Беларус схуднеў на 25 кілаграмаў, харчуючыся адзін раз у дзень

• 10.10.2026, 9:44

Ні з кім не раячыся, мужчына распрацаваў для сябе план.

Іван ніколі ўсур'ёз не хваляваўся наконт знешнасці — і з ім салідарныя тысячы мужчын. Матывацыя прыйшла адтуль, адкуль не чакалі. Колькі гадоў таму хлопец далучыўся да аматарскай каманды па занятках картынгам — і вельмі захапіўся. Але даволі хутка стала зразумела: з лішняй вагой нармальных вынікаў не дасягнеш. «20 кілаграмаў — гэта прыкладна секунда часу на крузе», — тлумачыць Іван. Ні з кім не раячыся, ён распрацаваў для сябе план: есці раз на дзень і хадзіць мінімум па 10 тыс. крокаў. Пазней высветлілася, што ў такой дыеты ёсць нават асобная назва, піша Onlíner.

Дысклеймер! У матэрыяле апісваецца асабісты досвед чалавека. У пытаннях здароўя мы раім у першую чаргу абапірацца на парады прафесіяналаў і выбіраць толькі правераныя крыніцы інфармацыі.

У 32 гады ўпершыню перасягнуў адзнаку ў 100 кілаграмаў

Калі я жаніўся 10 гадоў таму, у мяне не было асаблівага лішняга вагі: стабільна трымаўся на 85 кілаграмах пры росце 176. Далей пачалося спакойнае сямейнае жыццё, сядзячая праца… З кожным годам вага патроху набіралася — нешта я скідаў, нешта вярталася назад. Так, зусім незаўважна для сябе ў 32 гады я перасягнуў адзнаку ў 100 кілаграмаў.

Такі вынік быў заканамерным, бо я заўсёды вельмі любіў паесці — асабліва шашлык са свініны, купляў яго ледзь не штодня. Сеў у машыну, закінуў у багажнік барбекюшніцу, хутка на прыродзе прыгатаваў — і ўсё з'еў. Кілаграм мяса за раз мог з'есці без праблем.

Яшчэ вечарамі пастаянна былі чыпсы. Працую цэлы дзень, асабліва нічога не ясі, а потым пачынаецца… Спачатку проста павячэраў, потым дадаў чыпсамі, потым M&M’s у сябе закінуў, а яшчэ тарцік на вечар можна купіць… Цяпер я думаю, што такім чынам заядаў стомленасць, бо праца айцішніка даволі стрэсавая. Фізічная актыўнасць на той момант была нулявая. Нават сабакі не было, каб даводзілася з ёй гуляць.

Калі я важыў ужо 107 кіло, часам задумваўся, што нядрэнна было б схуднець. Справа ў тым, што ў мяне ў сям'і ўсе сэрцавікі з лішняй вагой. Я бачыў, колькі хвароб гэта прыносіць (дыябет, інсульты, інфаркты), і разумеў, што таксама магу стаць на гэтую сцежку. Тата ў мяне важыў 167 кілаграмаў, але ў нейкі момант схуднеў да 110 на «Азэмпіку». Для сябе такі варыянт я не разглядаў: вельмі баюся пабочных эфектаў.

Пайшоў на картынг і зразумеў: трэба тэрмінова худзець

Матывацыя прыйшла нечакана. Я ўладкаваўся ў новую для сябе айцішную кампанію. Яксьці прыехаў у офіс, гляджу — а там мой калега стаіць у гоночнай экіпіроўцы: са шлемам, у камбінезоне. Я стаў распытваць — аказваецца, у кампаніі ёсць каманда, якая штогод ездзіць на картынг-марафоны. Так я ўпершыню трапіў на трэніроўкі — і ўцягнуўся.

Трэнер у нас — кандыдат у майстры спорту. Ён мяне падбадзёрваў, вядома, але я выдатна бачыў, што адстаю ад каманды: усе едуць хутка, а ў мяне чамусьці не атрымлівалася. Тады трэнер сказаў, што трэба нешта рабіць з вагой — у картынгу гэта важна.

У марафонах у нас ёсць рэгламент па вазе — 85 кілаграмаў. Калі ты разам з экіпіроўкай важыш менш, то табе ў машынку кладуць свінцовыя давескі, каб усіх ураўнаваць. Калі важыш больш — едзеш павольней. 20 кілаграмаў — гэта прыкладна секунда часу на кожным крузе.

Я вырашыў дзейнічаць. Сам сабе прыдумаў план, які ідэальна падыходзіў да майго раскладу: цалкам прапускаў сняданак, паўнавартасна абедаў, а ўвечары абмяжоўваўся або грэцкім ёгуртам, або пратэінавым кактэйлем, або яшчэ нечым бялковым.

Чаму я вырашыў харчавацца менавіта так? Зранку галодным мне неяк лягчэй працуецца, галава быццам бы вальней… Спачатку замест сняданку я піў салодкія напоі з цукразамяняльнікам, напрыклад колу без цукру. Думал, што такім чынам «абманваю» свой арганізм: маўляў, нейкія калорыі ўсё ж паступілі. Але потым зразумеў, што ўсё гэта ерунда, і проста перайшоў на чорную каву.

