Міні-апакаліпсіс для Масквы

• Дзмітрый Чарнышэў

Што будзе са сталіцай РФ без бензіну.

У 1968 годзе ў Нью-Ёрку сметары некалькі месяцаў вялі перамовы з мэрам Джонам Ліндсі пра павелічэнне заробку. Мэр адмовіўся пайсці ім насустрач, а ў прэсе патрабаванні сметараў называлі прагнымі і цалкам запрадэльнымі. У адказ ні адзін з 7000 сметараў не выйшаў на працу. Ужо праз два дні горад быў завалены смеццем — і штодня па 10 000 тон свежага смецця высыпалася на тратуары. Армія пацукоў выйшла на паверхню.

Упершыню з 1931 года, калі ў мегаполісе лютавала эпідэмія паліяміэліту, урад абвясціў у Нью-Ёрку надзвычайнае становішча. На дзявяты дзень, калі на вуліцах горада назапасілася 100 000 тон смецця, мэрыя здалася.

Страйк доўжыўся ўсяго дзевяць дзён. І гаворка ішла толькі пра сметараў.

Цяпер давайце ўявім сабе, як пачне развівацца сітуацыя ў буйным мегаполісе памерам з Маскву, калі там пачынаюцца перабоі з палівам — і з бензінам, і з саляркай.

Уся справа ў тым, што сучасны горад амаль нічога не вырабляе сам — ён існуе дзякуючы пастаяннаму патоку тысяч грузавікоў штодня. Тавары мала даставіць па чыгунцы, іх яшчэ трэба хутка развезці па ўсім горадзе, а зрабіць гэта можна толькі на аўтамабілях. Запасы амаль усяго разлічаныя не на тыдні, а на дні, а часам і на гадзіны.

Спачатку людзі амаль нічога не заўважаюць. На АЗС утвараюцца чэргі. Таксісты, кур’еры, транспартныя кампаніі пачынаюць скупляць астаткі паліва. Узнікае першая паніка і пачынае фарміравацца чорны рынак. Паліўным кампаніям куды выгадней прадаваць паліва налева і ўтрыдорога. Свары і бойкі на АЗС становяцца звычайнай справай.

Потым аўтобусныя паркі пачынаюць эканоміць дызель. Некаторыя рэйсы адмяняюцца. На будоўлях спыняе працу цяжкая тэхніка — яна жрэ паліва ў велізарных колькасцях. Потым будоўлі ўвогуле спыняюцца: няма бетону, арматуры, цэменту, самазвалаў.

Камунальныя службы атрымліваюць распараджэнне скараціць усе неабавязковыя паездкі. Хуткая выязджае толькі на самыя важныя выклікі.

Праз тыдзень насельніцтва пачынае адчуваць перабоі з палівам па асартыменце ў крамах. У звычайным супермаркеце запасаў вельмі мала: малака прыкладна на 1−2 дні, хлеба — менш за суткі, гародніны — 2−3 дні, мяса — некалькі дзён.

Першымі знікаюць свежы хлеб, малако, яйкі, мяса, гародніна і садавіна. Пакуль яшчэ ёсць крупы і кансервы. Але людзі пачынаюць скупляць іх у вялікіх колькасцях. Адначасова адбываюцца два працэсы — пастаўкі змяншаюцца, а попыт павялічваецца. У выніку паліцы хутка пустэюць. З’яўляюцца нормы продажу — у адны рукі не больш за адну ўпакоўку макарон, рысу, мукі і г. д. Масава закрываюцца рэстараны — няма дастаўкі прадуктаў.

Кур’ерскія службы знікаюць. Перастаюць працаваць дастаўка прадуктаў, маркетплэйсы і экспрэс-пошта. Пачынаюцца праблемы ў бальніцах, куды трэба пастаянна дастаўляць лекі, расходныя матэрыялы, кроў, харчаванне. Калі крызіс зацягваецца, даводзіцца выпісваць пацыентаў. У аптэках заканчваюцца найбольш запатрабаваныя лекі, перадусім інсулін, антыбіётыкі, абязбольвальныя і сардэчныя прэпараты.

Затым пачынаюцца страшныя праблемы са смеццем. Кожны мільён жыхароў штодня вырабляе прыкладна 600−1000 тон смецця. Масква штодня генеруе каласальную колькасць смецця. Праз тры дні ўсе кантэйнеры перапоўненыя, праз тыдзень смецце ляжыць паўсюль, праз два тыдні пачынаецца санітарная катастрофа. Памножце ўсё на спякоту.

p.s.

А калі Украіна пачне біць па газавай інфраструктуры, то ў Маскве пачнуцца перабоі з электрычнасцю. Нагадаю, што маскоўская каналізацыя працуе дзякуючы насосным станцыям. Проста паспрабуйце на хвіліну ўявіць, што будзе са сталіцай, калі ў ёй перастане працаваць каналізацыя — нечыстоты пачнуць перапоўніваць калектары і выходзіць вонкі.

Дзмітрый Чарнышэў, «Фэйсбук»