Паўгода да путчу

• Андрэй Зубаў
• 25.08.2026, 8:13

Што і чаму зрабіў Гарбачоў 35 гадоў таму.

Кааліцыя краін у абарону Кувейта разбіла Садама Хусэйна і яго мільённую армію з найноўшымі савецкімі ракетамі і танкамі за сто гадзін. Шлях на Дамаск быў адкрыты. Садама чакала шыбеніца. Але войскі кааліцыі не сталі завяршаць перамогу ліквідацыяй крывавага і агрэсіўнага іракскага рэжыму.

Саюзнікі задаволіліся вызваленнем Кувейта і абяцаннем Ірака выплаціць кампенсацыі за разгром суседняй краіны. Зноў праліўшы моры крыві, асабліва шыітаў і курдаў, Садам аднавіў сваю абсалютную ўладу над народамі Ірака яшчэ на 12 гадоў.

На мой погляд, Садама ўратаваў Гарбачоў па патрабаванні Кручкова, Язава і, галоўнае, Прымакова — асаблівага сябра Садама.

У адрозненне ад чэкісцкіх і армейскіх генералаў, што настальгавалі па савецкай мінуўшчыне, разумны Прымакоў глядзеў у будучыню. Ён хацеў жыцця, як на Захадзе, для савецкай эліты. Жыцця не толькі багатага, але і свабоднага. Адначасова з Дэнам Сяопінам ён прадумваў шлях, які пазней назавуць «кітайскім» — капіталізм для сваіх.

Ён выдатна разумеў, што такі абноўлены СССР застанецца супернікам Захаду, ён не падзяляў мараў Гарбачова пра сусветную еднасць мірналюбівага чалавецтва. Ён, цвёрды і жорсткі чалавек, марыў пра гегемонію СССР. І для гэтага былі патрэбныя саюзнікі. У тым ліку і Садам.

Маральныя рысы асобы іракскага тырана яго зусім не бянтэжылі. Таму Прымакоў зрабіў усё, каб Садам застаўся кіраўніком Ірака і пасля паразы ў Кувейце. І Гарбачоў, мусіць, не стаў пярэчыць, каб не псаваць адносін з сілавікамі. Бо да путчу заставалася ўсяго паўгода.

Андрэй Зубаў, «Фэйсбук»