Вольфовіч і чыноўнікі здзекуюцца з Лукашэнкі
- Кірыл Іваноў, «Салідарнасць»
- 11.08.2026, 9:04
У чым падвох выканання аперацыі «нярадзівых — у армію»?
Тое, што пачыналася як дрэнны анекдот, спраўдзілася. Мінабароны апублікавала фота першых удзельнікаў вайсковых збораў, арганізаваных паводле распараджэння Лукашэнкі для «работнікаў і кіраўнікоў сельскагаспадарчых прадпрыемстваў, якія не забяспечылі выкананне сваіх абавязкаў у перыяд уборкі ўраджаю 2026 года».
Здавалася б, загад-капрыз выкананы, яго аўтар мусіў бы быць задаволены, але… Прыкмет для радасці ў гэтай гісторыі для яго, на нашу думку, — каты наплакалі. У адрозненне ад прычын насцярожыцца і чарговы раз пачаць падазраваць набліжаных.
Пачнём з таго, што само рашэнне адпраўляць у армію правініўшыхся аграрыяў і профільных чыноўнікаў не проста недарэчнае, але і пагражае непазбежнымі негатыўнымі наступствамі, пра што ўжо нямала сказана.
Тут і адцягненне і без таго дэфіцытных кадраў у разгар жніва, што выглядае яшчэ больш недарэчна на фоне сустрэчнай адпраўкі вайскоўцаў на збор ураджаю. І дадатковыя выдаткі на «перавыхаванне» нярадзівых работнікаў.
Не кажучы ўжо пра тое, як само па сабе выглядае накіраванне недысцыплінаваных кадраў у элітныя войскі, служба ў якіх у любой краіне з'яўляецца прэрагатывай для абраных.
Больш за тое, усе датычныя да аперацыі «нярадзівых — у армію» цудоўна пра ўсё гэта ведаюць. Той жа генерал Караеў, які спрытна ўзяў пад казырок, адкрыта кажа пра дэфіцыт кадраў на вёсцы. Дакладваючы пра першых «мабілізаваных», ён красамоўна дадаў: «Пазбіралі па ўсёй вобласці (…) Не моцна — так, каб не пацярпела наша ўборка».
Тым не менш чыноўнікі пакорліва кінуліся выконваць загадзя нелагічнае і правальнае распараджэнне. Як, дарэчы, рабілі гэта і ў мінулыя гады. Дык у чым жа тут падвох для Лукашэнкі?
Перш за ўсё — у ім самім. Ён прыкметна пастарэў, усё часцей адсутнічае на публіцы, прапускаючы знакавыя для сябе падзеі.
І кожная новая фота- і відэафіксацыя яго стомы раз-по-раз ажыўляе размовы пра стан здароўя і здольнасць па-ранейшаму кантраляваць сітуацыю.
Такое працяглае знаходжанне ва ўладзе непазбежна вядзе да адрыву ад рэальнасці. Загады і капрызы становяцца ўсё больш вычварнымі.
А чыноўнікі замест таго, каб спрабаваць спускаць на тармазах і ўключаць «абарону ад дурня» ў найбольш экстравагантных выпадках, пачалі выконваць усё даслоўна, часам з імпэтам.
А часам, нібыта здзекаючыся, як той жа кіраўнік Савета бяспекі Аляксандр Вольфовіч, які загаварыў на публіцы быццам сакратар абкама партыі ў часы драхлеючага Брэжнева.
Праўда, каму, як не яму, ведаць, чым усё скончылася ў пачатку 1990-х. І ёсць адчуванне, што і ён, і ўсе астатнія выканаўцы волі кіраўніка проста чакаюць фіналу. Тут, як у вядомай аповесці: або асёл, або падышах.
Кірыл Іваноў, «Салідарнасць»