Былы палітвязень: Не губляйце настойлівасці і веры ў перамогу
- 13.08.2026, 10:52
Наперадзе шмат працы.
Былы палітвязень Кім Самусенка распавёў пра падзеі, якія адбываліся ў Мінску 9–10 жніўня 2020 года:
«Я зноў магу свабодна дыхаць і ўспамінаць той вечар, тыя вочы маіх суседзяў, якія стаялі каля выбарчага ўчастка і не разумелі, як іх так падманулі, слёзы маёй сяброўкі, якая была назіральніцай і не змагла стрымаць эмоцый, калі прачытала афіцыйныя вынікі.
Я не магу забыць настаўнікаў, некаторыя з якіх калісьці выкладалі ў маёй школе, а цяпер яны, як пацукі, выбягалі з маёй школы праз заднія дзверы.
Я не магу забыць начальніка Фрунзенскага РУУС, які даў слова, што ўсё будзе паводле закону, не будзе затрыманняў і гвалту.
Я ведаю хлопцаў, якія апынуліся ў тым аддзяленні Фрунзенскага РУУС той ноччу. Быў гвалт, але не было закону.
Ён даў мне слова толькі таму, што баяўся, бо бачыў людзей вакол. Ён нават баяўся надзець форму і прыйшоў у грамадзянскім адзенні.
І я не магу дараваць яму.
Мне дзіўна чытаць, калі кажуць, што беларусы не ведалі, што той ноччу будзе гвалт.
Я ведаў, што будзе, і думаў, што яго будзе больш. Але не выходзіць — значыць страціць сумленне, страціць сумленне — значыць страціць сябе.
Тыя, хто кажа, што не чакалі гвалту, або наіўныя (і гэта добра, бо, на жаль, гэта балюча, але з часам становіцца лягчэй), або дурныя (што горш, бо звычайна не становіцца лягчэй), або яны свядома хлусяць сабе, каб не браць на сябе адказнасць за непадрыхтаванасць да гвалту, за тое, што не зрабілі ўсяго, што трэба было зрабіць (што найгорш).
Я быў гатовы да гвалту, таму, нягледзячы на спёку, на мне была чорная байка, маска (бо я ведаў, што яны будуць шукаць), тактычныя акуляры (бо я ведаў, што будуць гумовыя кулі), у заплечніку было малако (бо я ведаў, што будзе газ). Быў газ, былі кулі, шукалі.
І самае непрыемнае было тое, што дома на стале ляжаў канверт з двума развітальнымі лістамі маёй сям'і і інструкцыямі пра тое, што рабіць, калі што.
Мы перайшлі Рубікон 9 жніўня а 22:49, калі ў натоўпе раз'юшаных, але ўсё яшчэ мірных людзей выбухнула першая святлашумовая граната.
Пасля гэтага пераварочваць старонкі — гэта гвалціць годнасць людзей.
Мы гэта разумеем, і яны гэта разумеюць.
Таму наперадзе шмат працы. Я не ведаю, якая дата будзе той, якую мы пазней будзем памятаць як дзень выбуху апошняй гранаты (і баюся, гэта будзе не святлашумовая граната), але гэты дзень настане. Іншага шляху няма.
Як жа я хачу зноў убачыць свой народ засяроджаным, злым, напружаным і вельмі энергічным, як у тую і некалькі наступных начэй.
Трымайцеся, хлопчыкі і дзяўчынкі!
Вастрыце свае касы, не губляйце настойлівасці і веры ў перамогу, не дазвольце калгасным баязліўцам здабыць перамогу ў вашых душах і думках!»