Расія ўжо нагадвае стомленага вялікага пса на сабачых баях.

• Аляксандр Карпюк
• 8.05.2026, 18:15

Наступіла стадыя няўпэўненасці.

Цікава цяпер глядзець, «што там у к...аў».

І вялікая павага за гэта ад мяне да дзяржавы Ізраіль і іх ліквідацыі лідараў Ірана і «Хезбалы». Бо тое, як узлом інтэрнэт-інфраструктуры хакерамі «Масада» паўплываў на светапогляд аднаго сс..клівага бункернага дзеда — гэта мая павага.

Павальны «чабурнет», «Мах», «белыя спісы», адключэнні інтэрнэту ў гарадах (што валіць безнаяўныя плацяжы бізнесу і гоніць яго ў наяўку і цень), абмежаванні — і ўсё гэта таму, што адзін дзед абас..ўся. Сумна яму было, захацелася двіжухі. Нарм двіжуха, усю РФ бамбіць ад гэтай двіжухі, літаральна і ў пераносным сэнсе.

Але ёсць і прызнанне эфектыўнасці дып-мідл страйкаў. І вельмі на гэта паўплывалі z-ваенкары.

Чаму?

Бо, па-першае, абмежаванні датычацца іх тг-пляцовак.

А па-другое, у сучасных умовах яны сс...цца набліжацца да лініі, нават за дзясяткі кіламетраў. Калі глядзіш на паляванне за лагістыкай сіламі СОУ на адлегласці 30–40 км ад ЛБЗ, то не дужа хочацца ехаць нават на пазіцыі 2–3-й лініі. І байцы, з якімі яны камунікуюць і якія мелі больш бяспечныя пасады, у адрозненне ад «мясных» пасад, — таксама ўжо не вельмі хочуць. І гэта змяняе іх светаўспрыманне. Бо ў выніку чатырох гадоў поўнамаштабнай вайны яны не адчуваюць сябе ў адноснай бяспецы нават у тыле. Яшчэ і з тылу пастаянна прывозяць трупы. Як ваяваць у такіх умовах?

І гэта ўжо не кажучы пра дыпстрайкі, «Крэмній Эл», Туапсэ, Прыморск, караблі-ракетоносцы, аптовую выпілоўку СПА і многае іншае. Акрамя таго, яны бачаць, што гэтая тэндэнцыя толькі распаўсюджваецца, і ім ...страшна ад гэтага. Літаральна.

Калісьці напрыканцы 90-х мы часам глядзелі відэа баёў баявых сабак. Тады былі такія забавы — добра, што гэта не атрымала вялікага распаўсюджання, бо гэта жывадзёрства. Але 90-я былі ...спецыфічнымі, і забавы тады — таксама.

Адзін з варыянтаў — уладкаваць цікавы бой для арганізатараў: гэта быў звод вялікай баявой сабакі (нейкі алабай) з невялікай (буль, піт, стаф).

І далёка не заўсёды вялікая сабака перамагала невялікую. Пераважна я бачыў менавіта перамогі стафаў і пітаў.

Але малюнак бою быў аднолькавы. Вялікая сабака збівала грудзьмі невялікую і пачынала яе рваць. Гэта было жудаснае відовішча. Піт літаральна выжываў, імкнуўшыся ўкусіць праціўніка за што-небудзь, але густая воўна і гнуткая скура гэтаму перашкаджалі. Але ён не здаваўся. Яго рвалі, а ён стойка трымаў і шукаў свой шанец. У першыя хвіліны вы б не далі шанцу меншай сабацы на перамогу, настолькі ўсё выглядала несправядліва з-за розніцы ў габарытах.

Але праз некаторы час алабай пачынаў спыняцца. Яму трэба было пераддыхнуць. Хоць некалькі секунд, але трэба. За гэтыя секунды піт паляпшаў сваю пазіцыю і ўжо больш упэўнена захопліваў скуру. Ён стараўся рухаць сківіцамі да горла, лап, жывата, паху — куды заўгодна, абы нанесці больш шкоды. І ўпарта трымаўся.

Праз нейкі час у дзеяннях вялікай сабакі пачынала з’яўляцца... няўпэўненасць. Яна ўжо імкнулася не толькі нанесці ўрон, але і разарваць дыстанцыю, каб не даць праціўніку ўчапіцца глыбей і крыху перавесці дых. Але меншая сабака ў гэты момант толькі ўзмацняла свае намаганні. Што выглядала немагчымым пасля ўсяго, што ён перажыў, і як ён выглядаў (а там быў літаральна камяк акрываўленага мяса).

Алабаю патрэбны былі паветра, адпачынак, перадышка; яго вялікае цела спажывала мноства энергіі, якая ў яго была вычарпаная, але піт, не зважаючы ні на што, працягваў рухаць сківіцы да горла. І вось гэты момант — траурны вой. І арганізатары, якія з вёдрамі вады кідаюцца разнімаць сабак.

Чаму я ўзгадаў гэтыя падзеі?

Таму што бачым, што першая стадыя — а менавіта няўпэўненасць у тым, што атрымаецца перамагчы гэты неўбівальны кавалак зубатага мяса — у РФ ужо наступіла. Цяпер трэба не спыняцца, пакуль не прыбяжыць «писдил» Трамп з вёдрамі вады. А да таго часу трэба як мага мацней парваць ворагу горла.

Аляксандр Карпюк, Facebook