Пад чырвонай глебай Аўстраліі знайшлі «залатую жылу»
- 14.09.2026, 21:32
Хопіць не аднаму пакаленню.
Сёння ўвесь свет засяроджаны на пошуку прыродных крыніц вадароду, здольных паскорыць пераход чалавецтва да нізкавугляроднай энергетычнай будучыні. Вадарод — надзвычай чыстае паліва, аднак большая яго частка па-ранейшаму атрымліваецца з выкапнёвых крыніц энергіі. Нядаўна, падаецца, навукоўцы выявілі пад чырвонай аўстралійскай глебай «залатую жылу», піша Science Alert (пераклад — «Фокус»).
Доступ да вялізных прыродных запасаў вадароду, як лічаць навукоўцы, дазволіў бы вырашыць гэтую праблему. Даныя сведчаць, што існуе шэраг геалагічных працэсаў, якія спрыяюць яго ўтварэнню; адзін з іх — узаемадзеянне гарачай вады з магнетытам, мінералам, што ўваходзіць у склад жалезнай руды.
Даследаванні паказваюць, што запасы магнетыту шырока распаўсюджаны ў нетрах Заходняй Аўстраліі. У новым даследаванні каманда з Універсітэта Эдзіт Коўэн засяродзілася на ацэнцы таго, колькі вадароду можа змяшчацца там ужо цяпер і якую яго колькасць можна будзе атрымаць у будучыні.
Вынікі апублікаваныя ў часопісе International Journal of Hydrogen Energy і, паводле слоў каманды, выглядаюць вельмі перспектыўнымі: навукоўцы атрымалі больш поўнае ўяўленне пра геалагічныя фактары, што вызначаюць аб’ёмы вадароду, які здольны генерыраваць магнетыт. Паводле слоў сааўтара даследавання, інжынера-хіміка Алізера Кешаварза з Універсітэта Эдзіт Коўэн, Аўстралія можа валодаць велізарнымі, але яшчэ неасвоенымі запасамі энергіі — больш за тое, патэнцыял тут велізарны.
Больш за тое, лічыцца, што запасаў вадароду, схаваных у нетрах Аўстраліі, хопіць, каб забяспечыць патрэбы краіны на працягу многіх пакаленняў. Больш за тое, лічыцца, што патэнцыйна Аўстралія можа стаць буйным экспарцёрам чыстай энергіі для ўсёй планеты.
Адзначым, што ў ходзе даследавання навукоўцы не праводзілі бурэння свідравін для пошуку вадароду. Замест гэтага ў лабараторных умовах былі ўзноўлены рэакцыі, што ўзнікаюць пры ўзаемадзеянні вады і магнетыту пад высокім ціскам і пры тэмпературы 200 °C на працягу 60 дзён. Гэтыя ўмовы дазволілі часткова імітаваць падземныя ўмовы: у выніку навукоўцы не толькі зафіксавалі выдзяленне вадароду, але і ўстанавілі, што парашок магнетыту генеруе значна больш вадароду на адзінку масы, чым суцэльны ўзор гэтага мінерала. Даныя паказваюць, што выхад газу аказаўся прыкладна ў пяць разоў вышэйшым у пераразліку на грам рэчыва.
Праўда, на шляху да выяўлення, вытворчасці і здабычы вадароду з такіх радовішчаў жалезнай руды застаецца яшчэ нямала цяжкасцяў. Аднак навукоўцы лічаць, што новае адкрыццё стала важным крокам наперад у разуменні таго, якія аб’ёмы вадароду здольны вызваляць магнетыт, і ў пошуку найбольш эфектыўных спосабаў яго атрымання.