Знойдзены спосаб паскорыць працу камп’ютарнай памяці ў 1000 разоў

• 28.10.2026, 22:30

Лазер здолеў пераключыць намагнічанасць без знешняга поля.

Інжынеры Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Сан-Дыега навучыліся кіраваць магнітнымі станамі матэрыялу, змяняючы форму і факусоўку лазернага прамяня. Падыход можа стаць асновай больш хуткай і шчыльнай запісы даных. Даследаванне апублікавана ў часопісе Nature Communications.

У магнітных назапашвальніках інфармацыя захоўваецца ў выглядзе невялікіх абласцей з рознай накіраванасцю намагнічанасці. Гэтыя станы адпавядаюць лічбавым нулю і адзінцы. Звычайна для іх пераключэння выкарыстоўваюць знешняе магнітнае поле, аднак даследчыкі шукаюць спосабы выконваць тую ж аперацыю светлавымі імпульсамі.

Аўтары працавалі з шматслаёвымі структурамі з плаціны і кобальту. Замест змянення складу матэрыялу яны засяродзіліся на ўласцівасцях святла: размеркаванні палярызацыі ў прамяні і яго факусоўцы. Гэта дазволіла кіраваць лакальным нагрэвам і ўздзеяннем выпраменьвання на намагнічанасць.

Каманда паказала, што спецыяльна сфармаваны прамень здольны запускаць розныя рэжымы пераключэння. У адным выпадку развіццё магнітнай вобласці залежыць ад напрамку кручэння палярызацыі святла, а ў другім змена намагнічанасці адбываецца без такой залежнасці. Знешняе магнітнае поле для гэтага не патрабавалася.

У эксперыментах паслядоўнасць звышкароткіх імпульсаў стварала невялікі ўчастак з процілеглай намагнічанасцю і паступова пашырала яго. Навукоўцам таксама ўдалося дабіцца пераключэння ў больш тоўстай структуры, чым дапускалі ранейшыя эксперыменты такога тыпу. Гэта важна для распрацоўкі матэрыялаў, здольных надзейна ўтрымліваць запісаную інфармацыю.

Паводле ацэнак даследчыкаў, аптычнае пераключэнне патэнцыйна можа працаваць больш чым у тысячу разоў хутчэй за падыходы, заснаваныя на знешнім магнітным полі. Аднак гэта толькі ацэнка магчымасцяў тэхналогіі: гатовы назапашвальнік з такім паскарэннем каманда не стварыла.

Да практычнага прымянення застаюцца інжынерныя задачы. Выкарыстаны звышхуткі лазер пакуль цяжка ўбудаваць у камп’ютарны чып. Аўтары плануюць змяншаць вобласць уздзеяння да некалькіх сотняў нанаметраў і шукаць спалучэнні матэрыялаў і крыніц святла, больш прыдатныя для кампактнай электронікі.