Лукашэнку нечакана зрабілі «маці»
- Артэм Сініцын, «Салідарнасць»
- 26.08.2026, 9:42
Сеанс самапрыніжэння чыноўніц у палацы кіраўніка.
У Палацы Незалежнасці прайшла чарговая экскурсія для абраных. На гэты раз, як паведамляе праўладная прэса, тут пабывалі прадстаўніцы Мінскай вобласці.
«Лукашэнка часта падкрэслівае велізарную ролю жанчыны ў жыцці грамадства і дзяржавы, а крылатая фраза беларускага лідара пра тое, што жанчына — галоўнае, даўно стала крылатай», — рапартуе БелТА.
І, не саромеючыся, тлумачыць, якім чынам чыноўніцы Міншчыны трапілі ў «святое святых»:
«Таму няма нічога дзіўнага ў тым, што дзверы Палаца Незалежнасці шырока расчыненыя для беларусак з усёй краіны. Нагадаем, што экскурсіі тут праводзяцца па асабістым распараджэнні кіраўніка дзяржавы. Сёлета прадстаўніцы Беларускага саюза жанчын звярнуліся да «прэзідэнта» з просьбай наведаць палац.
Адмовы, вядома, і быць не магло, тым больш у Год беларускай жанчыны. Так Аляксандр Лукашэнка зрабіў суайчынніцам яшчэ адзін падарунак».
Суайчынніцы з Мінскай вобласці не засталіся ў даўгу. Паток падзякаў ператварыўся ў конкурс рабалепства і самапрыніжэння.
«Сёння над Мінскам шэрае неба і даждлівае надвор’е, але ў нашай дэлегацыі Беларускага саюза жанчын ад Мінскай вобласці на душы свята. Сёння ўнікальны дзень, мы дакрануліся да цуду, да гонару нашай краіны. Мы ўдзячныя нашаму «прэзідэнту», які абвясціў 2026-ы Годам беларускай жанчыны і запрасіў нас дакрануцца да гэтага цуду — Палаца Незалежнасці», — прызналася Святлана Катовіч, намесніца дырэктара ААТ «Салігорская птушкафабрыка».
А старшыня БСЖ Вольга Шпілевская скарысталася выпадкам, каб падзяліцца сваім меркаваннем пра ролю беларусак: «Нашы жанчыны прадстаўлены ва ўсіх сферах: сельскай гаспадарцы, прамысловасці, фінансавым сектары, арміі, сацыяльнай сферы. Гэта ўсё — беларуская жанчына. І сёння няма тых задач, якія былі б ёй не пад сілу.
Цяпер ідзе ўборачная кампанія, і жанчыны таксама ўдзельнічаюць у бітве за ўраджай. Усе законапраекты ў краіне прымаюцца з улікам жанчыны, каб стварыць ім умовы для таго, каб сумяшчаць мацярынства і кар’еру. І гэтым беларускія жанчыны адметныя — яны здольныя на ўсё і пры гэтым застаюцца дзівосна добрымі».
Шпілевская таксама распавяла, чаму многія беларускі нібыта хочуць, каб Год беларускай жанчыны не заканчваўся: «Жадаючых наведаць Палац Незалежнасці не меншае. Жанчыны, якія тут пабывалі, шчодра дзеляцца ўражаннямі, і да нас у Беларускі саюз жанчын прыходзіць нямала лістоў з пажаданнямі гэтую гісторыю працягнуць».
Але, падобна, усіх пераўзышла дырэктар РУП «Валожынскі жылкамунгас» Юлія Сечко, перакананая ў тым, што «для любой жанчыны, для сучаснага кіраўніка трапіць сюды, каб адключыцца ад бягучых праблем і ўбачыць гэтую веліч, — вельмі важна».
«Я ганаруся сваёй краінай. Ганаруся нашым «прэзідэнтам» — гэта чалавек, які любіць сваю краіну, як сваё дзіця. І я заўсёды кажу, што наш прэзідэнт любіць сваю краіну так, як маці любіць сваё дзіця. Гэта відаць па вачах. Калі маці распавядае пра сваіх дзяцей, у яе змяняецца выраз твару. І калі наш «прэзідэнт» гаворыць пра сваю краіну, у яго такое ж выражэнне твару. Гэта дарагога варта, што нас запрашаюць у сэрца краіны, што для «прэзідэнта» важны кожны чалавек».
У чужую галаву не залезеш, таму не будзем здагадвацца, наколькі шчырыя ў сваім падлізніцтве чыноўніцы Міншчыны.
Факт застаецца фактам: пабудаваны за кошт падаткаў беларусаў Палац Незалежнасці канчаткова ператварыўся ў адзін з прапагандысцкіх інструментаў рэжыму. Тым, хто за яго заплаціў, яшчэ трэба «заслужыць» права сюды трапіць.
А трапіўшы, неабходна публічна прыніжацца перад тым, хто зволіў пусціць цябе сюды на экскурсію.
І ўпрошваць працягнуць казённы год жанчыны, каб і ў іншых «заслужаных» беларусак з’явіўся шанс падзякаваць Лукашэнку «за здзейсненую мару».
Артэм Сініцын, «Салідарнасць»