Добраахвотны Рабінзон: брытанец 40 гадоў жыве пустэльнікам у гарах Шатландыі

• 13.11.2021, 20:51

Ён пабудаваў сабе хаціну са зрубу без электрычнасці і водаправода на беразе аддаленага возера Лох-Трэй.

Амаль сорак гадоў Кен Сміт адмаўляецца ад цывілізаванага жыцця і жыве ў пабудаванай ім самім хаціне са зрубу без электрычнасці і водаправода на беразе аддаленага возера Лох-Трэй у шатландскім высакагор'і, паведамляе ВВС.

«Гэта цудоўнае жыццё, - кажа ён. - Усё хацелі б так, ды ніхто не наважваецца».

Можна паспрачацца, ці сапраўды здабываць пражытак зборам лясных дароў і рыбалкай, нарыхтоўваць дровы і сціраць адзенне ў старым карыце - ідэальнае жыццё. Асабліва калі вам ужо 74 гады.

Ад хаціны Кена Сміта да найбліжэйшай дарогі на мяжы прылеглага да возера запаведніка Ранох-Мур дзве гадзіны хады.

«Месцы тут закінутыя, - каментуе ён. - Да мяне няма дарогі, хоць раней, да таго, як зрабілі плаціну, нехта тут жыў». У 1929 годзе на возеры пабудавалі гідраэлектрастанцыю. Праз пад'ём вады пайшлі пад ваду два пасёлкі.

«Іх руіны там, - кажа Кен, пазіраючы на возера з вышыні ўзгорка. - Адзін я застаўся ў выйгрышы».

Дзевяць гадоў таму на сувязь з ім выйшла кінадакументаліст Лізі Макензі. Нядаўна яна зняла пра яго фільм пад назвай «Пустэльнік Трэя».

Ураджэнец Дэрбішыра ў цэнтральнай Англіі, Кен пайшоў працаваць у 15 гадоў - будаваў пажарныя дэпо.

У 26 яго жыццё змянілася назаўжды. Вяртаючыся з вечарынкі, ён быў жорстка збіты нейкай бандай, атрымаў кровазліццё ў мозг і праляжаў без прытомнасці 23 дні.

«Мне казалі, што я ніколі не папраўлюся. Мне казалі, што я назаўжды застануся нямым. Мне казалі, што я не змагу хадзіць. Але я справіўся, - распавядае ён. - Тады я і вырашыў, што не буду больш жыць паводле чужых правілаў», толькі па маіх уласных».

Жыццё на маяку: «Нам так пашанцавала працаваць тут»

Кен пачаў падарожнічаць, выбіраючы самотныя куткі.

У канадскай тэрыторыі Юкон на мяжы з Аляскай яму раптам прыйшло ў галаву: а што будзе, калі звярнуць з дарогі і адправіцца куды вочы глядзяць?

Кен прайшоў пешшу 37,5 тысяч кіламетраў і адсутнічаў дома амаль дзесяць гадоў.

За гэты час памерлі ягоныя бацькі. Кен даведаўся пра гэта, толькі вярнуўшыся, і, з яго слоў, спачатку нічога адчуў. «Я не адразу ўсвядоміў, што здарылася», – кажа ён.

На радзіме яго зараз нішто не ўтрымлівала. Кен зноў адправіўся ў шлях без мэты, прайшоў усю Брытанію, і ў запаведніку Ранох-Мур яго раптам накрыла.

«Я ішоў і плакаў, - кажа ён. - І я падумаў: дзе самае бязлюднае месца ў Брытаніі?»

«Я хадзіў па наваколлях возера, зазіраючы ў кожную бухтачку ў пошуках мясціны, адкуль не было б відаць аніводнай хаты. Сотні міль дарма. І нарэшце натрапіў на гэтую нетру».

Тулянні Кена скончыліся. Ён знайшоў месца, у якім захацеў застацца.

Ён перастаў плакаць і пачаў будаваць хату. Каб вызначыцца з дызайнам, спачатку зрабіў некалькі макетаў з маленькіх палачак.

Праз 40 гадоў у яго агмяню палае полымя, але ў хаце няма ні электрычнасці, ні газу, ні вадаправода, ні, тым больш, мабільнага сігналу.

Дровы трэба секчы ў лесе і прыносіць на сабе. Кен вырошчвае гародніну і збірае ягады, але галоўнай крыніцай правіянту яму служыць возера.

«Калі вы хочаце жыць незалежна, перш за ўсё варта навучыцца рыбачыць», – кажа ён.

Аселыя качэўніцы Ямала: вымушаная адзінота

Але жыццё ў адзіноце звязана з рызыкамі, і ўрэшце яны сябе праявілі. У лютым 2019 года, праз дзесяць дзён пасля ад'езду Лізі Макензі, у заснежаным лесе з Кенам здарыўся інсульт.

Яго выратавала цывілізацыя, ад якой ён уцёк. У пустэльніка быў з сабой мініятурны радыёмаяк, які падарыла яму Лізі, і ён падаў сігнал SOS. Кліч аб дапамозе прайшоў праз спадарожнік сістэмы GPS і быў прыняты ў Х'юстане, штат Тэхас. Амерыканцы аператыўна паінфармавалі брытанскія ўлады, і Кена перавезлі на гелікаптэры ў лякарню ў найбліжэйшым горадзе Форт-Уільям.

Сем тыдняў лекары змагаліся за яго жыццё, пераконваючы вярнуцца ў цывілізацыю, пасяліцца ў гарадской кватэры і скарыстацца паслугамі догляду пажылых грамадзян. Але Кен хацеў аднаго: вярнуцца ў сваё сховішча.

Так ён і зрабіў, але праз аслабленне памяці і зроку вымушаны цяпер спадзявацца на людзей больш, чым яму хацелася б. Ляснік кожныя два тыдні прывозіць ежу, за якую Кен плаціць са сваёй пенсіі.

«Людзі вельмі добрыя да мяне», – кажа ён.

Прыкладна праз год яго зноў даставілі ў лякарню пасля траўмы, нанесенай калодай.

Але пустэльнік намагае на сваім.

«Я сапраўды застануся тут да канца маіх дзён, - кажа ён. - Я перажыў шмат розных здарэнняў, і нічога. Усе мы на Зямлі не навечна. Рана ці позна я зноў захварэю, ці яшчэ што-небудзь здарыцца, і са мной адбудзецца тое ж, што і з іншымі. Але я спадзяюся пражыць да 102 гадоў».