Наперадзе ў іх — шыбеніца

• Барыслаў Берэза
• 23.06.2026, 11:19

Толькі дыяметр розны.

22 чэрвеня,

Роўна ў чатыры гадзіны,

Кіеў бамбілі, нам паведамілі,

Што пачалася вайна.

Так пачынаецца старая савецкая песня. І так пачалася вайна для маіх продкаў, якія тады жылі ў Кіеве. Але мала хто памятае наступныя радкі гэтай песні. А яны гучаць так:

Вайна пачалася на світанні,

Каб больш народу забіць.

Спалі бацькі, спалі іх дзеці,

Калі пачалі Кіеў бамбіць.

Вайна прыйшла ў Кіеў у 22-м годзе таксама на світанні, але ўжо не ўлетку, а 24 лютага. Паўнавартасная вайна. Не АТА, а сапраўдная вайна. З паветранай трывогай, выбухамі, стралянінай, загінулымі, параненымі і разбурэннямі. Яна таксама пачалася на світанні. Відаць, рашысты хацелі таго ж, чаго хацелі і нацысты. І таму гучалі і гучаць паветраныя трывогі ўдзень, уначы і на світанні. Але мэта тая ж — дамагчыся максімальнай колькасці ахвяр і дэмаралізаваць насельніцтва.

Сучасныя нацысты вызнаюць тыя самыя прынцыпы. У нацыстаў і рашыстаў шмат агульнага — ад літар V і Z на рукавах акупантаў да жадання канчаткова вырашыць яўрэйскае і ўкраінскае пытанні. Але і скончаць рашысты акурат так жа. Сёння многія не вераць у гэта або сумняюцца. Гэта таму, што яны дрэнна ведаюць гісторыю і яе прынцыпы. І не ведаюць, што гісторыя заўсёды ідзе па коле. Толькі дыяметр віткоў розны.

Таму я ўпэўнены, што мы пераможам рашызм, як калісьці перамаглі нацызм. Так, не хутка, і так, я разумею, што нам хочацца — з меншай колькасцю ахвяр. Але ўсё мае сваю цану. І нам давядзецца заплаціць жыццямі і зруйнаванымі гарадамі за перамогу над рашыстамі і эрзац-фюрэрам.

А сёння мы ўзгадваем гісторыю і знаходзім у ёй нямала аналагій з нашым часам. У Расіі ёсць свой шматаблічны Гебельс і свой сумны Рыбентроп, падобны на каня, быў і свой Кейтэль з Тывы, якога замянілі на новага, свой Рудольф Гес, што адзываецца на мянушку Дімон, і нават свой Юліус Штрайхер, які выглядае як сумесь Салаўёва, Кіселёва, Скабеевай, Пегава, Сладкова, Коца і яшчэ нейкіх пацоў.

Рашысты чакана і натуральным чынам многае перанялі ў сваіх папярэднікаў, але і тыя ў 1941 годзе не вельмі верылі, што наперадзе ў іх шыбеніца. І ўсё ж гісторыя неўмольна рухаецца па пракладзеным шляху, і ў выніку новы Рэйх упадзе. Галоўнае — заўсёды памятаць цану, якую мы плацім за нашу перамогу, і жыць адпаведна. А яшчэ важна памятаць не толькі пра тое, хто што рабіў, каб паскорыць перамогу, але і пра тое, хто чаго не зрабіў для гэтага або рабіў тое, што не набліжала перамогу, але напаўняла іх кашалёк.

У тым, што мы пераможам, у мяне няма сумневаў. Патрэбныя толькі час і намаганні ў гэтым накірунку. Іншага варыянту няма.

Верце ў ЗСУ, дапамагайце ЗСУ, далучайцеся да ЗСУ! Верце ў сябе і набліжайце Перамогу, кожны на сваім месцы!

Наперадзе цяжкія часы. Але і Перамога наперадзе. І за яе варта змагацца!

Барыслаў Берэза, «Фэйсбук»