Мадэль перамогі Украіны

• Аляксандр Нямец
• 15.11.2026, 7:30

Размова з сябрам.

Я рэгулярна сустракаюся з маімі сябрамі-украінцамі, адказваю на іх пытанні і сам, здараецца, чытаю невялікія лекцыі пра перспектывы Вайны. Так, у нядзелю 8 студзеня я пагаварыў з Міколам (імя зменена), адным з найразумнейшых сярод маіх сяброў (ён рэгулярна чытае мае артыкулы).

Для пачатку я паўтарыў галоўныя тэзісы пра «геапалітычны паварот»: пасля прыкладна дзесяці гадоў стабільнай сітуацыі «Амерыка №1, Кітай №2, Расія №3», па выніках 2025 года (і тым больш у 2026 годзе) замацавалася сітуацыя «Кітай №1, Амерыка №2, Індыя №3, Расія №11». Кітай дасягнуў гэтага дзякуючы перавазе ў ВУП, у НДВКР, у «мяккай сіле», вялізнай перавазе ў прамысловасці, асабліва ў машынабудаванні і электроніцы, парытэту Кітая і Амерыкі ў сферы ШІ...

Тут Мікола перабіў мяне: «Геапалітычны пераварот — гэта цікава. Але галоўнае для нас — гэта зыход Вайны. Як Кітай можа нам дапамагчы?»

І тады я выклаў прыведзеную ніжэй Мадэль Перамогі.

Гэтую Мадэль Перамогі стварыў не я. Гэтую Мадэль Перамогі стварыў, скажам, на 90%, Пётр Кульпа, у мінулым член урада Польшчы (намеснік міністра), прадстаўнік Польшчы ў НАТА, а цяпер старшыня Рэспубліканскай рады Украіны і, без перабольшання, найважнейшае звяно паміж змагарнай Украінай і Польшчай, што ёй дапамагае.

За апошнія два месяцы Пётр Кульпа прачытаў на ўкраінскіх ютуб-каналах больш за дзесяць лекцый на гэтую тэму. Тэма добра раскрыта ў гэтых лекцыях. Я, са свайго боку, пастараўся запісаць гэтыя лекцыі, упарадкаваў іх і нешта развіў, карыстаючыся сваімі, спадзяюся, паглыбленымі ведамі пра Кітай.

Як пачалася Вайна і як яна працягваецца

На сёння створаны і дзейнічае «Вечны рухавік Вайны». Яго стварылі Кітай, ЗША і Еўропа (Заходняя Еўропа, што ўключае Вялікабрытанію, Францыю, Германію, краіны Бенілюкса і яшчэ некалькі невялікіх краін).

Рэальная Вайна ідзе «ўнутры» гэтага трохвугольніка. У ёй удзельнічаюць, з аднаго боку, пуцінская РФ, а з другога — краіны Цэнтральнай Еўропы, якая ўключае найперш Украіну, а таксама Польшчу, краіны Балтыі, Скандынавію (акрамя Ісландыі) і Румынію (разам з Малдовай). Пералічаныя краіны Цэнтральнай Еўропы (па-за Украінай) аказваюць максімальную дапамогу Украіне і падвяргаюцца інтэнсіўнаму ціску і нават ударам (дроны, дыверсіі) з боку пуцінскага рэжыму.

Вайна (поўнамаштабнае ўварванне РФ ва Украіну) пачалася толькі ў лютым 2022 года. Але рыхтавалася яна прынамсі 15 гадоў, пачынаючы з вядомай прамовы Пуціна ў Мюнхене ў лютым 2007-га, на штогадовай міжнароднай Канферэнцыі па бяспецы (у гэтай прамове Пуцін абвясціў пра новую агрэсіўную знешнюю палітыку РФ). І галоўную «работу» тут выканала Еўропа. Ды і Амерыка таксама.

На працягу шэрагу гадоў, паміж 2007 і 2021, Еўропа хутка нарошчвала імпарт з РФ нафты, прыроднага газу і нафтапродуктаў; былі пабудаваны газаправоды «Паўночны паток-1» і «Паўночны паток-2»; валютныя прыбыткі Расіі рэзка выраслі, і гэта рэальна падсілкоўвала яе агрэсіўныя планы. Усё гэта мела месца нягледзячы на агрэсію РФ супраць Грузіі ў жніўні 2008 года, нягледзячы на анексію Крыму і ўварванне на Данбас на пачатку 2014 года…

ЗША, са свайго боку, пры Обаме (2013–2016 гады) амаль нічога не рабілі для дапамогі Украіне ў 2014–2016 гадах; мела месца адкрытая баязлівасць і падгулянне Пуціну (як мне добра вядома, мела месца прамая абарона пуцінскай агентуры ў Твін-Сіціз; меў месца прамы змова паміж разведвальнай супольнасцю ЗША і пуцінскімі спецслужбамі).

Смешна казаць пра дапамогу Украіне з боку Адміністрацыі Трампа ў 2017–2020 гадах; мела месца адкрытая здрада Украіне і папушчальніцтва Пуціну (дастаткова згадаць «тэлефонны канфлікт» Зяленскага і Трампа ў жніўні 2020 года).

У чэрвені 2021 года прэзідэнт Байдэн сустрэўся з Пуціным у Швейцарыі, паціскаў руку гэтаму крываваму нягодніку і зрабіў усё, каб «ўлагодзіць» яго. У выніку Пуцін, пачынаючы агрэсію ў лютым 2022 года, быў упэўнены, што з Байдэнам у яго непрыемнасцяў не будзе. Байдэн аказаў істотную дапамогу змагарнай Украіне, але адначасова падтрымліваў сур'ёзныя сувязі з Пуціным. Гэта была «мяккая палітыка» тыпу «Украіна не павінна прайграць, РФ не павінна выйграць». У якасці галоўнага ворага Амерыкі Адміністрацыя Байдэна разглядала толькі Кітай і ні ў якім разе не пуцінскую РФ.

