«Усё магчыма, калі сапраўды гэтага хацець»

• 23.09.2026, 14:23

Беларуска пачала праводзіць музычныя вечары ў Варшаве.

Аляксандра Касьяновіч, арганізатарка і дырэктарка мерапрыемстваў, два гады таму вырашыла пакінуць сваю працу, каб ажыццявіць сваю мару — адкрыць прастору для таленавітых людзей. Вясной 2026 года яна запусціла праект «Гасцёўня» — імерсіўныя музычныя вечары ў Варшаве. Ужо адбыліся два мерапрыемствы, на якіх гучала аўтарская музыка і асабістыя гісторыі артыстаў на тэму вечароў, а госці не толькі ўдзельнічалі, але і частаваліся дамашнім хлебам, спечаным Аляксандрай.

Для сайта spravy.io яна распавяла, чаму прамяняла кар’еру на самарэалізацыю, чым праект «Гасцёўня» адрозніваецца ад звычайных канцэртаў і колькі каштуе арганізаваць адзін вечар.

«Зусім відавочна, што простай працы мне ўжо недастаткова».

— Як узнікла ідэя «Гасцёўні»?

— Ідэя нарадзілася з майго ўласнага жыцця. Яна пра тое, што кожны чалавек варты сваёй уласнай сцэны — самавыяўлення і самарэалізацыі. Кожны, хто перажыў эміграцыю і своеасаблівы перазапуск жыцця, ведае, як цяжка выявіць свой голас, калі пачынаеш з нуля. У кожнага свой перазапуск — эміграцыя, страта працы, страта падтрымкі. І сёння, у гэтым непрадказальным свеце, паверыць у сябе значна складаней, чым некалькі гадоў таму.

Праект «Гасцёўня» я стварыла найперш як свой уласны маніфест: дзе б вы ні знаходзіліся, ваша сцэна заўсёды побач. І яна рухаецца разам з вамі.

Разуменне гэтага — мая асабістая перамога: я двойчы пераязджала ў новую краіну — спачатку страціла ўсё ў 2020 годзе, а потым другі раз — у 2024 годзе. Я звольнілася са стабільнай працы і за апошнія два гады з нуля стварыла свой уласны праект, арганізую канцэрты і туры — я стварыла тое, што гучыць як увасабленне мары. І я хачу паказаць на ўласным прыкладзе, што ўсё магчыма, калі сапраўды гэтага хацець.

Таму «Гасцёўня» — не спантанны праект. З уласнага досведу я ведаю, праз якія пасткі праходзіць чалавек у момант страты ўнутранай апоры і перагрупоўкі. Гэта можна рабіць індывідуальна, але калі побач ёсць людзі, якія падзяляюць мае погляды і жаданні, гэта ператвараецца ў магутнае поле, дзе кожны зараджаецца энергіяй адзін ад аднаго. І праз такі калектыўны досвед я хачу дапамагчы чалавеку адчуць, што ён можа ўсё.

— З якой стабільнай працы вы сышлі?

— Да эміграцыі ў мяне быў паспяховы досвед: я працавала дырэктаркай у турыстычнай кампаніі, мы з мужам пераехалі ў нашу кватэру ў Новай Баравой. Але ў 2020 годзе я ўсё згубіла і з нуля пераехала ў Вільнюс, каб пачаць новую кар’еру — працаваць над міжнароднымі праектамі ў IT-карпарацыі. Як толькі я пабудавала кар’еру і адчула пэўную стабільнасць, я зразумела, што простай працы мне ўжо недастаткова. Маё сэрца патрабавала самарэалізацыі — гэта след, які мы пакідаем пасля сябе.

Я вырашыла, што прыйшоў час стварыць нешта сваё, і адважылася пачаць усё нанова, але зрабіла гэта добраахвотна. Першы перазапуск быў вымушаны, а другі, у 2024 годзе, з пераездам у Варшаву, — гэта больш складаны ўзровень, мой свядомы выбар.

