Украінская пазіцыя павінна быць непахіснай, як граніт

• Віктар Юшчанка
• 6.10.2026, 19:23

Час дэкаланізацыі свядомасці патрабуе цвёрдасці.

Сёння, калі выпрабаванні нашай стойкасці патрабуюць найвышэйшай загартоўкі духу і непахіснай веры, мы зноў становімся сведкамі таго, як у нашу зраненую вайной прастору ўкідваюцца атрутныя зярняты расчаравання. Пэўныя палітычныя дзеячы, імкнучыся да хуткага хайпу або паддаўшыся слабасці сэрца, дазваляюць сабе легкадумныя выказванні пра «парытэт», пра «моўныя ўступкі», пра адмову ад нашага еўраатлантычнага выбару і пра «мір любой цаной».

Я свядома не буду называць прозвішча гэтага палітыка. Мудры ўкраінскі народ і без таго выдатна разумее, пра каго ідзе гаворка. Але я настойліва заклікаю гэтага дзеяча — як і кожнага, хто бярэцца гаварыць ад імя грамадства, — неадкладна сесці за кнігі і разабрацца ў базавых, фундаментальных катэгорыях і дэфініцыях.

Калі ў Мюнхене ў 1938 годзе тагачасны брытанскі прэм’ер-міністр падпісваў пагадненне з агрэсарам і, вярнуўшыся дадому, усклікаў з балкона: «Я прынёс вам мір», — гэта не быў мір. Гэта была ілюзорная заблуда. Гэта была ганебная капітуляцыя перад злом, якая праз размыванне паняццяў і адсутнасць цвёрдасці адчыніла ворагу дзверы і ўцягнула ўсё чалавецтва ў віраву самай крывавай катастрофы ў гісторыі.

Тое, што сёння прапануецца пад соусам «прызнання рэальнасці», — гэта той жа мюнхенскі сцэнар, тая ж згубная ілюзія. Той, хто паміж ганьбай і вайной выбірае ганьбу, немінуча атрымае і ганьбу, і вайну. Варта, урэшце, засвоіць запавет вялікай дзяржаўнай дзеячкі Голды Меір, якая дала абсалютнае і бескампраміснае вызначэнне падобным «мірным ініцыятывам»: «Мы імкнёмся жыць. Нашы суседзі імкнуцца бачыць нас мёртвымі. Гэта пакідае не так шмат прасторы для кампрамісу». Калі вораг прыйшоў, каб аспрэчыць ваша права на існаванне, любыя таргі вакол мовы, веры або нацыянальнай бяспекі — гэта не мірны план. Гэта план самагубства нацыі.

За нашу ўкраінскую дзяржаўнасць, за кожнае ўкраінскае слова стагоддзямі аддавалі жыццё найлепшыя сыны і дочкі нашага народа. За яе змагаліся Міхаіл Грушэўскі і Сымон Петлюра, Яўген Канавалец і Стэпан Бандэра, Яраслаў Сьцецька і тысячы нязломных ваяроў УПА. Як гэты палітык збіраецца глядзець у вочы іх памяці? Як ён будзе глядзець у вочы нашым сённяшнім героям, якія трымаюць фронт коштам уласнага жыцця?

Украінская пазіцыя павінна быць непахіснай, як граніт:

ідэнтычнасць не з’яўляецца прадметам торгу. Мова, царква і наша гісторыя — гэта фундаментальны шчыт нашай нацыі;

бяспека праз сілу. Адзінай сапраўднай гарантыяй міру для Украіны з’яўляецца моцная армія і паўнапраўнае сяброўства ў НАТА, а не чарговая паперка пра нейтралітэт;

перамога, а не капітуляцыя. Сапраўдны мір магчымы толькі тады, калі агрэсар будзе спынены, пакараны і пазбаўлены магчымасці чыніць зло.

Таму заклікаю нашых палітыкаў да адказнасці за кожнае сказанае слова. Час дэкаланізацыі свядомасці патрабуе цвёрдасці. Мы не маем права таргавацца тым, што было здабыта крывёю многіх пакаленняў.

Віктар Юшчанка, Facebook