Адкрытая здрада Украіне і змова з Пуціным

Адміністрацыя Трампа ў 2025–26 гадах стала, відавочна, натуральным развіццём падзей 2014–2024 гадоў. Двурушніцтва Вашынгтона «плаўна» перайшло ў адкрытую здраду.

Ці можа сітуацыя радыкальна змяніцца пасля поўнага разгрома Трампа і рэспубліканцаў на Прамежкавых выбарах? Наўрад ці. Пэўнае паляпшэнне стаўлення Вашынгтона (з боку новага Кангрэсу) да Украіны будзе мець месца, але не празмернае. Будзем, вядома, спадзявацца на лепшае…

Сучасная роля Еўропы

Пазіцыя пералічаных вышэй краін Цэнтральнай Еўропы пасля лютага 2022 года адносна Вайны паступова змянялася ад умеранай падтрымкі Украіны, грашыма і ваеннымі тэхналогіямі, да максімальнай падтрымкі ў 2026 годзе. Гэтыя краіны выдатна разумеюць, што ў выпадку паразы Украіны пуцінскі рэжым адразу ж абрынецца на іх.

Цяпер ідуць перамовы, накіраваныя на стварэнне ваенна-палітычнага саюза, які ахоплівае ўсю Цэнтральную Еўропу, з Украінай у цэнтры. Гэты саюз, дэ-факта ўжо існуючы, будзе незалежны і ад Вашынгтона, і ад Бруселя (НАТА).

Астатняя Еўропа, у першую чаргу Францыя, Германія і Вялікабрытанія, аказвае новаму саюзу Цэнтральнай Еўропы, галоўным чынам Украіне, істотную фінансавую падтрымку і пэўную падтрымку ваеннымі тэхналогіямі. У перспектыве цалкам магчыма стварэнне пашыранай «Еўропы», якая ўключае Канаду і Турцыю.

Кітай не зацікаўлены ў перамозе РФ

Роля Кітая ў гэтай Вайне з'яўляецца ключавой. Кітай у пэўнай ступені зацікаўлены ў тым, каб Вайна працягвалася, паколькі атрымлівае сур'ёзную выгаду ад пашыранага гандлю з РФ. Але Кітай ні ў якім разе не зацікаўлены ў тым, каб Расія выйграла гэтую вайну. Бо ў гэтым выпадку РФ падпарадкавала б сабе Украіну, а пасля змагла б падпарадкаваць сабе яшчэ і Цэнтральную Еўропу. А калі інтарэсы РФ у Еўропе будуць «забяспечаны» (у тым ліку шляхам захопаў), тады РФ вельмі лёгка можа павярнуцца, пры дапамозе ЗША, супраць Кітая. Кітай, натуральна, гэтага зусім не хоча. Рацыянальныя кіраўнікі Кітая цудоўна разумеюць гэтую пагрозу.

З іншага боку, Пекін разумее, што Вайна, пакуль яна ідзе, умацоўвае глабальную пазіцыю Кітая. Па-першае, гэтая Вайна разбіла адзінства ЗША і Еўропы і, пакуль яны ў канфлікце, Кітаю нічога не пагражае. Па-другое, гэтая вайна канчаткова ператварыла РФ у сыравінную базу (калонію) Кітая. Кітай выкарыстоўвае кожны дзень, каб павялічваць узровень эксплуатацыі РФ. У 2026 годзе 60% усяго, што РФ купляе ў знешнім свеце, яна купляе ў Кітаі, прычым разлічваецца ў юанях. Мае месца жорсткі кантроль кітайцаў над слабой РФ, якая цалкам залежыць ад «кітайскіх таварышаў» і сама ператвараецца ў Паўночную Карэю.

У-трэціх, гэтая Вайна «адкрыла прастору канфліктаў», наступствам чаго з'яўляецца новая вайна ў Іране, ў Армузскім праліве, на ўсім Блізкім Усходзе. Гэта азначае аслабленне ЗША. У Саудаўскай Аравіі і ў Эміратах амерыканскія базы былі разбамблены Іранам і яго праксі. І ЗША выпусцілі там за дзве тыдні больш ракет Patriot, чым выпусціла Украіна за пяць гадоў Вайны. І гэтых Patriot больш няма. Гэта азначае, што «вайсковыя гарантыі» ЗША, якія яны раней прадастаўлялі Саудаўскай Аравіі, іншым багатым арабскім краінам, Карэі, Японіі і нават Тайваню, цяпер зніклі, таму што няма чым іх абараняць. Карацей, усе гэтыя краіны сталі больш згодлівымі ў адносінах да Кітая.

Варта адзначыць, што за многія гады Саудаўская Аравія патраціла звыш двух трыльёнаў долараў на закупкі амерыканскай зброі. Падчас новай вайны з Іранам, пачынаючы з сакавіка 2026 года, яна аказалася амаль бескарыснай. Цяпер Эр-Рыяд схіляецца да рэзкага пашырэння імпарту кітайскай зброі і да сумеснай вытворчасці зброі з Кітаем.

Але працяглая вайна (не кажучы ўжо пра «бясконцую Вайну») Кітаю ніяк не патрэбная.

Аляксандр Нямец, kasparovru.com