Мастык да фіналу імперыі?

• Аляксандр Адэльфінскі
• 13.08.2026, 21:52

Расійская сістэма перагружаная сама сабой.

Памятаеце момант, калі Вячаслаў Валодзін стараўся раскачаць Дзярждуму, што сыходзіла на канікулы, каб разам праскандаваць трайное «Расія — Пуцін — перамога»? Тады яму давялося старацца аднаму, бо сход аддаў перавагу моўчкі паслухаць яго адзіночныя воклічы, што раз-пораз гучалі ўсё больш абсурдна, хіба што ветліва папляскаўшы яму за яго марныя намаганні.

Ад таго моманту пратягнуўся сэнсавы мастык да нядаўняга інцыдэнту. Скептыцызм пайшоў у народ: вакаліст Шаман, з рэпутацыяй маладзёжнага расійскага фашыста, дазігаваўся да таго, што тыя, хто сабраўся на канцэрт, не адказалі яму ўзаемнасцю. Выступаючы на стадыёне, ён не раз спрабаваў выцягнуць з гледачоў песенны крык «я русский», але народ маўчаў і рашысцкі вокліч не падхапіў.

Маст ад сэнсу да сэнсу: як дэпутаты не скандавалі «Расія — Пуцін — перамога», так і стадыён не ўсклікаў шаманскі рэфрэн! У такой імперыі, як правіла, само сябе кампраметуе ўсё, што прызвана працаваць на імперскасць, толькі капні глыбей — і пасыплецца, бо такая ўжо тут першапачатковая прырода з’явы.

Сістэма перагружаная сама сабой, яна стамілася ад сябе і ўласных злачынстваў, а насельніцтва, хоць і саўдзельнічае, але ўсё часцей бачыць, наколькі разюча імперскі істукан ва ўсіх сваіх відах, цытуючы ў многім дыягнастычны і страшны фільм «Брат-2» Аляксея Балабанава, расіянам «не брат».

Аляксандр Адэльфінскі, kasparovru.com