Японія ў Мінску: як беларуска шыe хаорі з драконамі і чарапамі
- 26.09.2026, 10:50
Усё пачалося з маленькай вышыванай біркі, за якую проста не захацелася пераплачваць.
Днём Кацярына працуе са штучным інтэлектам. А ўвечары пераключаецца на іншыя тэхналогіі – шывейныя.
У яе майстэрні дзясяткі катушак нітак, а на вешалках вісіць хаорі – так называюць японскія жакеты без гузікаў. Іх Кацярына расшывае журавамі, самураямі, а часам і чарапамі.
Некалькі гадоў таму яна і не думала пра шыццё. А цяпер яе рэчы можна знайсці ў розных кутках планеты.
Журналісты Tochka.by з'ездзілі ў майстэрню, паглядзелі, як нараджаюцца вышыўкі, і даведаліся, ці атрымліваецца на гэтым зарабляць.
Шыць умела даўно, але шукала сябе ў іншым
З шывейнай машынкай Каця пазнаёмілася задоўга да драконаў і хаорі. Яна скончыла ліцэй лёгкай прамысловасці па спецыяльнасці «швачка-партніха», атрымала чацвёрты разрад і нават крыху папрацавала на фабрыцы.
Але будаваць на гэтым кар'еру тады не захацела. У 2010 годзе паступіла ў БДУ, пасля ўніверсітэта працавала сакратаром, потым кадравіком у буйной нямецкай кампаніі.
У 2018-м адбылася першая спроба адкрыць свой бізнес – зарэгістравалася ІП і пачала прадаваць тавары для манікюру і педыкюру. Але праз некаторы час зразумела: не тое.
«Наелася гэтага ўсяго, і мне захацелася творчасці», – успамінае яна.
Так Каця паступова прыйшла да прадзюсавання і працы з кантэнтам. Цяпер яе асноўная прафесія – AI-крыэйтар.
Аднак прыкладна два гады таму ў яе жыццё зноў вярнулася шыццё. На гэты раз не як прафесія па дыпломе, а як спроба стварыць нешта сваё.
Усё пачалося з біркі
Вялікія праекты часам пачынаюцца з вельмі малых рэчаў. У выпадку Кацi – з біркі.
Ёй захацелася шыць уласнае адзенне, сумкі і наплечнікі. А замест звычайных надрукаваных бірак на іх рабіць вышываныя. Яна нават знайшла кампанію, якая магла б выканаць такі заказ для яе гатовых рэчаў.
«Але мне назвалі такі кошт, што я была проста ў шоку. Падумала: навошта столькі плаціць? Купім машыну і будзем на ёй вышываць біркі», – распавядае Каця.
Так дома з'явілася першая бытавая вышывальная машына. Але высветлілася, што проста націснуць кнопку недастаткова.
«Многія думаюць, што туды проста загрузіў карцінку або вектар – і яна пачынае вышываць. Насамрэч усё не так», – тлумачыць суразмоўніца.
Кожны элемент будучай выявы трэба падрыхтаваць у спецыяльнай праграме, задаць напрамак сцежкаў і рух іголкі.
Паступова тое, што пачыналася з жадання не пераплачваць за вышытыя біркі, ператварылася ў невялікі працоўны бізнес. Прыблізна за год вакол праекта сабралася больш за 8 тыс. падпісчыкаў.
Шоперы не пайшлі – і з'явіліся хаорі
У пэўны момант вышываць па чужых задумах Каці стала мала. Захацелася ствараць уласны прадукт.
Спачатку яна паспрабавала шыць шоперы і касметычкі з вышыўкай. Але «эканоміка не сышлася»: праца складаная, дэталяў шмат, а заробак не надта адпавядае выдаткаваным намаганням.
Выручыў даўні інтарэс да Японіі. Каця пачала шыць хаорі, кiмона, накідкі і футболкі. А галоўнае – змагла рабіць на іх сапраўды буйныя вышыўкі: некаторыя дасягаюць 40–60 см у вышыню.
«Калі вышываеш пад заказ, людзі не хочуць плаціць за вялікі малюнак – гэта вельмі дорага. А тут я вырашыла рэалізаваць сябе ў маштабных працах. Сваю творчасць выплёскваць», – кажа яна.
Думала, будуць купляць дзяўчаты – прыйшлі мужчыны
Першае хаорі Каця ўпрыгожыла драконом і самураем. Першапачатковую выяву згенеравала з дапамогай штучнага інтэлекту, пасля чаго выяву ўручную падрыхтавала для вышыўкі.
Менавіта гэтая праца нечакана стала адной з самых папулярных.
Услед з'явіліся журавы, японская архітэктура і іншыя сюжэты. А разам з першымі продажамі стаў вымалёўвацца партрэт пакупніка – зусім не такі, як Каця ўяўляла на старце.
«Я ўвогуле цэлілася ў жаночую аўдыторыю. Але чамусьці выйшла так, што ў мяне ў асноўным мужчыны купляюць», – кажа яна.
Хтосьці бярэ такое адзенне для заняткаў цыгун і рознымі практыкамі, іншыя проста надзяваюць хаорі з джынсамі і носяць як незвычайную накідку.
Больш за ўсё замоваў прыходзіць з Расіі. Рэчы таксама з'язджалі ў Ізраіль, Германію і ЗША, у тым ліку ў Каліфорнію. А вось беларусаў сярод кліентаў, паводле слоў Каці, пакуль няшмат.
