Свіхнутыя мазгі імперыі

• Аляксандр Адэльфінскі
• 28.08.2026, 14:58

Пуцін і саўдзельнікі — толькі вярхушка айсберга.

У гэтай лакальнай і пры гэтым глабальна паказальнай гісторыі слова «стоп» можна было сказаць не адзін раз, але імперскае мысленне мае ўласцівасць праяўляцца ў фатальных паводзінах усіх удзельнікаў, незалежна ад узроўню і асобы.

Дык вось, у 2024 годзе на злачыннай вайне супраць Украіны загінуў 22-гадовы жыхар Сочы. Ён датэрмінова выпусціўся з вайсковага вучылішча, бо на фронце не хапае афіцэраў, і яго накіравалі забіваць — камандзірам.

Цяпер мэр Сочы Андрэй Прашунін уручыў бацькам загінулага ордэн. Сярод належных для чыноўніка слоў ён пляснуў і, здавалася б, нечаканае — «віншую». Пазней яго выразалі з відэа пра ўручэнне.

Насамрэч нічога нечаканага няма. Чыноўнік казаў аўтаматычна, бо пры ўручэнні ўзнагарод ён прызвычаіўся віншаваць. Іншы мэр, з іншымі рэакцыямі і іншым успрыманнем рэчаіснасці, проста не стаў бы гарадскім кіраўніком паводле імперскага негатыўнага адбору, а гэты адбор «выхоўвае» менавіта так.

Найвышэйшым прыкладам для мэра, вядома, стаў галоўны злачынца — Пуцін, які, як памятаецца, на сустрэчы з такімі ж бацькамі казаў, што лепш загінуць на вайне, чым ад гарэлкі. Імперыя паводзіць сябе напаказ асацыяльна і ганарыцца гэтым. Яна пастаянна «затачвае» саму сябе быць менавіта гэтай імперыяй — свайго роду «самавыхаванне» праз стагоддзі.

У зацягнутым ланцугу падзей кожны з удзельнікаў мог, на строга індывідуальным узроўні, своечасова спыніцца і не даводзіць з’явы да мяжы і бязмежжа. Але ў рашысцка-расійскай імперыі гістарычна парушаная агульная адэкватнасць, а гэта адбіваецца на кожным, бо «традыцыі».

Курсант вучылішча ў момант адпраўкі на фронт, хоць ужо і быў падняволены выбраным шляхам, але «стоп» не сказаў. Уварванне ішло поўным ходам, аднак курсанты заставаліся, іх накіроўвалі камандзірамі злачынства, бо «доўг» — перад пуцінскім «рэйхам», але імперскае «народнае» мысленне — свіхнутае. Яно так сябе «выхоўвае».

Бацькі загінулага... Тут — агульная бяда «простых расіян»: «Радзіма» патрабуе яе «абароняць», уварваючыся куды заўгодна, а «скрэпы» імперыі скрыгочуць, што «афіцэр — гэта сапраўдны мужчына». Не сакрэт, што і сёння мноства бацькоў ганарыцца тым, што іх сыны ўсё роўна паступаюць у ваенныя вучылішчы. Тое, што сыны напрасткі пойдуць у ваенныя злачынцы, хай і па «недамыслу», бацькамі не ўсведамляецца. «Стоп» тут не гучыць — таксама «выхаванне».

Мэр Сочы і мэры ўвогуле... Тут ужо казалася, што можна было шмат разоў сказаць сабе «стоп» і выйсці з злачынных паводзінаў, ды і проста першапачаткова не ісці ў злачынную ўладу. Але выгода, крадзеж імперскіх маштабаў, саўдзел у любым уладным нягодніцтве і цэлы набор расійска-рашысцкіх паводзінскіх праблем у імперыі — гэта вядомая бяда. Гэта — чыноўніцкі ўзровень «выхавання».

Што яшчэ паказальна? Тупасць. Інтэрнэт памятае ўсё, цалкам сцерці нічога нельга. Аднак натуральная рэакцыя была — выняць гарадсканачальніцкае «віншую» з рэпартажа, абы толькі не засмучала каго-небудзь вышэй: а раптам начальнік вышэй пагрозіць пальцам, маўляў, не загаворвайся…

І не пагрозіць. Зверху данізу, у ўсіх удзельнікаў падзей была магчымасць своечасова не пусціць у вучылішча, не паступаць, своечасова пакінуць вучылішча, хай гэта і стала вельмі цяжка, «адкосіць» па медкамісіі ад арміі, не станавіцца «камандзірам», не казаць слова «віншую» і гэтак далей, і гэтак далей, і гэтак далей. Але так іх усіх «выхоўвалі», а заадно яны — адно аднаго... На дарозе ў пекла…

Свіхнутыя мазгі імперыі — рызыка для планеты. Свет стаіць на парозе яшчэ горшай эскалацыі. Пуцін і саўдзельнікі — толькі вярхушка айсберга. Ніжэй па ўсёй «пірамідзе» — шматвяковыя традыцыі агрэсіўнага рабства, адкуль імперыя чэрпае рэсурсы. Пакуль жывая гэтая імперыя з усім імперскім мысленнем і «выхаваннем на скрэпах», будзе бяда!

Аляксандр Адэльфінскі, kasparovru.com