Акрамя таго, што я з’яўляюся арганізатаркай, прадзюсаркай, ідэйнай натхняльніцай і вядучай праграмы «Гасцёўні», я развіваю сваё рэжысёрскае мысленне — я цікавілася рэжысурай з дзяцінства, вывучаю яе і як рэжысёрка шукаю рашэнні, як рознымі спосабамі данесці сваю ідэю да аўдыторыі праз тэмы вечара.

Мяне таксама вельмі цікавіць дапамагаць людзям і кампаніям ствараць сваю ўласную сцэну ў індывідуальным фармаце — выступаць у ролі рэжысёркі. У мяне вялікі досвед: я арганізоўвала стэндап-камедыі, прэзентацыі кніг, музычныя шоу, цырымоніі, мюзіклы, карпаратыўныя мерапрыемствы, канцэрты класічнай музыкі, гастролі, удзельнічала ў запуску анлайн-курсу і многае іншае ў розных краінах Еўропы. Я магу стварыць любую сцэну для людзей і веру, што мы жывём у эпоху, калі ў кожнага павінна быць свая сцэна. Мне падабаецца дапамагаць знаходзіць менавіта той фармат, які дазволіць чалавеку ці бізнесу раскрыцца напоўніцу.

Мой праект «Гасцёўня» — гэта квінтэсэнцыя таго, што я ўмею і што люблю рабіць.

«На сцэну выйшла мая маці, якая страціла голас пасля аперацыі два гады таму».

— У якім фармаце аформленая «Гасцёўня»?

— На пачатку свайго існавання «Гасцёўня» — гэта музычны імерсіўны вечар, куды я запрашаю прафесійных артыстаў. Для гасцей і артыстаў ствараецца бяспечная, утульная атмасфера ў сапраўднай гасцінай сапраўднага дома: я сама пяку хлеб на заквасцы, знаёмлюся з людзьмі, клапачуся пра ўсіх, як любая гаспадыня. І ў такой прасторы мы пачынаем жыць.

Кожны вечар пабудаваны вакол уласнай тэмы, звязанай з агульнай канцэпцыяй «Гасцёўні». Праграма складзена так: артысты, гісторыі, інтэрактыўны кантэнт — каб госці змаглі насамрэч пагрузіцца ў атмасферу вечара.

Першы вечар называўся «Набыццё голасу» — пра тое, як набыць голас у два этапы: «Пазнанне сябе» і «Набыццё ўнутранай падтрымкі». У гэты вечар, акрамя запрошаных артыстаў, на сцэну выйшла мая мама Святлана, якая выступала ўсё сваё жыццё, але два гады таму страціла голас з-за аперацыі. Для яе гэта было сапраўднае вяртанне на сцэну ўпершыню пасля складанай аперацыі ў 2024 годзе, і гледачы сталі сведкамі па-сапраўднаму шчаслівага моманту вяртання да сябе.

Тэмай другога вечара стала «(Не) з чыстага ліста»: пра самаўзнаўленне, поспехі і няўдачы, пра смеласць дзейнічаць у новых абставінах з верай у ўласны шлях. Пасля вечара людзі з захапленнем і падзякай казалі, што гэты вечар натхніў іх праяўляць сябе, дзейнічаць, звяртаць увагу на тое, што адбываецца ўжо зараз, і што любоў праяўляецца менавіта ў такіх момантах, у людзях, у музыцы, у тым, што мы ствараем і чым дзелімся адно з адным.

Трэці вечар адбудзецца 5 лістапада і будзе прысвечаны марам. Мы часта можам пачуць «не вітайце ў аблоках», «будзьце сур’ёзныя», «цяпер не час гэтым займацца». Я лічу, што якраз цяпер самы час пагаварыць пра мары і аддаць ім адну з галоўных роляў у жыцці. Праграма і артысты ўжо абвешчаныя ў сацыяльных сетках.

Пакуль што гэта сустрэчы ў вузкім коле, але ў будучыні «Гасцёўня» стане шматфарматнай і будзе спалучаць як утульныя сустрэчы ў вузкім коле, так і больш адкрытыя маштабныя мерапрыемствы.

— Ці ўзаемадзейнічаюць гледачы неяк з артыстамі на сцэне?

— Я ствараю прастору, дзе ўсе ўзаемадзейнічаюць адно з адным: я з гасцямі і артыстамі, артысты — паміж сабой і з гасцямі. Тут кожны — удзельнік.

