Нядаўні візіт Зяленскага ў Сербію стаў перамогай для Украіны і Захаду
- 22.08.2026, 10:34
Украінская дыпламатыя выйшла на новы якасны ўзровень.
Візіт прэзідэнта Украіны Уладзіміра Зяленскага у Сербію стаў прыкметнай дыпламатычнай падзеяй і паказаў, што Украіна пашырае кола партнёраў нават у краінах з традыцыйна цеснымі сувязямі з Масквой, піша Atlantic Council (пераклад — сайт Charter97.org).
«Для Бялграда візіт украінскага прэзідэнта стаў няпростай палітычнай падзеяй», — лічаць эксперты. Сербія не далучылася да санкцый супраць Расіі, а значная частка грамадства захоўвае сімпатыі да Масквы. Аднак прэзідэнт Сербіі Аляксандар Вучыч адначасова імкнецца ўмацоўваць адносіны з Еўрасаюзам і ЗША і пазбягаць празмернай залежнасці ад Расіі.
Адным з ключавых пытанняў застаецца сербская ваенная дапамога Украіне. Бялград афіцыйна не прызнае сябе пастаўшчыком зброі Кіеву, аднак сербскія боепрыпасы праз трэція краіны трапляюць на ўкраінскі фронт. Былы пасол ЗША ў Сербіі Крыстафер Хіл раней пацвярджаў, што Вашынгтон дапамагаў Украіне атрымліваць боепрыпасы сербскай вытворчасці.
Перамовы Зяленскага і Вучыча закранулі таксама абарончае супрацоўніцтва. Сербія развівае сувязі з Ізраілем, а ізраільская «Elbit Systems» рыхтуецца адкрыць у краіне прадпрыемства па вытворчасці беспілотнікаў. Магчымае ўзаемадзеянне з Кіевам у гэтай сферы здольнае адкрыць новыя перспектывы для ўкраінскай абароннай прамысловасці.
Яшчэ адзін накірунак — энергетыка. Сербія разглядае ўдзел у праектах, якія павінны знізіць залежнасць Балкан ад расійскіх энергарэсурсаў. У прыватнасці, абмяркоўвалася выкарыстанне ўкраінскіх падземных газасховішчаў, найбуйнейшых у Еўропе.
Для Вучыча візіт Зяленскага стаў рызыкоўным крокам напярэдадні магчымых датэрміновых парламенцкіх выбараў. Ён можа выклікаць незадаволенасць прарасійска настроенай часткі грамадства, але адначасова дэманструе Брусэлю і Вашынгтону гатоўнасць Бялграда да больш цеснага ўзаемадзеяння.
Для Кіева паездка стала яшчэ больш важнай. Украіна паказвае, што здольная самастойна выбудоўваць адносіны нават з дзяржавамі, якія не гатовыя адкрыта разрываць сувязі з Масквой. Гэта сведчыць пра прыкметнае ўзмацненне ўкраінскай дыпламатыі, якая паступова ператвараецца з інструмента падтрымкі падчас вайны ў самастойны фактар міжнароднай палітыкі.