Віталь Портнікаў: Талстой прагаварыўся першым

• 28.08.2026, 23:45

Да сённяшняга дня ў Маскве баяліся гэта прызнаць.

Намеснік старшыні Дзяржаўнай думы Расіі Пётр Талстой стаў першым высокапастаўленым расійскім чыноўнікам, які ў эфіры мясцовага тэлебачання адкрыта заклікаў да ўдараў па мірным насельніцтве Украіны. Яго заявы прааналізаваў у сваім відэа на YouTube украінскі журналіст Віталь Портнікаў:

— Дагэтуль і прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін, і іншыя расійскія высокапастаўленыя чыноўнікі, а таксама прадстаўнікі знешнепалітычнага ведамства РФ пастаянна адмаўлялі, што расійскія ўдары па ўкраінскіх гарадах накіраваныя на запалохванне мірнага насельніцтва. Яны сцвярджалі, што атакі ажыццяўляюцца выключна па аб’ектах ваенна-прамысловага комплексу Украіны, а таксама па інфраструктуры, якая выкарыстоўваецца ў інтарэсах украінскай арміі.

Талстой першым прагаварыўся. Ён сказаў тое, што ў Маскве і так выдатна разумеюць, але да сённяшняга дня баяліся прызнаць.

Удары расійскай арміі па тэрыторыі Украіны накіраваныя найперш на запалохванне і дэмаралізацыю мірнага насельніцтва, на правакаванне выступаў супраць украінскай улады з заклікамі да капітуляцыі Украіны на любых умовах, якія будуць выстаўлены Расійскай Федэрацыяй.

Пры гэтым Пётр Талстой адхіліў і ідэю пра тое, што ва Украіне ёсць грамадзяне, якія падтрымліваюць расійскую агрэсію. Ён заяўіў, што на тэрыторыі, якую бамбіць расійская армія, няма невінаватых.

Віталь Портнікаў лічыць, што гэта ў пэўнай ступені пацвярджае тэзіс, які Уладзімір Пуцін вылучыў яшчэ да пачатку паўнамаштабнай вайны супраць Украіны:

— Тады расійскі прэзідэнт сцвярджаў, што ў выпадку ўводу расійскай арміі на ўкраінскую тэрыторыю наперадзе расійскіх салдат стануць украінскія жанчыны і дзеці.

Тады хоць бы расійскае знешнепалітычнае ведамства тлумачыла гэтыя людаедскія заявы Пуціна тым, што самі грамадзяне Украіны нібыта будуць сустракаць расійскіх салдат з кветкамі і ісці перад іх акупацыйнымі калонамі.

Цяпер ужо ніякіх ілюзій у расійскага кіраўніцтва няма. Там выдатна разумеюць, што ніхто ва Украіне не збіраецца сустракаць расійскую армію з кветкамі. Яны хочуць знішчыць і запалохаць мірнае насельніцтва. Яны хочуць прымусіць украінцаў паверыць, што іншага выбару, акрамя безагаворачнай капітуляцыі перад Расіяй і вызвалення ўласнай тэрыторыі для так званых пераможцаў, не існуе.

І цалкам заканамерна, што першым з гэтым тэзісам выступіў менавіта Пётр Талстой. Не таму, што цяперашні намеснік старшыні Дзяржаўнай думы РФ і няўдалы журналіст з’яўляецца лідэрам выбарчага спісу партыі «Адзіная Расія» і павінен даказваць сваю патрэбнасць кіраўніцтву. Ёсць і іншая прычына.

Каб адкрыта гаварыць пра ваенныя злачынствы і заклікаць да іх, трэба быць адкрытым цынікам. А з цынізмам у Пятра Талстога ўсё ў парадку.

Паколькі я вучыўся разам з ім, а затым неаднаразова перасякаўся з ім падчас працоўных паездак, я добра ўяўляю ўзровень пагарды прамога нашчадка графа Льва Мікалаевіча Талстога да расійскага народа і ўласнай краіны.

Гэтая пагарда, якую праяўляў Пётр Талстой, калі працаваў на французскай мове ў інфармацыйным агенцтве France Presse, ніколі асабліва і не хавалася. Заўсёды было выразнае адчуванне, што граф лічыць сябе прадстаўніком сапраўднай расійскай эліты, а ўсіх навакольных — паўпісьменным быдлам, якое неабходна выкарыстоўваць у ўласных інтарэсах.

Дарэчы, пра стаўленне ўласнай сям’і — магчыма, нават яе яшчэ не народжаных членаў — даволі добра распавёў сам Леў Мікалаевіч Талстой. Паўтарацца я не буду і канкурыраваць з ім у ацэнцы сямейных настрояў таксама не стану. Адзначу толькі, што гэтыя настроі атрымалі бліскучае пацверджанне ўжо ў ХХІ стагоддзі.

Можа ўзнікнуць пытанне: а навошта, уласна, чэкістам Пётр Талстой, калі яны, вядома, выдатна ведаюць, што ён насамрэч пра іх думае? Якое яго стаўленне да Пуціна, Валодзіна і ўсёй гэтай кампаніі выхадцаў з самых нізоў грамадства — у нашчадка вялікага пісьменніка і двараніна?

Але мне падаецца, што і тут усё цалкам відавочна.

Калі ты з’яўляешся выхадцам з апляванага пецярбургскага пад’езда, то, вядома ж, табе асабліва прыемна, калі цэлы граф чысьціць табе боты — прычым класічна, языком. І, натуральна, такога графа ты заўсёды будзеш трымаць пры сабе для паслуг, як Сталін трымаў пры сабе іншага «чырвонага графа» — Аляксея Мікалаевіча Талстога.

Таму, калі ты лічыш сябе графам на службе ў быдла і вымушаны даказваць гэтаму быдлу сваю адданасць, ты першым пачынаеш распавядаць пра ваенныя злачынствы сваіх гаспадароў-куратараў і пра тое, што ў іх на розуме. Ты робіш гэта гучна, будучы ўпэўненым, што падобныя заявы ніхто не асудзіць, а наадварот — яны прынясуць табе дадатковыя балы ў расійскім чыноўніцкім табелі аб рангах.

Калі ты робіш свой маральны выбар на карысць зла, то рана ці позна пачынаеш казаць пра неабходнасць забіваць жанчын і дзяцей, сцвярджаць, што ў жылым доме, які бамбіла твая бандыцкая армія, няма невінаватых, і тлумачыць любы генацыд нацыянальнымі інтарэсамі расійскай дзяржавы і расійскага народа.

Таму выбар Пятра Талстога на ролю чалавека, які нарэшце публічна агучыў ад імя расійскай улады яе злачынныя намеры, — зусім не выпадковасць.

Гэта заканамерны вынік цынізму, які цяпер узведзены ў ранг кар’ернай канкурэнцыі.

І такіх «шчырых» ваенных злачынцаў, якія з экранаў заклікаюць забіваць, гвалціць і рабаваць, у расійскай палітыцы, вядома ж, будзе становіцца ўсё больш па меры пашырэння расійскага агрэсіўнага патэнцыялу і павелічэння колькасці войнаў, якія вядзе Расійская Федэрацыя.