Як зоркі беларускага спорту выйшлі на найбуйнейшы пратэст у гісторыі краіны
- 16.08.2021, 20:32
Унікальны мітынг 16 жніўня аб'яднаў вельмі розных беларусаў.
Праз год «Трибуна» ўзгадвае спартоўцаў, якія выйшлі на гістарычны мірны мітынг.
16 жніўня 2020 года ў Беларусі адбыўся дзень найбуйнейшых у гісторыі краіны мітынгаў. У Менску іх прайшло адразу два.
У той дзень у сталіцы збіраўся марш «За свабоду», на які выйшлі праціўнікі рэжыму. Каля стэлы, куды добраахвотна сцякаліся людскія рэкі з усіх раёнаў сталіцы, сабралася, паводле розных ацэнак, ад 150 тысяч да 400 тысяч чалавек. Марш нават асвятлялі дзяржаўныя тэлеканалы.
На скрыжаванне праспектаў Пераможцаў і Машэрава прыйшло шмат вядомых персон у беларускім спорце (ды і не толькі ў Менску яны былі на вуліцах: тады гулец «Нёмана» Павел Забелін выходзіў у Горадні, алімпійскі чэмпіён Андрэй Арамнаў - у Барысаве). З тых часоў мінуў год.
Тыя, хто пасля сталі заснавальнікамі Свабоднага аб'яднання спартоўцаў, упершыню разам выйшлі на пратэстны марш 23 жніўня. Аднак 16 жніўня адбылося не менш важная падзея - быў абнародаваны ліст спартоўцаў за сумленныя выбары і супраць гвалту, адразу які набраў некалькі сотняў падпісантаў. А некалькі з іх у той дзень пабывалі і на мітынгу.
Прыма белбаскетбола Алена Леўчанка задоўга давыбараў выказала сваю пазіцыю, таму ніхто не здзівіўся яе з'яўленню сярод БЧБ-сцягоў. Увосень яе двойчы асудзілі за выхады на мітынгі (15 содняў і штраф), але гэта не зламала спартоўку - нягледзячы на сарваную рэабілітацыю, яна працягнула кар'еру і стала чэмпіёнкай Грэцыі.
Штурхальніца ядра Надзея Астапчук год назад таксама была ў цэнтра падзей - і дагэтуль выступае за сумленныя выбары.
Ніхто не здзівіўся з'яўленню каля стэлы экс-прэс-сакратаркі берасцейскага «Дынама», Вольгі Хіжынковай. Для яе восень адзначыцца аж трыма судамі, праз якія мадэль правяла за кратамі 42 дні. Але гэта ніяк не змяніла пазіцыю Вольгі.
Сюды аднясём і футбаліста Сяргея Лынькова - ён падтрымліваў тых, каго забіралі сілавікі, падпісаўся за сумленныя выбары і віншаваў беларусаў з Днём Волі, ужо будучы ў складзе дзяржаўнага берасцейскага «Дынама».
Выйшаў тады на вуліцу і Сяргей Шчагрыковіч - яшчэ адзін з тых, хто проста падпісаўся за сумленныя выбары, што ўжо нямала.
І, вядома, былі ў горадзе ў той дзень і сумленныя спартыўныя журналісты. У тым ліку і Аляксандр Івулін, які зараз трэці месяц праводзіць у СІЗА - спачатку праз нібыта сцягі на вокнах, якія бачылі толькі сілавікі, а затым паводле неўдакладненага абвінавачвання ў парушэнні грамадскага парадку.
Зараз пра тых, для каго 16 жніўня стала днём рэдкай праявы сваёй пазіцыі.
Поруч з манументам быў заўважаны Аляксей Калюжны, легенда беларускага хакея, які прыйшоў на марш разам са сваёй жонкай. «За краіну без гвалту, з народам за мір», - падпісала фота жонка Аляксея Марыя. Як вы можаце бачыць, цяпер здымак выдалены з яе старонкі, а за год ніякіх палітычных выказванняў ад Калюжнага не было.
Хакеістаў было зусім няшмат: фота з маршу да стэлы было заўважана яшчэ толькі ў хакеіста Ігната Бялова. Ён гуляе ў студэнцкай лізе ЗША, але пазіцыю не транслюе - і наогул закрыў старонку.
З тэніса на Пераможцаў заўважылі наогул адну Веру Лапко. Цяпер яе падпісанты даведваюцца ў асноўным пра тое, у якіх кавярнях яна аддае перавагу есці.
Футбалістаў было значна больш. Напрыклад, не абышоў бокам акцыю Вячаслаў Глеб з жонкай. Калі журналісты захацелі даведацца яго пазіцыю, ён папрасіў ператэлефанаваць праз месяц, але не выказаў яе дагэтуль - з яго братам Аляксандрам усё значна больш яўная.
Падзяліўся фота з маршу абаронца менскага «Дынама» Ігар Шытаў. Больш такога ён сабе не дазваляў.
З яго калегам па камандзе Іванам Бахарам сітуацыя яшчэ больш цікавая - 16 жніўня ён быў дзесьці побач з акцыяй і ўсхваляў народ, ды і ў футбол гуляў з белым бранзалетам на руцэ, потым сказаў, што яго могуць забраць у войска, а ў 2021- м і зусім падпісаўся за Лукашэнку - і, мяркуючы са злівы ў прарэжымных каналах, быў вельмі незадаволены асвятленнем гэтага факту.
Удзельнічаў у маршы Уладзіслаў Мухамедаў, тады нападнік «Энэргетыка-БДУ». Цяпер ён маўчыць у «Дняпры».
Яшчэ адзін «студэнт» Зміцер Гірс тады таксама быў на мітынгу, потым пару разоў перадрукаваў кантэнт пратэсту - а нядаўна, як Бахар, падпісаўся за Лукашэнку.
Да стэлы прыйшоў тады нападнік «Іслачы» Аляксандр Макась. Цяпер ён гуляе за літоўскую «Судуву» - пры гэтым не кажа пра родную краіну і, ёсць версія, лічыць, што спорт па-за палітыкай.
Дзесьці побач быў хаўбек «Смалявічаў» Аляксандр Джыгера. Зараз ён гуляе ў «Нёмане» пад кіраўніцтвам праўладнага падпісанта Ігара Кавалевіча, і ў гульца усё нармальна.
Аляксандр Кротаў, які бараніў колеру «Омшян», таксама зрабіў кадр каля стэлы. Зараз мы ведаем, што Кротаў гуляе за «Нафтан», але больш пра яго нічога не чулі.
Аляксандр Сачыўка з салігорскага «Шахцёра» тую нядзелю правёў каля стэлы. Потым дэф паўдзельнічаў у заяве белфутбола супраць гвалту, а яшчэ сублімаваў у гол злосць на карцінку, дзе футбалістам прымалявалі балаклавы ў знак іх маўчання пра сітуацыю ў краіне, - але больш гаваркім не стаў.
Ягор Філіпенка на акцыі заўважаны не быў - але яго жонка Кацярына там была. Зараз жонка гульца «Шахцёра» кажа, што працягвае сачыць за падзеямі ў краіне, - але ніяк на іх не рэагуе.
Брамнік БАТЭ Антон Чычкан, падобна, узяў чужы кадр для таго, каб выкласці яго на сваю старонку, - так хацеў пахваліць беларусаў. З тых часоў галкіпер толькі падтрымаў фанатаў у іх рашэнні байкатаваць матчы, і ўсё на гэтым.
Той унікальны мітынг сапраўды на некалькі гадзін аб'яднаў вельмі розных людзей. А якія ўспаміны пра 16 жніўня 2020 засталіся ў вас?