Z-хлусня і далейшыя вектары

• Аляксандр Адэльфінскі
• 21.09.2026, 9:57

Крэмль можа дзейнічаць з наўмысным зацягваннем.

Што з пуцінскай хлусні ўспамінаецца адразу? У мірным аспекце — хаця б абяцанні не павышаць пенсійны ўзрост. У ваенным аспекце — запэўніванні ў адсутнасці намераў напасці на Украіну. Можна ўспомніць мноства падобнай хлусні за ўвесь час кіравання хунты.

Роўна такая ж карціна цяпер — з афіцыйнымі прамовамі пра неаднаўленне мабілізацыі пасля лжэ-«выбараў». Людзі прывыклі да паслядоўнасці, пры якой любое абяцанне Крэмля не чыніць гідот і не тварыць жахаў — заклад таго, што гідоты і жахі непазбежна будуць.

Час пакажа, аднак ёсць важны аспект праблемы. Нават калі ўлады дэманстратыўна пазбягуць мабілізацыйнага ўзмацнення адразу, супакойвацца нельга ні ў якім разе. Крэмль можа дзейнічаць з наўмысным зацягваннем, каб псіхалагічна паслабіць прызыўныя катэгорыі.

Чым перыяд пасля «выбараў» адрозніваецца ад перыяду да іх? Сярод іншага і тым, што адныне ў «верхах» ёсць, з іх пункту гледжання, ключавы аргумент: афіцыйна можна заяўляць, што насельніцтва дружнымі радамі прыйшло і прагаласавала Zа далейшыя дзеянні Крэмля, прычым проста па факце яўкі да ўрнаў.

Да наступных такіх жа «выбараў» — гады і гады, і гэты час можна выкарыстоўваць як заўгодна, спасылаючыся на агульнанароднае волевыяўленне, якое нібыта зноў легітымізуе даўно ўжо нелегітымныя ўлады РФ. Для хунты любое галасаванне за каго заўгодна — аргумент у СВАю карысць.

Да дзён псеўдавыбараў агрэсіўная знешнепалітычная рыторыка дасягнула таго ўзроўню, пры якім на час пасля галасавання Крэмлю лагічна планаваць пашырэнне экспансіі і ўзмацненне пасяганняў на цэласнасць краін дэмакратыі, учыняць тэракты, і гэта як мінімум пры выразным максімуме — прамых ваенных атаках.

Без сумневу, нас чакае пашырэнне ўнутраных рэпрэсій. Будаўніцтва «супер-турмаў» — прамы паказчык таго, што тут у хунты — шырокія планы. Больш чым верагодныя пры гэтым як проста спробы ізноў атакаваць Інтэрнэт для расіян, так і, глабальна, перакрыць яго наагул. Ёсць пагроза ўзмацнення жорсткасці адміністрацыйных і крымінальных артыкулаў.

Зусім не абавязкова, што ўсе пагаршэнні будуць рэалізоўвацца сінхронна, бо супраць такіх планаў ёсць цалкам вагомы супрацьаргумент: у хунты канчаюцца людскія рэзервы. Аднак Крэмль дзейнічае па меры магчымасцей: калі з'яўляецца хоць якая з іх, шукае варыянты, выпрабоўвае хады.

Улады разлічваюць на працягласць у рэалізацыі агрэсіўных планаў, на стамленне тых, хто супрацьстаіць крэмлёўскай экспансіі і тэрору. Хунта разумее розніцу паміж незменнасцю кіраўнікоў у сябе дома і дэмакратычнай зменнасцю ўлады на Захадзе. Рашысты выкарыстоўваюць гэтую розніцу.

Насельніцтва Расіі з часам больш ясна ўсвядоміць важнасць, па сутнасці, у многім партызанскага жыцця, далейшай «унутранай эміграцыі», доўгатэрміновага ўхілення, пасіўнага супраціву, сабатажу. Гэтымі метадамі, дарэчы, яно карысталася стагоддзямі, на жаль, пераходзячы ад намеру «перацярпець» да супрацоўніцтва з імперскай уладай.

Што да апазіцыйна мыслячых расіян у эміграцыі, жаданымі і важнымі ўяўляюцца ўсебаковае доўгатэрміновае супрацоўніцтва, узаемадапамога сярод тых, хто з'ехаў, прычым на ўсіх узроўнях.

Нам даўно абвешчана вайна, яна ўзмацняецца, і трэба ясней усвядоміць, што наш адказ — больш радыкальная пазіцыя па ключавых пытаннях часу.

Менавіта цяпер усё выразней праяўляюцца ўсё новыя і новыя рызыкі, якія абвастраюцца, узмацняюцца пагрозы для міру і дэмакратыі. Нас чакае больш складаны, чым раней, этап, і яго неабходна перажыць годна, зрабіўшы высновы з мінулага і ўваходзячы ў будучыню больш дасведчанымі і празорлівымі. Пэўная эмігранцкая наіўнасць павінна пакінуць нас: наперадзе — яшчэ больш рызыкоўныя, небяспечныя часы, іх неабходна перажыць з найменшымі стратамі.

Аляксандр Адэльфінскі, kasparovru.com