«Для расіян грошы аказаліся пераканаўчэй за труны»

• 3.08.2026, 10:13

Эксперт пракаментаваў удары па Wildberries.

Удары па лагістычнай і энергетычнай інфраструктуры Расіі, у адрозненне ад вайсковых страт на фронце, упершыню фармуюць у шараговых расіян сувязь паміж дзеяннямі іх дзяржавы і ўласным жыццём — і тым самым падрываюць грамадскі дагавор, на якім трымаецца пуцінскі рэжым.

Такую думку, каментуючы ўдары ўкраінскіх дронаў па лагістычным цэнтры Wildberries у эфіры тэлеканала FREEДОМ выказаў былы камандзір узвода батальёна «Айдар» Яўген Дзікі.

Ён адзначыў, што толькі ўдар па ўласнай кішэні прымусіў расіян адчуць вайну як асабістую праблему.

- Мы калісьці спадзяваліся, што на рускіх паўплываюць гіганцкія патокі, літаральна эшалоны чорных мяшкоў з трупамі — гэта не спрацавала. Бо з гледзішча большасці рускіх тыя, хто апынуўся ў гэтых чорных мяшках, — самі на «СВА» паехалі, гэта іх асабістая справа, нікога больш не датычыць. А вось Wildberries і бензін — гэта тыя дзве рэчы, якія нарэшце паказалі рускім гэтае адкрыццё: тое, што творыць твой урад, у прынцыпе — твая краіна, непасрэдна адбіваецца на тваім, «маленькага чалавека», жыцці, — пракаментаваў спікер.

Менавіта дробныя «бізнесмены» заўсёды былі «па-за палітыкай» і гадамі аддавалі перавагу не заўважаць, што творыць іх краіна, і не адчуваць сваёй адказнасці за гэта. А цяпер гэтая пазіцыя перастае працаваць.

- Гэтыя ўдары па «дзікіх ягадках» цяпер робяць абсалютна грандыёзныя рэчы. Калі разам з гэтым чорным дымам узлятаюць у неба гады працы вось такіх маленькіх простых рускіх прадпрымальнікаў, узятыя імі пад кватэру крэдыты, фактычна ўсе іх жыццёвыя планы і надзеі — тых самых простых прадпрымальнікаў, якія заўсёды былі па-за палітыкай, іх палітыка не цікавіла, яны ніколі не адчувалі сябе вінаватымі ў генацыднай вайне, якую вядзе той, каго яны калісьці абралі і каму потым аддалі ўсю палітычную ўладу. Цяпер толькі ў іх галаве пачынае выпрацоўвацца такая простая, відавочная сувязь: калі твой цар вядзе генацыдную вайну, то гэта можа непасрэдна адбіцца і на тваім жыцці, — патлумачыў Дзікі.

Падобным чынам, нагадаў ён, змянялася свядомасць немцаў у гады Другой сусветнай вайны — калі давер фюрэру абярнуўся разбурэннем ужо іх уласных гарадоў.

- Для расіян гэта чамусьці грандыёзная навіна. Я сачу за іх рэакцыяй у сацсетках і дагэтуль працягваю крыху здзіўляцца гэтай незамутнёнасці, дзявочасці. Людзі насамрэч шчыра былі перакананыя, што тое, што творыць ад іх імя іх краіна, калі яны асабіста аўтамат у рукі не ўзялі, іх наогул ніяк не датычыць, яны дакладна ні ў чым не вінаватыя — і за што ж іх. Цяпер у іх будзе выпрацоўвацца тая сувязь, якая падчас Другой сусветнай вайны выпрацоўвалася ў немцаў: любіў свайго фюрэра, давяраў фюрэру, а цяпер ужо і твае гарады гараць, цяпер ужо і разбірайся з наступствамі, — дадаў госць эфіру.

Суўладальніца кампаніі Wildberries Таццяна Кім свядома пайшла на здзелку з уладай, але і для яе гэта было пытаннем не адказнасці, а асабістай зручнасці.

- Спадарыня Кім, па сутнасці, ад дзяржавы атрымала манаполію на тое, што ў нармальных краінах з’яўляецца рынкавым канкурэнтным асяроддзем, дзе працуюць шмат розных аператараў, а ў Расіі якая там канкурэнтная прастора. Пры гэтым яна, вядома, наўрад ці тады задумвалася, што такім чынам, уступаючы ў здзелку з д’яблам, яна бярэ на сябе пэўную адказнасць. У тым ліку за тое, што робіць той рэжым, тая дыктатура, у якой яна атрымала гэты ярлык на нерыначную манаполію, — патлумачыў Яўген Дзікі.

Такім чынам, у пажарах складаў Wildberries і расійскіх НПЗ фактычна згарае неафіцыйны грамадскі дагавор, на якім трымаецца пуцінскі рэжым.

- Па сутнасці, мы зараз падрываем той грамадскі дагавор, на якім трымаецца пуцінскі рэжым. Яго сутнасць была ў тым, што маленькія людзі аддаюць дыктатару ўсе свае грамадзянскія правы і палітычныя свабоды, але ўзамен атрымліваюць гарантаваную, хай і мінімальную, пайку і бяспеку. Цяпер і гэтая пайка, і гэтая бяспека з чорным дымам сыходзяць у неба, — падсумаваў спікер.