«Усё можна перажыць, пакуль ёсць, каго любіць, пра каго дбаць і каму верыць»
- 21.08.2026, 10:29
Першы пост выбітнага хірурга Андрэя Любецкага пасля вызвалення.
З'явіўся першы пост выбітнага чэрапна-тваравага хірурга Андрэя Любецкага пасля вызвалення. Былы палітвязень знаходзіўся за кратамі больш за пяць гадоў.
«Насамрэч я ўвогуле думаў, ці варта гэта рабіць — пісаць? Як вы ўжо паспелі заўважыць — варта. І ніжэй я паспрабую растлумачыць чаму, – піша Андрэй Любецкі. – Мне неаднаразова (калі я быў там) задавалі пытанне, ці не хачу я напісаць кнігу. Адказваў ухіліста і з гумарам, які за гэты час (вельмі на гэта спадзяюся) не страціў.
Адразу хачу сказаць, што ў мяне захаваўся доступ толькі да дзвюх маіх старонак. Колькі дзён таму я напісаў у тэхпадтрымку ФБ з просьбай, каб усе мае старонкі (акрамя адной) выдалілі. Магчыма, я сам трошкі пазней выдалю тыя, што засталіся, і «пачну жыццё з чыстага ліста».
Так, шмат што змянілася за гэты час, і гэта проста вісіць у паветры.
Пра гэта не сёння.
Вяртаючыся і рэсацыялізуючыся, я абсалютна дакладна бачу і разумею (і разумеў, што так можа быць) тое, што некаторыя людзі (мае знаёмыя) будуць баяцца, пазбягаць, напружвацца… Я гэта разумею, наколькі магу, і ні разу не асуджаю, бо я ж не суддзя, не следчы і не пракурор, урэшце.
І так, гэтая інфармацыя (пра кнігу і пра доступ да ФБ) не толькі і не столькі для сяброў, колькі для…
Кнігу (прынамсі ў бліжэйшы час) я пісаць не буду. А, можа, і ўвогуле не буду — жыццё пакажа.
Паколькі я не маю доступу да астатніх старонак і напісаў у тэхпадтрымку ФБ, то такім чынам асабіста здымаю з сябе адказнасць за тое, што адбываецца на старонках, да якіх я страціў доступ. Тым больш, што ёсць такое паняцце, як тэрмін даўнасці (гэта па‑першае), і я ўжо панёс пакаранне за гэтыя «злачынствы».
І ўсё ж большасць маіх знаёмых (і не толькі) на мае званкі рэагавала, мякка кажучы, вельмі пазітыўна. Канчаткова я вырашыў напісаць хаця б некалькі слоў пасля таго, як пагаварыў з некаторымі людзьмі, у якіх была вельмі падобная рэакцыя.
Яна (адна з…) проста не магла нейкі час гаварыць, бо яе душылі слёзы. Гэта жанчына ў гадах, а не тое, што нехта (не буду паказваць пальцам) мог падумаць. І я зразумеў, што не маю права не напісаць.
Я ж далёка не ўсім змагу патэлефанаваць, не з усімі змагу сустрэцца (чыста фізічна), а людзі ж чакалі: хтосьці чакаў ціха/маўкліва, хтосьці дасылаў словы падтрымкі ў лістах, якія перасталі да мяне прыходзіць пасля 24 лютага 2022 года.
Дык вось, з'явіўся я тут менавіта таму. Ад усёй душы і ад усяго сэрца хачу сказаць дзякуй вам усім, мае дарагія, ДЗЯКУЙ за тое, што ўвесь гэты час вы былі побач, што не дазволілі мне апусціць рукі, распусціць соплі, прымушалі трымаць самога сябе ў тонусе.
Цяпер, часта бегаючы па розных інстанцыях, мяне (незнаёмыя людзі) пытаюць – а як вы вытрымалі…? Адказваю каротка і проста, маўляў – чалавек такое стварэнне…
Далей самі.
А тут і цяпер хачу адказаць крыху больш, і вы многае зразумееце.
Аднойчы бацька падарыў мне на дзень народзінаў гадзіннік з гравіроўкай (тэкстам). Гэта цытата была занатавана і ў маім штодзённіку, і ў маёй падкорцы, і выгравіраваная ў маёй душы.
Усё можна перажыць у гэтым жыцці, пакуль ёсць дзеля чаго жыць, каго любіць, пра каго дбаць і каму верыць.
Бацькі ўжо няма ў жывых, а гадзіннік з гэтай гравіроўкай ёсць.
Калі да мяне прыйшлі і паведамілі (за 9 дзён да вызвалення), што я не вызваляюся (29.09.2025 прыйшлі, вызваляўся 08.10.2025), я ўжо быў да гэтага гатовы, наколькі гэта было магчыма. Дык вось, гэты чалавек сказаў (пасля размовы са мной), што ўпершыню за ўсю сваю практыку бачыць чалавека, на якім ніяк не адбілася знаходжанне ў гэтых месцах. Жэсты, інтанацыя, погляд — хоць нешта, але выдае чалавека.
