Сёння Пуцін знаходзіцца ў падобнай сітуацыі

• Віктар Андрусіў
• 12.08.2026, 9:40

У лютым 1945 года ўжо было немагчыма растлумачыць немцам шанцы на перамогу ў вайне.

Аднак прапагандысцкая машына прыдумала два аргументы. Першы — кааліцыя саюзнікаў хутка разваліцца, і Германія зможа дамовіцца з заходнімі дзяржавамі пра вайну супраць Савецкага Саюза. Другі — на падыходзе «вундэрвафля», якая ўсё зменіць. Трэба яшчэ крыху пратрымацца, і ўсё зменіцца.

Сёння Пуцін знаходзіцца ў падобнай сітуацыі. Так, я разумею, што многім у гэта цяжка паверыць. Але немцы ў снежні 1944 года правялі «Арденскую аперацыю» і прарвалі заходні фронт на 100 км, што відавочна не сведчыла пра паразу ў вайне. Гэта ім не дапамагло, бо ў плане рэсурсаў яны прайгралі вайну яшчэ ў 1943 годзе, і геніяльнасць камандзіраў не магла гэтага кампенсаваць. У значнай ступені РФ прайграла вайну па рэсурсах яшчэ летась, але ёсць інерцыя і, на жаль, ёсць Іран. Нават у гэтых умовах дэфіцыт бюджэту РФ ужо перавысіў планавы паказчык на 170%! І гэта яшчэ не ўсё. Нягледзячы на каласальныя ўліванні дзяржаўных сродкаў, прагноз росту ВУП — усяго 0,6%, рост прамысловасці — усяго 0,4%. І яшчэ раз: нават гэтыя паказчыкі ў значнай ступені з’яўляюцца следствам іранскага крызісу і высокай цаны на нафту.

У гэтых умовах Пуцін вымушаны, як і Гітлер, прыдумваць нейкія аргументы і тлумачэнні. Падобна, што гэтым тлумачэннем стане «апошні рывок» на Славянска-Краматорскую агламерацыю. Гэта тлумачэнне ён у першую чаргу павінен даваць сваім атачэнню і элітам, каб ні ў каго не ўзнікла думка выратаваць «матухну Расію» замахам на яго вялікасць. Гэтым жа аргументам будуць прыкрываць схаваную мабілізацыю. Я перакананы, што публічна абвяшчаць пра яе не будуць, а проста пачнуць уручную набіраць людзей.

Усё сведчыць пра тое, што цяпер канцэпцыя перамогі Пуціна выглядае як «апошні рывок» з наступным спыненнем баявых дзеянняў з ягонага боку і прапановай перамоваў у духу Анкорыджа, але ўжо з вырашаным пытаннем Данбаса. І гэтая канцэпцыя вельмі крывая, бо не адказвае на вечнае пытанне: «а што, чорт пабяры, калі не?». Што, калі пасля гэтага мірны працэс не запусціцца, санкцыі не будуць знятыя — за кошт чаго працягваць баявыя дзеянні і фінансаваць іх?

Слабасць Крамля зразумелая і яму самому. Інакш навошта здымаць з выбараў спрадвечна маргінальную партыю «Яблоко»? З 1999 года гэта партыя ні разу не пераадольвала бар’ер, і яе пакідалі для выгляду дэмакратыі. Таму гэтае рашэнне яўна сведчыць пра сур’ёзную няўпэўненасць Пуціна ў сваёй падтрымцы і сіле.

Імкненне зрабіць «апошні рывок» цяпер пачынае натыкацца на сур’ёзны выклік — «перастарацца». Як я ўжо пісаў, Пуцін вымушаны выбіраць паміж поспехам уласнага эга і лёсам краіны. Бо «перастарацца» можа мець значна больш сур’ёзныя наступствы, чым «дасягненне» ў выглядзе яшчэ некалькіх цалкам разбураных гарадоў Данбаса.

Трымаемся, як бы ні было цяжка.

Віктар Андрусіў, Telegram