Трамп не тэлефануе

• Іван Пераабражэнскі
• 11.07.2026, 13:59

Крэмль у дурным становішчы.

Падчас саміту НАТА ў турэцкай сталіцы Анкары Дональд Трамп заявіў, што дасць Украіне ліцэнзію на вытворчасць ракет Patriot, можа разгледзець закрыццё ўкраінскага неба — зразумела, для расійскіх ракет, беспілотнікаў і авіяцыі. Ён паведаміў, што лічыць украінскія ўдары па расійскім паліўна-энергетычным комплексе карыснымі для спынення вайны, а таксама, пасля размовы з Уладзімірам Зяленскім, мае намер у бліжэйшы час патэлефанаваць і Уладзіміру Пуціну. Масква адрэагавала толькі на апошнюю заяву — імгненнай згодаю пагаварыць. Аднак званка не было, і цяпер Крэмль апынуўся ў дурным становішчы, што адкрыта раздражняе расійскія ўлады.

Саміт перамен

Сустрэча ў Анкары прынесла значныя вынікі ў сэнсе радыкальнай змены палітыкі адміністрацыі Дональда Трампа ў дачыненні да Расіі. Вядома, яшчэ пасля перамоваў G7, куды запрашалі і ўкраінскага лідара Уладзіміра Зяленскага, калегі, якія пагутарылі з амерыканскім прэзідэнтам, запэўнялі, што ён змяніў сваю пазіцыю і цяпер лічыць, што Кіеву трэба мацней ціснуць на Маскву, а вецер змяніўся, і ў слабейшай пазіцыі апынулася хутчэй расійскае, чым украінскае войска. Аднак сам ён, сказаць прама, адназначна гэтага не пацвярджаў.

Уладзімір Пуцін тэлефанаваў Трампу на свой Дзень нараджэння і на 250-годдзе абвяшчэння незалежнасці ЗША і, здаецца, застаўся адносна задаволены. У Крамлі давалі зразумець, што чакаюць, калі амерыканскі прэзідэнт вернецца да пасярэдніцтва ў перамовах з Украінай, якое за апошнія паўтара года зводзілася, у асноўным, да ціску на Кіеў, які, на яго думку, павінен быў прыняць ультыматум Масквы і ачысціць Данецкую вобласць ад сваіх войскаў. І сам Трамп казаў, што зоймецца спыненнем вайны Расіі і Украіны, як толькі разбярэцца з Іранам. У выніку іранская здзелка, здаецца, сарвалася, і там аднаўляюцца баявыя дзеянні. Тым не менш амерыканскі лідар і сапраўды заняўся Украінай. Прычым зусім не так, як спадзяваліся ў Крамлі.

Цугцванг для Пуціна

Справа ў тым, што Трамп паабяцаў, але тэлефанаваць не стаў. Відавочна гаворка пра тое, што амерыканцы будуць гатовыя размаўляць толькі тады, калі з Крамля ім дашлюць нейкія кампрамісныя прапановы для перамоваў. Зноў пераліваць з пустога ў парожняе Белы дом чамусьці больш не хоча і абазначыў гэта яшчэ напярэдадні саміту ў Анкары, калі быў адкладзены, а потым і ўвогуле скасаваны, візіт у Маскву спецпрадстаўніка Трампа Стыва Уіткофа і зяця амерыканскага прэзідэнта Джарэда Кушнера.

Аднак ні на якія кампрамісы Пуцін, відаць, ісці не гатовы. Ён жа хацеў ізноў імітаваць перамовы, пакуль Трамп угаворыць або прымусіць Зяленскага ачысціць Данбас ад украінскіх войскаў. І гэта тупік. У выніку Масква робіць супярэчлівыя заявы. Лаўроў палохае Захад і Кіеў пуцінскім ультыматумам 2024 года, гэта значыць не проста патрабаваннем аддаць Данбас, але таксама Херсон і Запарожжа. Пяскоў то, відавочна ў замяшанні, прапануе «асэнсаваць» словы Трампа пра «закрыццё» ўкраінскага неба, то абяцае, што тэлефонная размова будзе праведзеная «як толькі гэта будзе неабходна», быццам гэта залежыць ад яго начальніка, а не ад амерыканскага прэзідэнта. Сам жа Пуцін з гэтай нагоды маўчыць, хоць і правёў пасяджэнне Савета бяспекі.

Прышпорыць Крэмль

Пакуль Масква спрабуе зразумець, як ёй выбрацца з камунікацыйнай пасткі, амерыканцы і Украіна ўзмацняюць ціск. Зяленскі ўжо пацвердзіў, што дамоўленасць па Patriot дасягнутая. А сенатар Грэм, сааўтар жорсткага пакета санкцый супраць Расіі, які даўно завіс у Кангрэсе ЗША, паведаміў, што дамовіўся з Белым домам пра новую рэдакцыю законапраекта, якая, нарэшце, пасля гэтага будзе прынятая.

Што будзе далей? Пакуль незразумела, магчыма, сам Трамп адцягнецца ад новых баявых дзеянняў з Іранам і нешта скажа. Але відавочна, што Крэмль у тупіку. У яго складаная сітуацыя ў тыле і наўрад ці ёсць рэсурсы, каб рэзка абвастрыць сітуацыю на фронце. У яго няма і аргументаў для Трампа, каб аднавіць перамовы на зручных для Пуціна ўмовах. Але няма і гатоўнасці прапаноўваць кампраміс. Аднак давядзецца, вядома, калі амерыканскі лідар раптам ізноў не перадумае, зламаўшы ўсю канструкцыю, якая ўпершыню склалася так удала для пачатку рэальных, а не імітацыйных перамоваў з Пуціным.

Іван Пераабражэнскі, «Нямецкая хваля»