«Я нарэшце знайшла яго!»
- 26.07.2026, 22:17
Як найлепшыя сябры даведаліся, што яны — брат і сястра.
Дэйв Грын і Андрэа Эрмстон абодва працавалі ў аэрапорце Манчэстэра. Пазнаёміўшыся, яны на дзіва хутка пасябравалі і разумелі адзін аднаго з паўслова — але ўсё стала на свае месцы, калі яны даведаліся праўду, піша Бі-Бі-Сі.
Яны пазнаёміліся ў 2005 годзе. Дэйв кіраваў аўтастанцыяй у аэрапорце, Андрэа займалася абслугоўваннем гандлёвых аўтаматаў. За два гады яны сталі блізкімі сябрамі, перапісваліся і тэлефанавалі адзін аднаму ў вольны ад працы час.
Аднойчы падчас тэлефоннай размовы Дэйв расказаў Андрэа, што ў дзяцінстве быў усыноўлены, а ягонае імя пры нараджэнні было Сцюарт Праудлаў.
«Я нібы акамянела і на хвіліну змоўкла», — узгадвае Андрэа.
Яе дзявочае прозвішча было Праудлаў, і яна ведала, што ў яе ёсць старэйшы брат, якога аддалі на ўсынаўленне іншым людзям яшчэ да яе нараджэння.
«Гэта не надта распаўсюджанае прозвішча, я не сустракала яго ні ў каго, акрамя нашых сваякоў. Гэта мусіў быць ён!» — расказвае яна.
Андрэа адразу пазваніла сваёй маці, С'юзан, каб удакладніць дату нараджэння брата. Усё супала: 24 сакавіка 1966 года.
Яна тут жа перазваніла Дэйву.
«Я сказала: “Гэта мусіш быць ты, гэта мусіш быць ты! Мне трэба цябе ўбачыць”, — і паехала па яго», — расказвае Андрэа Бі-Бі-Сі.
«Я дрыжала, проста дрыжала, маё сэрца калацілася, — кажа яна. — Я нарэшце знайшла яго! Гэта неверагодна».
Пасля сустрэчы яны паехалі да дома С'юзан, іх маці, і Дэйв адразу зразумеў, што яны едуць маршрутам, па якім ён вадзіў аўтобус да таго, як стаў менеджарам аўтастанцыі. Не ведаючы таго, ён пастаянна праязджаў міма дома сваёй маці і міма школы, дзе вучылася сястра. Ягоная біялагічная, кроўная сям'я была бліжэй, чым ён думаў.
Паводле слоў С'юзан, момант сустрэчы з Дэйвам адчуваўся як нешта нерэальнае.
«Было шмат слёз. Потым мы ўсе абняліся, — расказвае Андрэа. — Я не магла паверыць, што мой брат і мая мама сустрэліся, гэта было дзівосна».
С'юзан расказвала ёй, што ў яе ёсць брат, яшчэ ў дзяцінстве. Яна казала, што яго аддалі на ўсынаўленне, і ён трапіў да цудоўнай жанчыны, якая не магла мець уласных дзяцей.
«Мне тады адразу захацелася пайсці і пазваніць яму, каб мы змаглі пагуляць», — узгадвае Андрэа.
«Я спытала, ці можам мы пайсці і забраць яго. Мама патлумачыла, што гэта так не працуе, таму я паабяцала ёй, што калі-небудзь знайду яго для яе».
С'юзан казала ёй, што спрабавала знайсці сына з дапамогай Арміі выратавання, але безвынікова.
І вось яны нарэшце ўз'ядналіся.
«Яна гэтага хацела, колькі сябе памятаю, — кажа Андрэа. — Дык што так, я выканала тое, што ёй абяцала».
На каміннай паліцы ў доме С'юзан стаяў фотаздымак Дэйва, калі ён быў немаўляткам. Яго прыёмныя бацькі даслалі ёй гэты здымак праз некалькі дзён пасля ўсынаўлення. Гэты самы фотаздымак вісеў і ў доме прыёмных бацькоў Дэйва.
Пра тое, што ён усыноўлены, Дэйв даведаўся ў 10 гадоў: прыёмныя бацькі паказалі яму дакументы. Паводле яго слоў, у яго было вельмі шчаслівае дзяцінства, і жадання шукаць біялагічную маці ў яго не ўзнікала.
«Я не адчуваў, што павінен шукаць, або што ў мяне ёсць нейкія невырашаныя пытанні», — дадае ён.
«Выйгрыш у латарэю»
Для ўсіх траіх гэтая сустрэча стала паваротным момантам у жыцці.
«Тады ў маім жыцці было вельмі мала пазітыву, а потым я даведаўся, што мая найлепшая сяброўка — мая сястра, — кажа Дэйв. — Я знайшоў сваю біялагічную маці і змог зрабіць яе па-сапраўднаму шчаслівай. І я знайшоў сям'ю, пра існаванне якой раней нават не падазраваў».
С'юзан нядаўна памерла, але, паводле слоў Дэйва і Андрэа, яны рады, што яна паспела ўз'яднацца з сынам.
«Яна так адчайна хацела знайсці цябе, каб пераканацца, што ў цябе было сапраўды добрае жыццё», — кажа Андрэа брату.
Для яе ўз'яднанне сям'і стала момантам радасці напалову з сумам. Яна марыла знайсці брата шмат гадоў.
«На жаль, мае мама і тата разышліся, і мне давялося перажыць шмат цяжкіх момантаў, ведаючы, што дзесьці ёсць [брат], але я не ведала [дзе менавіта]», — кажа яна.
Брат і сястра перабраліся ў гарадок Кідсгроў, што ў графстве Стафардшыр, і прызнаюцца, што радуюцца кожнай хвіліне, праведзенай разам.
Тое, што з імі ў выніку адбылося, абодва называюць «выйгрышам у латарэю».