Абед — гэта для мяне самы галоўны прыём ежы, бо ў нас у гэты час ніхто не працуе. Гэта значыць, ты або проста нічога не робіш, або ідзеш і абедаеш з усімі. Таму я вырашыў ні ў чым сябе не абмяжоўваць. Спачатку хадзіў у турэцкае кафэ — у іх там добрая «абедка». А потым мы з жонкай вырашылі, што будзем раз на тыдзень гатаваць ежу з сабой. Звычайна гэта рыс, катлеты з ялавічыны і гародніна.

За абед у мяне атрымлівалася ў сярэднім 900—1300 кілакалорый, гэта значыць даволі вялікая порцыя. Спачатку я строга ўсё падлічваў, адвымяраў колькасць, а потым зразумеў, як гэта ўсё працуе, і вызначаў порцыю ўжо на вока. Калі падаграваў ежу і бачыў тлустую плёнку, мог прамакнуць сурвэткай, каб паменшыць каларыйнасць.

Не вячэраць спачатку было цяжкавата, але калі перацярпець тры вечары і не аб'ядацца, то потым ужо неяк і не хочацца: арганізм прывыкае.

Такі графік харчавання я распрацаваў сам. Ужо потым даведаўся, што ёсць дыета пад назвай OMAD — One Meal A Day (жорсткі від інтэрвальнага галадання, калі чалавек есць толькі адзін раз на суткі. — Заўв. Onlíner). У мяне была палегчаная версія, бо лёгкі перакус увечары ўсё ж прысутнічаў.

Траціў калорыі на трэніроўках і падчас прагулкі з жонкай

Да абмежаванняў у ежы я таксама падключыў штодзённую хаду з сабакам, а яшчэ мы часта выходзілі гуляць з жонкай. І гэта вельмі падсілкавала нашыя адносіны. Калі вы штодзень разам праходзіце па 10 тыс. крокаў, размаўляеце, распавядаеце, што адбылося за дзень, якія былі праблемы, усё гэта вельмі збліжае. Нашыя адносіны выйшлі на новы ўзровень.

Таксама я траціў нямала калорый на трэніроўках па картынгу — яны доўжацца гадзіну-паўтары. І насамрэч там ідзе сур'ёзная нагрузка, бо ты працуеш усім корпусам унутры машыны, каб эфектыўна завесці яе ў паварот. Калі ехаць даволі хутка, за гадзіну траціцца недзе 600 кілакалорый. І я адразу бачыў мінусы на вазе пасля трэніровак. Гэта, дарэчы, быў яшчэ адзін матывуючы фактар, каб працягваць.

У такім рэжыме я правёў перыяд з красавіка па кастрычнік мінулага года. Скідаў па 5 кілаграмаў у месяц — гэта верхняя мяжа нормы. У кастрычніку ў нас было ўзважванне перад марафонам, і я ўжо ўдзельнічаў у гонцы з давескам, а не з перавесам. Праехаў тады вельмі добра — быў вельмі задаволены сабой і вынікам.

Расслабіўся — і… 10 кілаграмаў вярнуліся

Пасля спаборніцтваў мы адразу ж з'ехалі ў Турцыю, каталіся на яхце па Міжземным моры, і там я, вядома, расслабіўся. Вярнуўся дадому, трэніровак было меней, і да студзеня я набраў вагу да 91 кілаграма.

Калі зноў пачаўся сезон, я ўжо выдатна ведаў, што трэба рабіць. Узяў сябе ў рукі, вярнуўся да рэжыму і схуднеў. А да 10-гадзіннага марафону ў жніўні рыхтаваўся асабліва грунтоўна, бо туды прыязджалі розныя сусветныя каманды. Так, за дзве тыдні я скінуў вагу з 84 кілаграмаў да 80. Яшчэ мацней абмежаваў каларыйнасць: еў не больш за 900 кілакалорый у дзень, а таксама павялічыў колькасць крокаў да 25 тыс. у дзень.

Ці ёсць наступствы ў такога рэзкага пахудання? Калі арганізм абязводжаны, калі рэзка ўстаеш, пачынае кружыцца галава, такое перадпрытомнае стан… Калі я гэта заўважыў, дадаў пабольш солі і пачаў піць ізатанікі, якія выдатна аднаўляюць водна-солевы баланс. У цэлым, на мой погляд, так рэзка худзець можна, але нядоўгі час. Вядома, месяцамі сядзець на такой дыеце непажадана.

Цяпер у мяне хутчэй падтрымліваць рэжым. Я ем ужо два разы на дзень — на вячэру прыкладна тое самае, што і на абед, апроч гародніны. У дзень атрымліваецца 1800—1900 кілакалорый.

Важу 81—82 кілаграмы, далей худзець пакуль не хачу.

