Падтрымка Украіны, якая перажыве Трампа

• Віталь Портнікаў
• 26.08.2026, 22:02

Яна трымаецца не на канкрэтнай персоне ў Авальным кабінеце.

Напярэдадні трыццаць пятай гадавіны незалежнасці Украіны ў Кіеў прыбыла цэлая група вядучых амерыканскіх палітыкаў, сярод якіх можна было ўбачыць былога прадстаўніка прэзідэнта ЗША па пытаннях Украіны генерала Кіта Келлога, сенатараў Джэймса Ланкфарда і Рычарда Блюменталя, былога віцэ-прэзідэнта ЗША Майка Пенса, былых кангрэсменаў і духоўных лідараў. Знаўца актуальнай амерыканскай палітыкі можа сказаць, што ў сталіцы Украіны сабралі перадусім вясельных генералаў. Большасць з іх не мае рэальнага ўплыву ў Рэспубліканскай партыі Дональда Трампа. Той жа Кіт Келлог ужо распавядаў, як ягоная пасада аказалася хутчэй атрыбутам для міжнародных канферэнцый, чым рэальным інструментам уплыву на Дональда Трампа і іншых членаў адміністрацыі.

Але сам факт прыезду кансерватыўных палітыкаў у Кіеў дазваляе нагадаць пра мадэль двухпартыйнай падтрымкі, якая застаецца важнай часткай дапамогі Украіне з боку Злучаных Штатаў. Апошнім часам такая двухпартыйная падтрымка ўвогуле не ўласцівая амерыканскай палітыцы. І гэта датычыць, дарэчы, зусім не толькі Украіны. Мы бачым, як большасць дэмакратаў падтрымлівае нашу краіну і шукае галасы рэспубліканцаў. І мы бачым, як большасць рэспубліканцаў падтрымлівае Ізраіль, а пазіцыя Дэмакратычнай партыі пачынае істотна адрознівацца па пытаннях Блізкага Усходу. Але гэта якраз павінна быць дадатковым стымулам для дыялогу з тымі, сярод каго ў Украіны няма большасці.

Мы прызвычаіліся вымяраць сучасную кансерватыўную Амерыку адной велічынёй — што сказаў Трамп. Што напісаў Трамп. Каго прызначыў Трамп. Гэта зручна, гэта ўкладаецца ў навінавы цыкл, і гэта далёка не ўся праўда.

Кансерватыўная падтрымка Украіны старэйшая за Трампа і перажыве Трампа. Яна трымаецца не на канкрэтнай персоне ў Авальным кабінеце, а на каштоўнасцях і людзях. Малітоўныя сняданкі, евангельскія сеткі, кааліцыі ў Кангрэсе, якія складваюцца дзесяцігоддзямі. Яны не трапляюць у загалоўкі менавіта таму, што працуюць пастаянна, а не эпізадычна. І, дарэчы, пра настойлівую працу ўкраінскай дыяспары з кангрэсменамі-рэспубліканцамі як на нацыянальным, так і на рэгіянальным узроўні таксама мала хто ведае ва Украіне. А дарэмна!

Амерыканская палітыка можа змяняцца — і змяняцца сур'ёзна, прэзідэнцтва Дональда Трампа гэта яскрава даказала. Але гэта не азначае, што змяншэнне падтрымкі Украіны сёння не можа ператварыцца ў павелічэнне дапамогі заўтра. Аднак гэта не можа адбывацца без пастаяннага і настойлівага дыялогу.

Крэмль замест дыялогу выкарыстоўвае грошы і абяцанні. Путіну не патрэбныя сябры ў Злучаных Штатах — яму патрэбныя людзі, зацікаўленыя ў расійскіх грошах, у хуткім прыбытку, ва ўсіх тых паветраных замках, якія расійскія чыноўнікі будуюць сваім амерыканскім суразмоўцам. У Украіны такіх рэсурсных магчымасцяў няма. А калі з'яўляецца ідэя сумеснага бізнесу, яна хутка абарочваецца сапраўдным палітычным скандалам. Варта нагадаць, што першы імпічмент Дональда Трампа быў звязаны менавіта з украінскай тэматыкай, з размовай амерыканскага прэзідэнта з яго ўкраінскім калегам. І самы буйны публічны скандал у гісторыі Белага дома — гэта таксама на тле пагаднення аб украінскіх рэсурсах. Дык што з Украінай гэта так не працуе. Нам патрэбныя сябры, нам патрэбнае разуменне агульных каштоўнасцяў. Нам патрэбнае разуменне таго, што без бяспекі ў Еўропе Злучаным Штатам усё адно будзе пагражаць рэальная небяспека, звязаная і з тым, што аслабленне ўплыву Злучаных Штатаў у Еўропе стварае спакусу для пасягання на амерыканскія нацыянальныя інтарэсы дзе б гэта ні было.

Менавіта таму прыезд амерыканскіх кансерватыўных палітыкаў у Кіеў — гэта не проста ўдзел у свяце, а працяг палітычнай традыцыі, ад якой нельга адмаўляцца. Гэта тое, да чаго я заклікаю пастаянна — і калі гаворка ідзе пра адносіны са Злучанымі Штатамі, і калі гаворка ідзе пра адносіны Украіны з еўрапейскімі дзяржавамі. Пераканаць сяброў няцяжка. Паспрабуйце пераканаць тых, хто нас не падтрымлівае. І пачніце гэты дыялог з прадстаўнікамі іх уласнага палітычнага лагеру, якія стаяць на праўкраінскіх пазіцыях і маюць аўтарытэт у няпростым для Украіны асяроддзі. Гэта няпростая задача, якая не абяцае хуткіх поспехаў і апладысментаў. Але, урэшце рэшт, гэта менавіта тое, што і называецца двухпартыйнай падтрымкай.

Віталь Портнікаў, hromada.us