Гарадзенец два гады будаваў ладдзю вікінгаў і нарэшце спусціў яе на ваду
- 8.07.2018, 21:15
На борце старадаўняга судна грае дуда.
- І-і-і, раз, і-і-і раз, - чуецца з боку ракі. Потым праз апору моста з'яўляецца маленькая драўляная лодка. У ёй - дзесяць чалавек у яркіх камізэльках, якія крыху не спалучаюцца з сярэднявечным суднам, пра што адразу ж кажуць гледачы на беразе. Ладдзя, пабудаваная паводле старадаўніх тэхналогій, натуральна, прыцягвае ўвагу мінакоў. Каб гэтая невялікая водная вандроўка адбылася, гарадзенскаму рэканструктараў Андрэю Блажэвічу спатрэбілася два гады інтэнсіўнай працы, піша tut.by.
На борце старадаўняга судна грае дуда - як у старыя часы, калі вікінгі на падобных караблях адпраўляліся ў невялікія водныя падарожжы або ў выведку. Андрэй узяў за аснову малую баявую ладдзю, якую знайшлі на ўзбярэжжы Даніі. Гэты тып карабля - нешта сярэдняе паміж рыбацкай лодкай і вялікім вайсковым дракары. Назваў свой карабель «Інгэрт», што значыць «пад аховай бога». Гэта адзінае такое судна ў Гародні.
На будаўніцтва судна ў Андрэя сышло два гады. За гэты час ён разабраўся ў старадаўніх чарцяжах, знайшоў неабходны матэрыял і прыступіў да справы. Кажа, што было складана сумяшчаць працу, сямейнае жыццё і будаўніцтва лодкі, але ў выніку ўсё атрымалася. Вынікам задаволены, першым водным паходам дракары - таксама.
Спачатку ў планах было прайсці па Нёмане і дайсці да Балтыкі. Але пакуль гэта засталося марай. Рэканструктар кажа, што далей - болей.
Ладдзю на Нёман спускалі ў раёне Гарадзенскай ГЭС. Шлях да Гародні заняў блізу трох гадзін, бо ішлі «на руках».
Для таго, каб давезці лодку да месца спуску, спатрэбілася зрабіць для яе спецыяльны лафет. За яго адказваў сябар Андрэя - Мікіта.
- Ладдзя у даўжыню 9 метраў, вось і лафет патрэбны быў такі ж. Рабілі яго з металалому паводле ўласных чарцяжоў. Тое, што вы бачыце ладдзю на вадзе, - гэта толькі вяршыня айсбэрга, - кажа Мікіта.
А яшчэ сярэднявечны дракар трэба было зарэгістраваць. Вось з гэтым у Андрэя ўзніклі праблемы. Рэканструктар кажа, што маглі б пайсці па Нёмане і раней, але трэба было зрабіць усё згодна з правіламі. Цяпер на ладдзі красуецца рэгістрацыйны нумар і судна мае права хадзіць па рацэ.
- Зарэгістраваць ладдзю было складана і дорага, - кажа Андрэй, калі лодка нарэшце прычальвала да гарадской набярэжнай, а каманда часова спускаецца на бераг, каб адпачыць. Паход хоць невялікі, але цяжкі.
Андрэй дзякуе сябрам, якія паверылі ў ягоную задуму і дапамаглі ў будаўніцтве лодкі, тыя ў сваю чаргу кажуць пра тое, што спадзяюцца ўсе разам усё ж дайсці да Балтыкі. Андрэй заўважае, што гэта абавязкова адбудзецца і яны паўтораць шлях вікінгаў, якія калісьці менавіта так і ішлі па Нёмане. А пакуль ладдзю трэба дарабіць.
- Яна яшчэ трохі прапускае ваду. Але гэта праблема ўсіх драўляных лодак. У прынцыпе, на ёй ужо можна спакойна падарожнічаць, - кажа Андрэй.
Сярэднявечная каманда пасля невялікага адпачынку ў горадзе адпраўляецца далей.
Яны плануюць дайсці да ўрочышча Пышкі, а ўжо адтуль на лафеце ладдзю адвязуць на месца яе сталай дыслакацыі. Праз некаторы час лодку зноў плануюць спусціць на ваду.
Андрэй таксама плануе пачаць арганізоўваць экскурсіі па Нёмане на сваім сярэднявечным судне і ўдзельнічаць у рэканструктарскіх фестывалях.