Цяпер я выкарыстаю тэрмін з тых месцаў; такім чынам хачу парыраваць гэтаму чалавеку і сказаць, што ўсё ж такі нешта адтуль я прывёз у сабе і буду часам выкарыстоўваць…
Я коратка раскажу вам, як я рухаўся. Так, гэта тое самае слоўца. А рухацца ж можна па-рознаму. Можна курыць-вараць, гуляць у нарды, лацца праз кожнае слова – базара нуль.
Але я заўсёды жыў і рухаўся, уяўляючы сабе, што за мною пастаянна назіраюць. І назіраюць не тыя, каму прадпісана па службе, а назіраюць мае дзеці, родныя, сябры і г.д.
Два з паловай гады я вучыў нямецкую мову, два з паловай – англійскую. Не лічыў, але напісаў каля 100 вершаў.
Часам да знемагі займаўся спортам, хоць доступу да спортінвентара не было. Працаваў з трэнажорамі (псіхалагічнымі), з людзьмі розных «каст, саслоўяў, сацыяльных становішчаў». Шмат (асабліва ў т.зв. крытай) чытаў.
Усіх, за вельмі і вельмі рэдкім выключэннем, называў на «Вы». І супрацоўнікаў, і зняволеных, у тым ліку тых, хто ўдвая маладзейшы за мяне, і г.д.
На пытанне, ці шкадую я, якое мне ўжо пачалі задаваць, усім вам адкажу так: адкажыце, калі ласка, за мяне самі, бо мой адказ – гэта мае асабістыя пачуцці, эмоцыі, перажыванні.
This is my destiny. Это моя судьба. Гэта мой лёс. Das ist mein Schicksal
Каб гэта зразумець, або адказаць так, каб зразумелі, трэба ва ўсё гэта акунуцца, чаго я нікому не жадаю, нават ворагам. Дарэчы, пра іх, пра недабразычліўцаў, ворагаў. Трошкі вышэй я забыўся і вам падзякаваць. Дзякуй і вам, што ўвесь гэты час былі побач і ўладкавалі мне гэта падарожжа.
Як я цяпер жартую, у мяне, на дадзены момант, тры адукацыі: сярэдняя, вышэйшая і ніжэйшая. І ўсе яны цудоўныя.
Хачу адказаць загадзя на шматлікія пытанні наконт майго ад'езду. У мяне паўгода прэвентыўны нагляд. Перш за ўсё таму, хоць і не толькі, я нікуды не паеду. Ёсць маса іншых прычын. Буду прыводзіць у парадак думкі, быт, зубы і іншыя моманты.
Падцяжку зраблю, урэшце… Не сабе.
Безумоўна, у мяне ёсць велізарная колькасць разнастайных гісторый, як пазітыўных, так і не вельмі. Пакуль што раскажу адну. Як я пазнаёміўся з адным супрацоўнікам, які ўдвая маладзейшы.
Ён спытаў – ці ведаю я, хто ён?
Я сказаў – Так, вы такі-то…
Ён адказаў – А я ведаю, хто Вы…
– Добра. (Падумаў я).
– Вы – лепшы хірург Беларусі.
Адкуль ён ведае? Пагугліў? Не стаў яму парыраваць, маўляў гэта не так, прамаўчаў… Ды і ўвогуле я там амаль заўсёды маўчаў і не адказваў на рознага кшталту выпады, якіх было не так ужо і шмат.
А калі аднойчы мяне прымалі ў адной з падобных устаноў, супрацоўнік пацікавіўся – Ці ёсць у мяне мянушка!?
Я сказаў, што ёсць…
Студэнты-замежнікі, калі я выкладаў ва ўніверсітэце, называлі мяне – «Ійсус».
Ён хмыкнуў і тады я сказаў, што ёсць яшчэ адна, крыху сціплейшая – «Док».
Напрыканцы напішу свой апошні (з тых месцаў) верш.
Калі спазнаеш ісціну, сябра,
Ты ўспомні толькі пра галоўнае, пра адно…
Што ісціна ляжыць на папялішчы,
Якое мы называем дном.
Што гэта дно ўсыпана целамі,
І трупамі герояў усіх мастэй.
Та ісціна растаптаная нагамі,
І схаваная пад грудой іх костак.
На гэтым я, напэўна, скончу. З павагай і ўдзячнасцю».
Андрэй Любецкі быў затрыманы 4 мая 2021 года. Суд над ім адбыўся праз год паводле наступных артыкулаў Крымінальнага кодэкса: ч. 1 арт. 342 (удзел у дзеяннях, што груба парушаюць грамадскі парадак); ч. 1 арт. 130 (распальванне сацыяльнай варожасці); арт. 369 (абраза прадстаўніка ўлады); ч. 1 і ч. 2 арт. 368 (абраза Лукашэнкі).
У маі 2022 года суд вынес прысуд: пяць гадоў калоніі.
Суд таксама абавязаў мужчыну выплаціць 2000 рублёў у якасці «кампенсацыі маральнай шкоды» намесніку міністра ўнутраных спраў Мікалаю Карпенкову. Для адбыцця пакарання доктара накіравалі ў Бабруйскую выпраўчую калонію №2.
У чэрвені 2024 года Любецкага перавялі на турэмны рэжым і адправілі ў Жодзіна. Незадоўга да запланаванага вызвалення яму дадалі яшчэ год зняволення.