Менавіта таму фармат камерны, інтымны, каб у вас узнікла адчуванне, што песні і гісторыі выконваюцца спецыяльна для вас. Усё для таго, каб людзі паверылі, што няма нічога немагчымага.

— Каго вы запрашаеце выступіць?

— На сцэну выходзяць прафесійныя артысты — вядома, тэма сцэны ім больш знаёмая. Я запрашаю тых, чые жыццёвыя гісторыі сугучныя ідэі «Гасцёўні». Яны неаднаразова спыняліся ў жыцці, але не пераставалі шукаць магчымасці і дзейнічаць. Сваёй арыгінальнай музыкай яны эмацыйна пацвярджаюць гэтую ідэю не словамі, а сваёй гісторыяй і прысутнасцю на сцэне: калі ў мяне атрымалася зноў выйсці — атрымаецца і ў вас.

Таму для мяне важна лепш пазнаёміцца з артыстамі, паслухаць іх музыку і задаць пытанні падчас падрыхтоўкі да вечара. Гэта дапамагае мне лепш зразумець, як іх гісторыі і музыка найлепшым чынам раскрыюць і саміх артыстаў, і тэму вечара.

Нядаўна я атрымала водгук ад адной з гасцяў: пасля сустрэчы ў яе з’явілася жаданне праявіць сябе. Для мяне гэта знак, што выбар артыстаў, заснаваны на прынцыпе сугучча з ідэяй, не выпадковы, а сапраўды дапамагае вырашаць задачу праекта: дапамагчы людзям, якія перажылі абнуленне і трансфармацыі, страцілі вонкавую падтрымку і шукаюць апоры ў сабе, зразумець, што кожны нясе з сабой сваю сцэну, незалежна ад таго, куды ён пераязджае і ў якіх абставінах жыве.

Так, цяпер галоўныя героі сцэны — гэта артысты. Але ў будучыні я планую даць сцэну не толькі прафесіяналам музычнай індустрыі. Я хачу стварыць іншыя фарматы, каб кожны мог выйсці на сцэну — тыя, хто пачаў свой бізнес, тыя, хто шукае першы крок да свайго праекта ці мары.

Для каго прызначаны гэты праект?

— Гэта людзі, якія шукаюць спосаб паверыць у сябе. Некаторыя страцілі гэтую веру праз эміграцыю і іншыя ўзрушэнні, іншыя шукалі гэтае пачуццё ўсё жыццё. Гэта тыя, хто шукае пацверджанне, што кожны можа стварыць сваю ўласную карціну, незалежна ад абставінаў. Гэта стварае калектыўную прастору, дзе ёсць агульная ідэя, і людзі, якія адчуваюць тое самае, разумеюць, што сабраліся тут, бо тэма ім блізкая, і падтрымліваюць адно аднаго.

— Як часта вы плануеце праводзіць сустрэчы?

— У цяперашні час сустрэчы адбываюцца раз на два месяцы і толькі ў Варшаве, бо я працую над гэтым праектам адна, і рэсурсы абмежаваныя.

Мая мэта — паступова пашыраць фарматы і праводзіць сустрэчы часцей. Таму я буду рада, калі мая ідэя зацікавіць людзей або кампаніі, каб, аб’яднаўшы намаганні, мы змаглі стварыць больш падобных магчымасцей для людзей не толькі ў Варшаве, але і ў іншых гарадах.

Для цяперашняга фармату музычнага выступу я выбрала дом-пляцоўку. У ім ёсць тая самая гасціная, што і ў нашым дзяцінстве, дзе было бяспечна. Дзе збіраліся і дарослыя, і дзеці, каб пагаманіць, пагуляць у гульні, паслухаць музыку і гісторыі і адпачыць ад клопатаў. Гэта стварае сапраўдную атмасферу дома і спакою — месца, дзе можна быць сабой, дзе хочацца, каб цябе пачулі і ўбачылі.

У будучыні месцы правядзення мерапрыемстваў могуць змяняцца ў залежнасці ад канкрэтных фарматаў і тэматыкі сустрэч.