Мінчанка: Я ў шоку ад лекараў Бараўлянскай бальніцы
- 27.08.2026, 16:47
Чаму ў платным цэнтры і ў дзяржаўнай бальніцы лекары паводзяцца па-рознаму.
Пацыентцы адмовіліся рабіць здымак зламанага пальца. Пра гэта яна расказала у Threads.
«Я ў шоку ад лекараў прыёмнага аддзялення Бараўлянскай бальніцы! — піша яна. — Прыехала з пашкоджаннем пальца на назе, палец сіне-чорнага колеру і ўдвая большы па памеры. Лекар проста ў калідоры паглядзеў на яго зверху і сказаў: «Рабіць здымак шкодна — вам яшчэ нараджаць».
Шкодна? Што? Сёння паехала ў «ЛОДЭ», лекар усё паглядзеў, накіравалі на здымак. Пералом. Чаму ў платным цэнтры і ў дзяржаўнай бальніцы лекары так па-рознаму сябе паводзяць? Вы выбіралі прафесію і вучыліся разам!»
Карыстальнікі сацсеткі патлумачылі, чаму так адбылося. Сайт Charter97.org прыводзіць некаторыя каментарыі:
— У лекара «ЛОДЭ» — 20 хвілін на пацыента, каб пагаварыць па душах. У лекара прыёмнага аддзялення — дзве хвіліны паміж траўмамі, магчыма, несумяшчальнымі з жыццём. Так, вучыліся лекары ў адным месцы, але ўмовы працы ў іх розныя. І ў большасці выпадкаў гэта не халатнасць у дзяржаўнай бальніцы, а ненармальныя ўмовы працы.
— Дачка (6 гадоў) зламала руку ў локці. Мы кулёй адразу самі паехалі ў прыёмнае аддзяленне. Рэнтгенолаг спрабавала па-рознаму круціць дачцэ руку, каб зрабіць здымак, я разумею, што гэта неабходна для здымка, пытанняў няма, але дачка заходзілася ад болю, а рэнтгенолаг кажа: не люблю, калі дзеці крычаць, будзеш так крычаць — выганю маму з кабінета і будзеш адна.
— Мне ў Бараўлянскай бальніцы тры разы прагледзелі пнеўманію (тыдзень трымалася тэмпература 39–40 і не збівалася), а яны казалі: «Пашкоджаны проста верхнія дыхальныя шляхі, едзьце дадому». У выніку — пнеўманія з паражэннем некалькіх доляў у лёгкіх і шпіталізацыя».
— У мяне да прыёмнага аддзялення Бараўлянскай бальніцы свае рахункі. Туды з інсультам прывезлі майго брата, дасталі з машыны, яму не было і 30. Прывезлі і кінулі ў прыёмным пакоі. Пра тое, што здарылася, я даведаўся праз гадзіну пасля паступлення ў бальніцу, пакуль даехаў — прайшла яшчэ гадзіна. Залятаю, ён ляжыць без прытомнасці ў куце на ложку. Пытаюся, што за справы?! А яны мне — абед.