«Я ведаю, як пакончыць з Пуціным праз тры дні»

• Андрэй Піянткоўскі
• 26.07.2026, 8:39

З глыбін піянерскага дзяцінства ўзнімаюцца нейкія дзіўныя гукі.

Гэты план матэматычна вынікае з серыі маіх нядаўніх артыкулаў пра паводзіны чэкісцкай карпарацыі, што кіруе ў Расіі. Яны ўласцівыя фашысцкім рэжымам (Італія, Германія), якія сутыкнуліся з перспектывай непазбежнай ваеннай паразы. Карпарацыя спрабуе вырашыць дваістую праблему — утрымаць уладу ў краіне і, па магчымасці, мінімізаваць геапалітычныя наступствы паразы. Натуральнай першачарговай задачай становіцца адхіленне фюрара ад улады. Вось ужо паўтара месяца на вядучых прапагандысцкіх каналах вядзецца майстэрская кампанія яго дыскрэдытацыі ў вачах, найперш, прыхільнікаў вайны. Яркія публіцысты бязлітасна выкрываюць ананімных начальнікаў (а насамрэч Пуціна, а каго ж яшчэ?!) і за бяздарнае правядзенне СВА, і за баязлівую адмову ад нанясення знішчальных (пажадана ядзерных) удараў па саюзніках Украіны.

Гэта было маё першае назіранне.

Другім ключавым фактарам для Плана стаў нечаканы з пачатку ліпеня каскад сенсацыйна недабразычлівых, мякка кажучы, для расійскай улады сігналаў з Пекіна. Апафеозам стала заява пастаяннага прадстаўніка КНР у Савеце Бяспекі і яго падтрымка амерыканскай (!) прапановы, якая заклікала Украіну і Расію да неадкладнага спынення агню.

Кітай жа не мог за два тыдні кардынальна змяніць сваю палітыку ў дачыненні да малодшага, але ўсё ж стратэгічнага партнёра. Ні ў якім разе.

Наадварот, адносіны Пекіна з новым патэнцыйным расійскім кіраўніцтвам сталі больш глыбокімі і даверлівымі.

Што да «мінімізацыі геапалітычных наступстваў паразы», то, мяркую, гэтае пытанне было канструктыўна вырашана ў ходзе шчырых перамоў. Кітайцы пагадзіліся, што для высокіх дагаворных бакоў было б мэтазгодна захаваць для Расіі на бачную перспектыву статус суверэннага Вялікага Лаоса на ўсёй тэрыторыі Усходняй Сібіры і Далёкага Усходу.

Што ж, пасля ўсяго вышэйсказанага мой, яшчэ не сфармуляваны план, аказаўся ўжо практычна рэалізаваным. Засталося дадаць некалькі спадарожных штрыхоў.

Вядома, украінскае кіраўніцтва не магло не заўважыць яскравага прынцыповага выступлення кітайскага прадстаўніка ў СБ ААН і выказала сваім кітайскім калегам шчырую ўдзячнасць.

Уладзіміру Зяленскаму цяпер будзе лёгка за тры, што засталіся да візіту ў Вашынгтон, дні ўзгадніць са Старшынём Сі сутнасць той гістарычнай ініцыятывы, якую ён прапануе 28 ліпеня Прэзідэнту Трампу.

Пасля таго як у Савеце Бяспекі высветлілася ідэнтычнасць кітайскай і амерыканскай пазіцый па ўкраінскім пытанні, цалкам натуральна для лідараў гэтых Вялікіх Дзяржаў, двух аўтарытэтнейшых сусветных палітыкаў ТРАМПА і СІ, сумесна патрабаваць ад Украіны і Расіі неадкладна спыніць агонь па формуле «дзе стаім».

Нобелеўская прэмія міру, уручаная сумесна Трампу і Сі, не толькі справядліва адзначыць заслугі людзей, што спынілі крывапраліцце ў дзвюх краінах, але і стане сімвалічным замкавым камянём архітэктуры сусветнай бяспекі ХХІ стагоддзя.

З глыбін піянерскага дзяцінства першай паловы ХХ стагоддзя ўзнімаюцца нейкія дзіўныя гукі:

Патамак – Янцзы

Патамак – Янцзы

Разам ідуць народы

Трамп і Сі слухаюць нас

Слухаюць нас.

Андрэй Піянткоўскі, kasparovru.com