Лукашэнка падстаўляецца
- 12.08.2026, 14:06
Расія просіць больш паліва.
У сераду прэм’ер Аляксандр Турчын сустрэўся з намеснікам міністра энергетыкі Расіі Павлам Сарокіным. Афіцыйныя паведамленні пра перамовы з беларускага боку былі максімальна скупымі, а з расійскага іх увогуле не было. Але, улічваючы вяртанне бензінавага крызісу ў Расію і сферу адказнасці расійскага міністра, можна з вялікай доляй упэўненасці меркаваць, пра што ішла гаворка. Падобна, Расія просіць у Беларусі яшчэ больш бензіну, піша planbmedia.io.
«У цэнтры ўвагі — актуальныя пытанні двухбаковага супрацоўніцтва ў энергетычнай сферы, уключаючы ўзаемныя пастаўкі энергарэсурсаў», — гаворыцца ў паведамленні ўрада Беларусі.
Пры гэтым схема ўзаемных паставак даўно наладжаная. Расія пастаўляе нафту на беларускія НПЗ, а ўзамен купляе ўсё больш паліва. У чэрвені беларускія пастаўкі ў гэтую краіну склалі 141 тысячу тон. У ліпені яны выраслі да 212 тысяч.
Здавалася б, што тут абмяркоўваць, калі і так усё вырашана. Аднак абмяркоўваюць. Прычым не ўпершыню.
«Сустрэча стала лагічным працягам дыялогу, што адбыўся ў Чолпон-Аце, і дамоўленасцей, дасягнутых кіраўнікамі ўрадаў Беларусі і Расіі Аляксандрам Турчыным і Міхаілам Мішусціным», — гаворыцца ў паведамленні ўрада Беларусі.
А літаральна за дзень да сустрэчы з расійскім намеснікам міністра Турчын далажыў пра вынікі сваіх перамоў з Мішусціным Аляксандру Лукашэнку. І зноў улады не падзяліліся ніякімі падрабязнасцямі гэтага даклада.
Тэарэтычна можна было б меркаваць, што Расія просіць павялічыць аб’ёмы паставак. Тым больш, што пасля вельмі кароткай перапынкі бензінавы крызіс вяртаецца.
Ідэя «бадяжыць» бензін да ўзроўню Еўра-2 і Еўра-3 прынесла толькі часовую палёгку. А імпартныя пастаўкі маглі часткова кампенсаваць дэфіцыт толькі на той час, пакуль Украіна паменшыла колькасць удараў па НПЗ. Напачатку жніўня ўкраінскія далёкабойныя санкцыі зноў пачалі біць па расійскай нафтаперапрацоўцы з былой сілай, і высветлілася, што імпартаваць трэба значна больш.
Аднак тут ёсць адна праблемка. Беларусь не можа нарошчыць экспарт бензіну ў Расію. Ліпеньскія пастаўкі і так былі на мяжы беларускіх магчымасцяў. За месяц беларускія НПЗ вырабляюць 290–300 тысяч тон. Пры гэтым каля 100 тысяч складае ўласна беларускае спажыванне. Прадаваць у Расію больш бензіну Беларусь можа толькі ў шкоду ўнутранаму рынку.
Іншая справа — дызель. Беларускія НПЗ вырабляюць каля 500 тысяч тон дызеля ў месяц. Унутранае спажыванне складае 180–190 тысяч тон. У ліпені Беларусь паставіла ў Расію 160 тысяч тон дызельнага паліва. Адпаведна, ёсць магчымасць павялічыць пастаўкі амаль удвая.
Пры гэтым яшчэ ў ліпені сітуацыя з дызелем у Расіі была значна больш спрыяльнай, чым з бензінам. Бо Украіна біла пераважна па бензінавых устаноўках. Але і астатнім таксама даставалася. Таму праблемы паступова назапашваліся. Цяпер многія прамысловыя прадпрыемствы заяўляюць пра крытычна нізкія запасы дызельнага паліва. У Краснадарскім краі саляркі ўжо не хапае для ўборачнай кампаніі.
Але салярка патрэбная не толькі для камбайнаў. Салярка — асноўны від паліва для вайны. А Павел Сарокін у расійскім урадзе адказвае ў тым ліку за пастаўкі паліва для патрэб расійскай арміі ў межах абароннага заказу. Таму, мабыць, і не дзіўна, што абмеркаванне перспектыўнай камерцыйнай прапановы не абышлося без Лукашэнкі. Урэшце, каб рызыкнуць бяспекай беларускіх НПЗ, патрэбная санкцыя на самым высокім узроўні.