — хай OZON таксама рыхтуецца. Ваенна-прамысловы комплекс РФ, само сабой, будзе пад нашым прыцэлам.
То бок мы ўбачым пашырэнне маштабаў выкарыстання высокатэхналагічных сродкаў уздзеяння на Расію — ад тактычнага да стратэгічнага ўзроўню. Прынамсі, калі казаць пра дыстанцыйнае ўздзеянне.
Непасрэдна ў зоне баявых дзеянняў акцэнт будзе рабіцца на спалучэнні высокіх тэхналогій і магчымасцяў іх укаранення і інтэграцыі ў стандарты вядзення вайны. Асабліва калі ўлічыць, што Расія рыхтуецца задзейнічаць значна большы чалавечы рэсурс, мы павінны быць гатовыя нівеляваць гэты патэнцыял. Калі праціўнік мабілізуе 100 тыс. чалавек у месяц, мы павінны дамагчыся таго, каб узровень знішчэння расійскай пяхоты дасягаў 100 тыс. у месяц. Тут усё вельмі проста: перамагчы ў гэтай вайне мы можам толькі адным спосабам — максімальна знішчаючы асабовы склад праціўніка.
І імкненне наносіць акупантам як мага большыя страты асабовага складу, выкарыстоўваючы для гэтага разнастайныя гаджэты, інавацыі і высокатэхналагічныя сродкі, — гэта якраз пра Драпатага.
Сырскі таксама будаваў сваю метадалогію на максімальным знясіленні і знішчэнні расійскіх войскаў. Але гэта была метадалогія больш кансерватыўнай ваеннай школы. А ў Драпатага — больш сучасны падыход і сучасная метадалогія.
Менавіта таму расійскім акупантам у найбліжэйшы час давядзецца вельмі «вясёла» на фронце. Драпатаму трэба толькі як мага хутчэй разабрацца з усімі праблемамі, якія разам з пасадай ляглі на яго плечы: бюракратычнымі, сацыяльна-палітычнымі і юрыдычнымі. І мы ўбачым вынік.
– Падобна, што пасля прызначэння Драпатага расіянам будзе «вельмі вясёла» на фронце, а ў тыле будзе гарэць усё, уключаючы Маскву.
– Так. Галоўнае, каб гэты працэс не спыняўся.
– А ёсць рызыка, што ён можа спыніцца?
– Такая рызыка была пасля адстаўкі міністра абароны Міхаіла Фёдарава, калі яшчэ не было зразумела, якімі будуць далейшыя прызначэнні. Існаваў рызыка, што могуць узнікнуць праблемы з лагістыкай, пастаўкамі неабходнай наменклатуры ўзбраення, боепрыпасаў і сродкаў паражэння ворага. Такі сцэнар быў цалкам магчымы.
Але гэтага не адбылося. Таму пакуль усё добра.
– Гэты рызыка знік менавіта пасля прызначэння Драпатага?
– У значнай ступені — так, менавіта пасля гэтага прызначэння.
Новы галоўнакамандуючы добра разумее неабходнасць шырокага выкарыстання высокатэхналагічных сродкаў для дасягнення ваенных мэтаў. І калі ён і надалей будзе прытрымлівацца менавіта гэтага курса, то ўжо не так важна, хто менавіта будзе міністрам абароны. Калі гэта будзе Міхаіл Фёдараў — цудоўна. Калі гэта будзе Яўген Хмара — таксама добра. Хачу адзначыць, што Хмара — вельмі паважаны чалавек. Многія з тых, хто выйшаў на пратэст з кардонкамі, не зразумелі, каго менавіта прызначылі выконваючым абавязкі міністра абароны. А Хмара таксама падтрымлівае шырокае выкарыстанне высокатэхналагічных сродкаў. Таму любая сінэргія паміж Хмарай і Драпатым будзе працаваць толькі на карысць Украіны.
А карысць для Украіны сёння — гэта знішчэнне як мага большай колькасці ваенных аб'ектаў на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі і максімальнае знішчэнне расійскіх акупантаў непасрэдна на полі бою.