Лукашэнка хавае сакрэт Палішынэля
- Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»
- 1.09.2026, 9:59
Усе ключавыя гульцы працэсу бачаць гэтую ролю.
Ускосная брацка-суседская вайсковая дапамога мінскага рэжыму калегам у Крамлі ні для каго не сакрэт. Але час ад часу суб’екты канфлікту падкрэсліваюць асабліва яскравыя прыклады такой дапамогі.
Паглядзім на два аспекты, пра якія апошнім часам гаварылі. Сага з рэтранслятарамі і шызафрэнічная адказная прапагандысцкая ўлоўка з бусламі на слупах і вар’яцкім Зяленскім скончылася тым, што, паводле звестак інфарматараў, украінцы такі вывелі з ладу расійскую апаратуру на тэрыторыі Беларусі ўдарнымі дронамі.
Геапалітычная сітуацыя такая, што ні Мінск, ні Кіеў не сталі раскручваць гэтую гісторыю далей. Хоць сам факт удару па ваенным аб’екце — гэта дакладна падзея, вартая ўвагі. Але праехалі — значыць, праехалі.
На гэтым пытанне выкарыстання тэлекомунікацыйных магутнасцяў Беларусі для навядзення расійскіх дронаў не вычарпалася.
Саветнік Зяленскага, эксперт у дронавай сферы Сяргей «Флэш» Бескрэстнаў, звярнуў увагу грамадскасці на цікавую заканамернасць — расійскія дроны, што атакуюць Кіеў, рухаюцца да мэты строга ўздоўж беларускай мяжы з поўначы на поўдзень.
Эксперт выказаў здагадку, што такая тактыка выкарыстоўваецца для максімальнага выкарыстання магчымасцяў беларускіх мабільных сетак сотавай сувязі для навігацыі расійскіх ударных дронаў. Для гэтага не патрэбныя спецыяльныя вайсковыя сістэмы сувязі, дастаткова толькі прывязкі да вышак.
Умоўна кажучы, дрон бачыць такую вышку, а вышка бачыць такі дрон прыкладна так, як узаемадзейнічае з сеткай тэлефон, які ляжыць у вас у кішэні.
Зноў пачалі гучаць прапановы неяк абмежаваць магчымасці выкарыстання беларускіх сотавых аператараў у вайсковых дзеяннях. Але як гэта зрабіць без знішчэння базавых станцый на тэрыторыі Беларусі, не надта зразумела.
Тэхнічна ўкраінцы могуць гэта зрабіць: калі дроны далятаюць за Урал, то для іх зусім не праблема злятаць за бліжэйшую мяжу ў Беларусь. Але такія ўдары могуць прывесці да сур’ёзнага абвастрэння на паўночнай мяжы Украіны, у чым апошняя зусім не зацікаўленая.
З іншага боку, украінская ўлада мае патрэбу ў інфармацыйным «патоку перамог», які ўмацоўвае дух фронту і тылу. Таму не выключана, што тэма атрымае сваё развіццё.
Другі аспект — пастаўкі паліва з Беларусі ў Расію. Беларускія нафтаперапрацоўшчыкі адчуваюць сябе вельмі нядрэнна ва ўмовах дэфіцыту паліва ў РФ. Пакуль украінскія вайскоўцы метадычна завод за заводам выводзяць з гульні расійскую нафтянку, беларускія НПЗ, якія знаходзяцца ў бяспецы, ставяць рэкорд за рэкордам па аб’ёмах продажу паліва ў Расію, пры гэтым ГЗМ вырабляецца з расійскай сыравіны.
У ліпені Беларусь адправіла ў Расію прыблізна 212 тыс. тон бензіну і 162 тыс. тон дызеля. У параўнанні з тым жа перыядам 2025 года пастаўкі выраслі адпаведна прыкладна ў 25 і 7 разоў. У жніўні тэмпы крыху праселі, але аб’ёмы застаюцца вельмі высокімі. Прэс-сакратар Крамля Дзмітрый Пяскоў заявіў, што беларускія НПЗ ужо пастаўляюць паліва Расіі «на максімум».
Пры гэтым іншыя суседзі РФ не настолькі жвава зацікаўленыя ў падтрыманні паліўнага балансу краіны, што ваюе. Найбуйнейшыя казахстанскія вытворцы паліва пакуль не зацікавіліся схемай «расійская нафта — казахстанская перапрацоўка — расійскі бензін». У Казахстане ў гэты вытворча-лагістычны ланцуг уключыўся толькі адзін адносна невялікі вытворца — НПЗ «Кандэнсат». Здзелка выглядае выгаднай для яго, бо 30 працэнтаў вырабленага паліва застаецца ў Казахстане, а 70 ідзе ў РФ. Астатнія нафтаперапрацоўшчыкі, падаецца, ацэньваюць санкцыйныя і іншыя рызыкі і не спяшаюцца ўвязвацца ў такія схемы з расіянамі.
У выніку Беларусь па-ранейшаму ключавы саюзнік РФ, які дапамагае ёй у агрэсіўнай вайне супраць Украіны і лагістычна, і навігацыйна, і рэсурсна.
Усе ключавыя гульцы працэсу бачаць гэтую ролю, і яна не застаецца незаўважанай сёння, калі вайна ў актыўнай фазе, і не застанецца без ацэнкі і пасля таго, як вайна скончыцца і прыйдзе час расстаўляць акцэнты.
Ад фактычнага зыходу вайны і становішча бакоў залежыць, якімі будуць гэтыя акцэнты. Рэпарацыі для кампенсацыі шкоды ад агрэсіі ці анексіі і кантрыбуцыі ад тых, хто прайграе, — пакажа час.
Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»