Ці ўтрымаецца Лукашэнка?

• Мікалай Княжыцкі
• 3.07.2026, 17:03

Адносна перспектыў «беларускага фронту».

Паколькі канспіралогія па-ранейшаму застаецца ўлюбёным жанрам украінскага фэйсбука, дадам свае пяць капеек адносна перспектыў «беларускага фронту».

Мы дакладна не ведаем, пра што гаварылі Пуцін і Лукашэнка мінулымі выхаднымі. Амаль упершыню ў гісторыі гэтыя двое пасля двухдзённых перамоваў не абнародавалі ніякай інфармацыі. Таму ў фэйсбуку адразу вырашылі: Пуцін усё ж такі дасягнуў свайго, цяпер расіяне зноў пойдуць на Кіеў, а з Беларусі паляцяць ракеты і дроны па Заходняй Украіне.

Але давайце праверым, наколькі гэтыя асцярогі адпавядаюць рэчаіснасці.

Успомнім храналогію падзей апошніх тыдняў. Спачатку Лукашэнка заяўляе пра сустрэчу з «прадстаўнікамі Зяленскага». Потым Зяленскі паведамляе, што праз «сяброў Пуціна» перадаў новыя мірныя прапановы. Адразу пасля гэтага Лукашэнка ляціць да Пуціна. Афіцыйных заяў няма, але пасля сустрэчы Пуцін дае інтэрв'ю, у якім заяўляе, што Украіна прапаноўвала спыніць удары ў глыбіні абедзвюх краін, але ён адмовіўся. Таксама для кантэксту можна дадаць нядаўнюю тэлефонную размову Лукашэнкі з Макронам і таемны візіт кіраўніка французскай разведкі ў Мінск.

Усё паказвае на тое, што Украіна разам з еўрапейцамі спрабуе прыцягнуць Лукашэнку ў якасці пасярэдніка. Нагадаю, летась падобны падыход выпрабоўваў Дональд Трамп. Тады Кіт Келог сустракаўся з Лукашэнкам і таксама выпраменьваў аптымізм. Наўрад ці хтосьці верыць, што Лукашэнка здольны спыніць Пуціна, але менавіта так і працуе дыпламатыя: калі ёсць хоць бы мінімальны шанец выкарыстаць нават таксічныя кантакты дзеля выніку, яго абавязкова выкарыстоўваюць.

А ці трэба Пуціну ўвогуле ціснуць на Лукашэнку, каб той адкрыў «другі фронт»?

Сённяшняя Беларусь з'яўляецца «ціхай» тылавой базай Расіі. Мясцовыя НПЗ бесперабойна пастаўляюць паліва на расійскі рынак, заводы рамантуюць ваенную тэхніку, праз краіну ідзе крытычна важны «шэры» імпарт. Пры гэтым па беларускай ваеннай інфраструктуры ўдары не наносяцца. То бок Беларусь для Расіі цяпер выконвае прыблізна тую ж ролю, што і Польшча для Украіны, – бяспечная тылавая база, якая знаходзіцца побач, але па якой не наносяцца ўдары. Усё гэта імгненна згарыць, як толькі Мінск актывізуе ўдзел у вайне.

Пры гэтым Расія не атрымлівае ніякага рэальнага ўзмацнення. Беларуская армія не мае актуальнага баявога досведу. Кадры з апошніх беларускіх вучэнняў даказваюць: іх Узброеныя сілы дагэтуль рыхтуюцца да войнаў мінулага стагоддзя — з калонамі тэхнікі і канцэнтрацыяй сіл на невялікай плошчы. Усё тое, што на сучасным украінскім фронце з'яўляецца чыстым самагубствам, беларусы дагэтуль адпрацоўваюць на палігонах.

Адзіны спосаб эфектыўна выкарыстоўваць беларускую армію — гэта поўнасцю яе расфармаваць, а вайскоўцаў размеркаваць па расійскіх падраздзяленнях. Расія атрымае каля 50 тысяч штыкоў, але Беларусь цалкам страціць армію без аніводнага стрэлу. Зразумела, што Лукашэнка на гэта не пойдзе ні пры якім сцэнарыі. Пры тым, што 50 тысяч — гэта сярэдняя колькасць страт РФ за кожныя паўтара месяца. Не так шмат, каб дзеля гэтага ахвяраваць беларускай тылавой базай.

Гэты пералік можна працягваць бясконца. І пра тое, што ў Расіі і Беларусі няма вайскоўцаў нават для паўтору няўдалага наступу 2022 года. І пра тое, што размяшчэнне ў Беларусі пускавых установак для ракет і дронаў гарантавана прывядзе да ўкраінскіх адказных удараў з перспектывай знішчэння беларускай прамысловасці і інфраструктуры за некалькі тыдняў.

То бок у Крамля няма ніякіх прычын патрабаваць ад Мінска больш, чым ён мае цяпер. У ўяўленні Пуціна ўсё і так ідзе «паводле плана» – яго армія «паспяхова» прасоўваецца на ўсіх франтах і хутка возьме Сумы, Запарожжа і Малую Токмачку.

На працягу апошніх некалькіх месяцаў мы бачым, як Лукашэнка ўсімі сіламі спрабуе не быць уцягнутым у вайну. У адказ на жорсткія заявы з боку Украіны ён або маўчыць, або нават выбачаецца. Паказальна, як пасля нядаўняга ўдару дронам па беларускім аўтобусе Лукашэнка наўпрост заявіў, што дрон украінскі, але хто атакаваў — не ведаем, таму давайце правядзём расследаванне. Усё гэта дае падставы зрабіць выснову, што ніякага «беларускага фронту» ў бліжэйшы час не будзе. І пры гэтым няма ніводнай рэальнай прыкметы таго, што хтосьці насамрэч хоча яго стварыць.

Мікалай Княжыцкі, «Фэйсбук»