Навукоўцы: Венера — найлепшы варыянт для каланізацыі
- 23.08.2026, 17:34
Чалавецтву варта пашырыць спіс планет, на якія мы маглі б перасяліцца ў будучыні.
Калі гаворка ідзе пра каланізацыю іншай планеты, навукоўцы, як правіла, разглядаюць у якасці асноўнага прэтэндэнта Марс. Аднак некаторыя эксперты лічаць, што гэты чырвоны і пыльны шар не з’яўляецца мяжой мараў. На самай справе, на думку навукоўцаў, нам варта звярнуць увагу на нешта больш цікаўнае — Венеру, піша IFLScience.
У Венеры няма такой добрай рэпутацыі, як у Марса. Аднак, паводле слоў дактара Альфрэда Капінэці з Імперскага каледжа Лондана, чалавецтву варта было б засяродзіцца на Венеры, таксама вядомай як «злы двайнік» Зямлі або пекельны свет.
Паводле навукоўца, Марс відавочна не з’яўляецца трапічным раем для людзей: на Чырвонай планеце нас бы пастаянна бамбардзіравала радыяцыяй у выглядзе святла і часціц рэчыва. Людзі маглі б накрываць будынкі грунтам, каб абараніцца ад касмічных прамянёў, але марсіянская глеба ўсё адно застанецца таксічнай для людзей і раслін.
Тым не менш, навукоўцы, якія прытрымліваюцца ідэі каланізацыі Венеры, не маюць ілюзій, што гэтая планета — невядомы рай для людзей. Вядома, што тэмпература паверхні злога двайніка Зямлі здольная расплавіць свінец.
У той жа час атмасферны ціск там здольны раздушыць чалавека — па сутнасці, гэта параўнальна з тым, быццам кожны квадратны сантыметр чалавечага цела падвяргаўся ўздзеянню вагі дарослага бізона.
Дактар Капінэці адзначае, што на адлегласці ад 50 да 60 кіламетраў ад паверхні Венеры знаходзіцца своеасаблівы прыдатны для жыцця слой. У гэтым слоі назіраюцца такія ўмовы:
- тэмпература, нармальная для Зямлі;
- атмасферны ціск, як на ўзроўні мора на нашай планеце;
- атмасфера багатая на вуглякіслы газ, што забяспечвае натуральную абарону;
- у цэлым, слой бяспечны з пункту гледжання тэмпературы і радыяцыі.
Такім чынам, навукоўцы лічаць, што чалавецтва магло б стварыць на Венеры пэўнае плаўучае пасяленне, а стандартная зямная атмасфера ўнутры падтрымлівала б яго на плаву, процідзейнічаючы багатаму на вуглякіслы газ паветру звонку. Больш за тое, навукоўцы мяркуюць, што мы маглі б абмежавацца адным форпостам — паколькі мы ўжо знаходзіліся б у паветры, можна было б лёгка перамяшчацца паміж імі.
У дадатак да ўсяго, гравітацыя тут практычна нармальная для Зямлі, таму няма неабходнасці непакоіцца пра шкодныя наступствы нізкай гравітацыі, як на Марсе. Прасцей кажучы, здаецца, на Венеры досыць проста можна было б стварыць даволі здаровае пасяленне.
Яшчэ адзін плюс у тым, што Венера набліжаецца да Зямлі хутчэй, чым любая іншая вядомая планета — нават нягледзячы на тое, што Меркурый статыстычна з’яўляецца найбліжэйшай планетай да ўсіх астатніх у любы момант часу.
У пункце максімальнага збліжэння адлегласць паміж Зямлёй і Венерай складае ўсяго 38 мільёнаў кіламетраў, а ў найбольш аддаленым — 261 мільён кіламетраў. Для параўнання, у пункце максімальнага збліжэння адлегласць паміж Зямлёй і Марсам складае ўсяго 56 мільёнаў кіламетраў, а ў найбольш аддаленай кропцы — 401 мільён кіламетраў.
Больш за тое, паводле слоў дактара Капінэці, вакно запуску паміж Зямлёй і Венерай адкрываецца часцей — прыблізна раз на 19 месяцаў, а не кожныя 26 месяцаў, як да Марса. Падарожжы туды і назад таксама адбываюцца хутчэй, а значыць, людзі змогуць адпраўляць грузы з большай частатой, чым падчас любой гіпатэтычнай экспедыцыі на Марс.
Напрыклад, місіі, падобныя да «Венера-1», дасягалі Венеры ўсяго за 97 дзён, выхад на арбіту вакол планеты займаў 153 дні. Для параўнання, гэта ўсё яшчэ менш, чым сем месяцаў, неабходныя для палёту на Марс.
Праўда, навукоўцы прызнаюць, што каланізацыя Венеры таксама звязаная з пэўнымі рызыкамі. Напрыклад, вятры Венеры на прыдатнай нам вышыні дасягаюць хуткасці ад 210 да 370 кіламетраў на гадзіну.
Яшчэ адна праблема — воблакі сернай кіслаты. Дождж на Венеры не дасягае паверхні планеты, але, безумоўна, будзе трапляць на нашы «воблачныя гарады». Аднак навукоўцы адзначаюць, што ў нас ужо ёсць пластык, устойлівы да большасці канцэнтраваных кіслот.