«Украіна выкладзе на стол свае карты»
- 10.11.2026, 13:07
Палітолаг расказаў, чаго чакаць ад перамоў у Абу-Дабі.
У Абу-Дабі стартаваў новы этап перамоў аб завяршэнні вайны. Сустрэча праходзіць у трохбаковым фармаце з удзелам ЗША, Украіны і Расіі.
Чаго варта чакаць ад сустрэчы ў Абу-Дабі? Ці зможа яна прыблізіць мір? Пра гэта сайт Charter97.org пагаварыў з украінскім палітолагам, прафесарам Кіеўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Тараса Шаўчэнкі Пятром Алешчуком:
— Магчыма, яна і зможа прыблізіць мір, але наўрад ці нейкім чынам стане канчатковым этапам дасягнення гэтага самага міру. Ніхто асаблівых вялікіх чаканняў на гэтую сустрэчу не ўскладае. Усе выдатна разумеюць, што на дадзены момант чакаць якіх-небудзь прарыўных дамоўленасцяў не варта. Бакі ўпершыню з лютага сабраліся і выкладуць на стол свае карты. Калі раней, напрыклад, Расія акцэнтавала ўвагу на тым, што яна прасоўваецца на фронце, таму Украіна павінна аддаць ёй акупаваную тэрыторыю, то цяпер пра гэта гаварыць практычна немагчыма, таму што ніякага расійскага прасоўвання ў глабальным маштабе няма.
Ёсць якіясьці лакальныя прасоўванні, але з другога боку ёсць і прасоўванні Украіны. Цяпер баланс на фронце хутчэй роўны, таму Расія, відавочна, робіць асноўную стаўку на тэрор супраць украінскай энергетыкі і эканомікі і разглядае гэта як свой галоўны аргумент, каб прымусіць нас да прыняцця расійскіх рашэнняў.
Свае карты, ужываючы тэрміналогію Дональда Трампа, ёсць і ў Украіны. Выбары ў Кангрэс падарвалі пазіцыі Трампа. Ён ужо не можа гарантаваць, што правядзе любыя рашэнні праз Кангрэс і забяспечыць іх выкананне.
Наадварот, ён будзе сутыкацца з даволі сур'ёзным ціскам і кантролем з боку Кангрэса, дзе большасць атрымалі дэмакраты. У прыватнасці, яны ўжо абяцаюць падымаць пытанні, у тым ліку і пра новыя пакеты ваеннай дапамогі для Украіны, што таксама можа стаць пэўным аргументам на гэтых перамовах. У адказ на тэрор супраць гарадоў Украіна працягвае дальнабойныя ўдары па расійскіх НПЗ, і гэта таксама пэўны аргумент у гэтай сітуацыі. Відавочна, што бакі абмяняюцца падобнымі аргументамі.
Магчыма, будуць нейкія новыя гуманітарныя дамоўленасці па ўзоры Алешак. Магчыма, будзе новы абмен палоннымі. Але прарываў ніхто не чакае. Шчыра кажучы, агульная пазіцыя зводзіцца да таго, што да вясны чакаць якіх-небудзь прарыўных дамоўленасцяў не варта. Хаця, з пункту гледжання рацыянальных падыходаў Расіі, магчыма, было б выгадна пайсці на якія-небудзь дамоўленасці да таго, як новы Кангрэс пачне сваю працу ў студзені.
Але пакуль з іх боку нічога падобнага не прыкметна. Таму вось так.
— Вы сказалі, што да вясны прарыву чакаць не варта. А што будзе вясной?
— Расійская праграма знішчэння ўкраінскай энергетыкі — гэта зіма. Вясной пагражаць тым, што ты замарозіш Украіну, не атрымаецца. А калі ты не можаш выкарыстоўваць свае галоўныя аргументы, паўстае пытанне, а навошта ўвогуле ўсё гэта працягваць. І гэтае пытанне можа паўстаць у тым ліку і перад расійскім кіраўніцтвам.
Пакуль проста не відаць, што ў іх ёсць якая-небудзь іншая мадэль перамогі, акрамя тэрору супраць украінскай энергетыкі.
— Што павінна адбыцца, каб Пуцін сапраўды адчуў цану працягвання вайны і быў вымушаны перагледзець сваю пазіцыю?
— Тут, насамрэч, рэцэпты вядомыя. Проста цяпер, магчыма, іх крыху позна выкарыстоўваць.
Але мы памятаем, што Пуцін даволі актыўна ўключыўся ў дыпламатычны трэк, і ўсё гэта скончылася сустрэчай у Анкорыджы, калі Трамп пачаў казаць пра магчымасць паставак Украіне ракет «Tomahawk». То бок любое патэнцыйнае ўзмацненне Украіны — гэта вялікая істэрыка з боку Расіі. Лідары адразу пачынаюць крычаць пра ядзерную зброю.
Любыя новыя магчымасці для Украіны наносіць удары па Расіі на іх дзейнічаюць. Але калі б, напрыклад, Пуцін ведаў, што ў адказ на тэрор супраць Кіева Украіна ўдарыць па энергетыцы Масквы і, напрыклад, абясточыць яе на нейкі час, магчыма, ён задумаўся б сур'ёзна пра перамовы не вясной, а ўжо цяпер.
Але, на жаль, з нашымі заходнімі партнёрамі на такое разлічваць не даводзіцца. Яны і далей будуць чакаць, што нешта дзесьці неяк зменіцца і яны, адпаведна, будуць у гэтым неяк удзельнічаць.