Сёння – журавы, заўтра – чэрап
Адзінага прынцыпу, што павінна з'явіцца на наступнай рэчы, няма. Пяшчотныя кветкі і журавы ў майстэрні суседнічаюць з самураямі і чарапамі.
«Натхненне ў мяне – як інь і ян. Сёння пяшчотны настрой – хочацца журавоў вышываць, нейкія кветачкі, а часам – нешта змрочнае. Напрыклад, эстэтыка шкілетаў мяне чамусьці вельмі прыцягвае», – распавядае Кацярына.
Пакуль у працах пераважае японская тэматыка. Магчыма, у будучыні суразмоўніца паспрабуе злучыць яе з беларускай: напрыклад, захаваць японскі крой хаорі, а вышыўку зрабіць з мясцовымі матывамі.
Праўда, ісці самым відавочным шляхам ёй не цікава.
Br500 за хаорі – гэта шмат ці мала?
Гатовыя вырабы з вышыўкай каштуюць ад Br360 да Br500. Але цэннік мала што кажа пра тое, колькі працы стаіць за адной рэччу.
Яшчэ да таго, як ігла дакранецца да тканіны, выяву трэба ператварыць у макет. І часам яго падрыхтоўка займае больш часу, чым вышыўка.
Калі асобна замовіць распрацоўку вялікага макета і вышыўку, кошт можа складаць Br400 і больш – усё залежыць ад складанасці.
З матэрыялаў Каця асабліва вылучае беларускі лён.
«Аршанскі лён класны. І людзі гэта разумеюць, цэняць. Скажаш «беларускі лён» – і ўсе задаволены», – кажа яна.
Ёсць і іншы сур'ёзны артыкул выдаткаў – абсталяванне.
Новая бытавая вышывальная машына, паводле слоў Каці, каштуе каля Br5 тыс. Першую патрыманую куплялі прыкладна за Br3 тыс. На такім абсталяванні поле вышыўкі абмежавана 36 см па вышыні.
Калі магчымасцей бытавой тэхнікі стала бракаваць, давялося пераходзіць на прамысловую. Яна дазваляе рабіць выявы вышынёй ужо каля 60 см і працуе хутчэй.
На новае абсталяванне збіралі паступова. Напрыклад, быў незвычайны заказ на кашулю адразу з 70 невялікімі вышыўкамі. У тым ліку дзякуючы яму ўдалося ўкласціся ў больш сур'ёзную тэхніку.
Цяпер частка машын стаіць у майстэрні, яшчэ дзве бытавыя – дома.
Пашыць – палова справы
З вытворчасцю разабраліся. Але далей узнікае пытанне, знаёмае любому маленькаму брэнду: дзе шукаць пакупнікоў?
Каця спрабавала таргетаваную рэкламу ў Instagram і хутка заўважыла розніцу паміж двума напрамкамі. Прасоўваць канкрэтную паслугу – вышыўку пад заказ – адносна проста. З гатовым адзеннем усё складаней і даражэй.
«Адзенне — даволі канкурэнтны рынак. Сюды трэба ўкладаць бюджэт, прычым вялікі», – кажа яна.
Нечакана нядрэнна паказаў сябе Threads. Але стабільнай крыніцы замоваў, якую можна проста падключыць і атрымаць патрэбную колькасць пакупнікоў, у невялікага праекта няма.
Дадаецца і фактар сезоннасці. Перад Новым годам працы шмат, улетку таксама дастаткова. А потым прыходзяць люты і сакавік.
«Зусім ціха. Настолькі ціха, што ў сакавіку мы проста дарабляем заказы, якія атрымалі ў лютым. Новыя кліенты прыходзяць адзінкава — і ўсё. Не ведаю, з чым гэта звязана», – дзеліцца Каця.
А часам заказ нібыта ёсць, праца зроблена – але грошай за яе ўсё роўна не атрымліваеш.
Адзін з кліентаў, напрыклад, замовіў рэч, а пасля адмовіўся яе забіраць. Не спадабаўся адценак чырвонага.
Для маленькай майстэрні, дзе рэч ствараюць пад канкрэтнага чалавека, гэта азначае выдаткаваныя матэрыялы і час, а знайсці новага пакупніка на індывідуальную замову не заўсёды проста.
Ці можна з гэтага жыць?
Сёння ўсё гэта ўжо складана назваць проста хатнім хобі. Ёсць асобная майстэрня, тэхніка і заказы з розных краін.
Але ператвараць праект у адзіную крыніцу даходу Каця пакуль не адважваецца. Паводле яе слоў, выйсці прыкладна на сярэдні заробак атрымліваецца, аднак даход застаецца непрадказальным.
«Мне страшна проста ўзяць і кінуць працу. А раптам усё гэта абрынецца за адзін дзень?» – прызнаецца Каця.
Асабліва шмат сумневаў было напачатку. Калі замоваў станавілася мала, узнікала зусім зразумелая думка: можа, прасцей усё закрыць?
«Бывала, думаеш: божа мой, навошта ўсё гэта? Лепш скончыць і не мучыцца», – успамінае Кацярына.
Пакуль асноўная праца дае стабільнасць. А майстэрня развіваецца паралельна і паступова абрастае новым абсталяваннем, кліентамі і ідэямі.
І ўсё гэта пачалося з маленькай вышыванай біркі, за якую калісьці проста не захацелася пераплачваць.