Шкодную ежу часам магу сабе дазволіць. Напрыклад, у дзень народзінаў я замовіў у офіс піцу на ўсіх і спакойна паеў яе замест абеду. Могу пасля добрай трэніроўкі заехаць у «Мак», узяць гамбургер, але не есці ніжнюю булачку, каб атрымалася менш калорый. Калі, дапусцім, родзічы прыязджаюць у госці або я іду да бабулі, ем тое самае, што і ўсе. Пры гэтым столькі, колькі раней, я ўжо фізічна не магу ў сябе запхнуць: усё ж такі страўнік скараціўся.

Як я зразумеў, самае галоўнае ў пахуданні — гэта пастаяннасць. Калі раптам рэжым збіваецца, проста трэба на наступны дзень вяртацца да свайго звыклага харчавання. Таксама для мяне вельмі важнымі аказаліся прагулкі. Калі ў цябе фіксаванае харчаванне, але ты павялічваеш фізічную актыўнасць — абавязкова схуднееш.

Цяпер я хаджу з дому на працу пешшу — гэта каля 8,7 тыс. крокаў. Шлях займае прыкладна 1 гадзіну 10 хвілін, уключаю сабе аўдыякнігу або відэа на YouTube. Пасля працы зноў іду пешшу, праветрываю галаву, а вечарам яшчэ і «дабіваю» астатнія крокі з жонкай. Так і набягаюць вялікія адлегласці. Жонка, дарэчы, толькі на адной хадзе таксама за гэты год страціла 7 кілаграмаў.

Навошта ўсё гэта? У прыярытэце — здароўе

Першапачаткова худзець я пачаў з-за картынгу, але цяпер лічу, што спаборніцтвы — гэта хутчэй пабочны эфект. Галоўнае, дзеля чаго я гэтым займаюся, — гэта здароўе, бо бачу перад сабой прыклады таго, што бывае, калі не сачыць за сабой. Поўны чэкап мне яшчэ толькі належыць, але па агульным аналізе крыві ў мяне ўсё ў парадку. Знізіўся халестэрын, ціск прыйшоў у норму.

Знешнасць цікавіць мяне ў меншай ступені. Ну, раз на тыдзень можаш паглядзець на сябе ў люстэрка і звярнуць увагу, што добра выглядаеш, але гэта не прыярытэт. Бывае прыемна, што людзі сталі ўспрымаць мяне інакш. Знаёмыя, якія не ведаюць майго ўзросту, могуць даць на 8—10 гадоў менш.

З забаўнага — заўважыў, як памянялася «фізіка цела». Многія позы, якія я раней прымаў, ужо не працуюць. Напрыклад, у транспарце я раней мог пакласці тэлефон на жывот і глядзець на ім відэа — было вельмі зручна. А цяпер паставіць смартфон няма куды (смяецца. — Заўв. Onlíner). Даводзіцца вывучаць сваё цела нанова.

Затое цяпер я магу дайсці пешшу куды заўгодна і нават моцна не пацееў. У любым падарожжы, калі вывучаеш новы горад, я магу прайсці колькі заўгодна крокаў і не стаміцца — мне на ўсё хапае сіл. Гэта не можа не радаваць.

Каментар урача-дыетолага Марты Марудовай

— У хлопца выдатная матывацыя для пахудання ў выглядзе здароўя. Калі стройнасць мае прыкладнае значэнне і мы прымяняем яе ў рухальнай актыўнасці, верагоднасць таго, што атрымаецца надоўга захаваць вынік, даволі вялікая.

Што датычыць рэжыму харчавання адзін-два разы на дзень, то тут сітуацыя дваякая. У людзей з парушанымі харчовымі паводзінамі або з лішняй вагой прыёмы ежы даволі часта хаатычныя і бессістэмныя, гэта значыць, груба кажучы, чалавек «есць увесь дзень», часам нават не заўважаючы гэтага. Строгае абмежаванне ў прыёмах ежы сапраўды дапамагае такім людзям структуразаваць свой рацыён і прыбраць лішнія калорыі.

Каму можа не падысці такі стыль харчавання? Калі ў чалавека захворванні жоўцевай бурбалкі, жоўцекамянёвая хвароба, парушэнне адтоку жоўці, гастрапатыя, рэфлюкс, то перад гэтым абавязкова трэба параіцца са сваім урачом. Ёсць дыягназы, пры якіх доўгія паўзы паміж прыёмамі ежы супрацьпаказаныя.

Таксама я не раю харчавацца так людзям, схільным да зрываў. У выпадку «галоднай паўзы» ім прасцей сарвацца на якую-небудзь смакату, таму такое харчаванне ім не падыходзіць.

Людзі, якія займаюцца спортам і сочаць не толькі за колькасцю калорый, але і за балансам бялкоў, тлушчаў і вугляводаў, таксама павінны пераканацца, што за два прыёмы ежы змогуць з'есці ўсю дзённую норму бялку. Калі не, эфектыўнасць пахудання ў кантэксце падцягнутага цела і захавання мышачнай тканкі можа выклікаць сумневы. Таму, калі вам актуальныя не толькі стройнасць, але і актыўнае даўгалецце, то стары добры здаровы лад жыцця, а менавіта персанальныя нормы КБЖУ, кратнасць прыёмаў ежы і прадукты харчавання, якія падыходзяць паводле здароўя і смкавых пераваг, стануць лепшым памочнікам.