Гадавіна сустрэчы на Алясцы: куды выпарыўся «дух Анкарыджа»?
- 13.08.2026, 16:03
Расіян выставілі дурнямі на ўвесь свет.
Год таму на Алясцы адбылася сустрэча прэзідэнта ЗША Дональда Трампа з расійскім дыктатарам Уладзімірам Пуціным. І хоць фактычным вынікам гэтага саміту стала кароткае «проста пагаварылі», крамлёўская прапаганда месяцамі раздувала гэтае здарэнне, піша УНІАН.
Спачатку халопам з усіх «прасаў» дэманстравалі, як Трамп сустрэў Пуціна на чырвонай дарожцы, пасадзіў у свой лімузін, пакатаў ад самалёта да базы і назад, і крыху пагаварыў з расійскім карлікам за зачыненымі дзвярыма... Нічога асаблівага, але гэта падавалася амаль як падпісанне капітуляцыі Захадам, амаль як вяртанне Расіі Аляскі.
Далей, хоць ніякіх дамоўленасцяў паміж РФ і ЗША не было (тым больш дамоўленасцяў, замацаваных у дакументах), а сама па сабе сустрэча Трампа з Пуціным выклікала крытыку з боку амерыканскіх заканадаўцаў і еўрапейскіх саюзнікаў, расіяне месяцамі захлёбваліся ад захаплення і выкарыстоўвалі гэтае здарэнне для таргоў «дзеля міру».
Маўляў, насамрэч за зачыненымі дзвярыма лідараў краін абмяркоўваўся нейкі «кампрамісны праект» мірнай дамовы па Украіне, і гэты «дух Анкарыджа» варта ўлічваць іншаму боку, то бок Украіне.
Вядома, пэўны час саміт на Алясцы знаходзіў водгук і на фронце, і ў дыпламатычным трэку. У першым выпадку — далейшай эскалацыяй, у другім — тупіком у перамовах. Але чым далей, тым больш расійскі міф пра «дух Анкарыджа» ператвараўся ў пустую балбатню. І чым часцей расійскія высокапастаўленыя чыноўнікі ўжывалі спалучэнні слоў «сакрэтны кампрамісны праект» або «гістарычны прарыў», пераконваючы ўсіх, быццам Дональд Трамп згадзіўся на ўмовы Расіі адносна Украіны, тым больш смешна яны выглядалі, калі ЗША афіцыйна абверглі гэтыя выдумкі, і расіянам давялося пераабувацца на хаду.
Яшчэ ў сакавіку, працягваючы называць «дамоўленасці» з ЗША ў Анкарыджы адпраўной кропкай у перамовах пра мірнае ўрэгуляванне вайны з Украінай, кіраўнік расійскага МЗС Сяргей Лаўроў заявіў, што атмасфера на Алясцы сапраўды была «дружалюбнай і канструктыўнай», але «дух Анкарыджа» ўжо пачаў выпарацца. Пасля гэтага, літаральна праз суткі, гэты вялікі геапалітычны трыумф Крамля расійскія прапагандысты пачалі ператвараць у: «Асабліва і не патрэбны быў нам гэты саміт, гэта былі проста папярэднія размовы»…
Канчаткова ўсю гэтую прыдуманую Масквой канструкцыю пра «сакрэтныя рамкі» дабіў дзяржаўны сакратар ЗША Марка Рубіё. Яго фраза пра тое, што «калі б у Анкарыджы пра нешта дамовіліся, то вайна ўжо скончылася б», выставіла расіян дурнямі на ўвесь свет.
Гэта падзейнічала на Крэмль як халодны душ. І расійскія дыпламаты, якія яшчэ ўчора надзьмухвалі шчокі ад магутнасці і магчымасці дзяліць з ЗША Украіну «на сурвэтцы», імгненна здуліся і пачалі распавядаць, што, магчыма, у Анкарыджы Пуціна проста «падманулі».
У прыватнасці, Лаўроў у чэрвені заявіў, што не выключае, што дамоўленасці маглі быць выкарыстаныя як спосаб выйграць час для дадатковага перааснашчэння Украіны…
Сам Пуцін (таксама ў чэрвені) паспрабаваў згладзіць сітуацыю: у адным з інтэрв'ю ён прызнаў, што ў Анкарыджы «ніхто не ставіў ніякіх подпісаў», а размовы засталіся толькі на ўзроўні вусных абмеркаванняў пэўных магчымасцяў.
Таму цяпер, праз год пасля саміту на Алясцы, Расія, замест запаветнага трыумфу, прыніжальна чакае спецыяльных пасланнікаў Трампа. «Дух Анкарыджа» да гадавіны ўжо не з'явіцца. Але хто ведае, якія новыя ідэі прывязуць Пуціну з Вашынгтона Кушнер або Віткоф? Геапалітычнаму жабраку належыць выбіраць з таго, што ёсць.