Аляксей Пратас раскрыў нечаканую дэталь сваёй вучобы ў школе

• 12.08.2026, 22:20

З-за хакея яму давялося прапусціць дзявяты клас.

Беларускі нападнік «Вашынгтона» Аляксей Пратас падзяліўся падрабязнасцямі сваіх поспехаў у вучобе.

У інтэрв’ю BetNews хакеіст прызнаўся, што быў вымушаны прапусціць цэлы год навучання.

«Я скончыў школу з сярэднім балам «восем з нечым». Але трэба ўлічыць, што 9-ы клас я прапусціў, бо з’ехаў у Амерыку гуляць у хакей. Калі вярнуўся, мне дазволілі здаць усю праграму экстэрнам», — распавёў Аляксей Пратас.

З цягам часу беларускі хакеіст стаў больш увагі надаваць спорту, і вучоба адышла на другі план.

«З-за таго, што прапусціў цэлы навучальны год, было няпроста наверстваць школьную праграму. У 10-м і 11-м класах праходзяць сур’ёзныя тэмы, і калі ты штосьці прапусціў і табе ніхто не тлумачыць — гэта цяжка. Вядома, я стараўся наверстаць, але, напрыклад, па хіміі ў мяне быў вялікі правал. Хоць у першы год гэты прадмет падабаўся», — разважае ён.

Што да любімых прадметаў, дык Аляксей доўга не думаў — гэта матэматыка і фізіка. Фізкультуру нападнік «Вашынгтона» вырашыў не называць — занадта банальна.

Першы амерыканскі досвед

Аляксей Пратас таксама ўспомніў свой першы легіянерскі досвед.

У 2015 годзе яму патэлефанаваў бацька аднаго хлопца з «Юнацтва» і распавёў пра прыватны клуб [«Каларада Эвалюшн»], уладальнік якога ўкраінец Васіль Ларчанка даўно жыў у Штатах і хацеў сабраць каманду пераважна з гульцоў краін СНД.

«Мы вырашылі рызыкнуць і адгукнуліся на запрашэнне. Здаецца, навучанне каштавала $50 або $60 тыс. у год, але яно, як і пражыванне, было для нашай сям’і бясплатным. Трэба было аплаціць толькі пералёты і страхоўку, але сума ўсё роўна атрымалася нямаленькая», — распавядае ён.

Хакеіст узгадвае, што ў камандзе было дзесьці 15 чалавек: шасцёра амерыканцаў, пяцёра з Беларусі, некалькі расіян і пара ўкраінцаў. Ідэя была ў тым, каб ездзіць на турніры і нібыта рэкламаваць сваю арганізацыю праз перамогі:

«Усё было пастаўлена на вынік, прычым вельмі хуткі вынік. Але я тады не быў гатовы яго даць. Не гатовы ні фізічна, ні псіхалагічна. Фактычна ў 14 гадоў я апынуўся адзін, далёка ад родных і блізкіх. Напэўна, не да канца разумеў, якая адказнасць на мне».

Калі ў сакавіку 2016 года Аляксей вярнуўся дадому, то, прызнаецца, быў гатовы скончыць з хакеем. Аднак усведамленне, колькі грошай уклалі бацькі, надало сіл працягваць працу.