Пуцін па сваёй натуры баязлівец

• Вадзім Дзянісенка
• 28.09.2026, 10:33

Дыктатар дзейнічае толькі тады, калі адчувае слабасць праціўніка.

У апошнія дні Пуцін змяніўся. Мы ўжо не бачым таго напалоханага Пуціна, якім ён быў 9 мая. Перад намі — жорсткі і саманадзейны дыктатар, які зноў адчуў сваю сілу.

1. Пуцін па сваёй натуры баязлівец. І калі ён адчувае сілу, ён ніколі не ўступае ў бой. Ён хаваецца ў куточак і маўкліва чакае. Такім ён быў большую частку 2026 года. Але цягам апошняга месяца ён пачаў актыўна выпаўзаць са свайго кута.

2. Апошнім часам адбылося некалькі кардынальных змен:

стала ясна, што нам не хопіць ракет для «Patriot», і мы не атрымаем іх у дастатковай колькасці. На фоне адсутнасці (пакуль) магчымасці збіваць рэактыўныя «шахеды» гэта кардынальна мяняе ход вайны ў тыле. І ўсё гэта памножана на бюджэтны крызіс, спыненне цэлага шэрагу галін і крытычную сітуацыю з экспартам. Пра карупцыйныя скандалы і вельмі рэальную перспектыву абмежавання еўрапейскага фінансавання пасля выбараў у Францыі і магчымых выбараў у Германіі я ўвогуле маўчу. Дык які з гэтага робіць выснову Пуцін? Я перакананы, што галоўная выснова ў тым, што ў бліжэйшыя месяцы ва Украіне пачнецца распад тылу ў тым сэнсе, што хутка будзе здзейснена нешта падобнае да дзяржаўнага перавароту, і Украіна разваліцца не на фронце, а ў тыле;

сустрэча Трампа і Сі паказала, што ніякага знешняга ціску на Расію ў бліжэйшы час не будзе. Гэта ключавая знешняя перамога расійскай дыпламатыі. Пуцін даўно мысліць кароткімі часавымі інтэрваламі. Яго часавы гарызонт планавання — гэта час зімовага або летняга наступу. То бок 3–6 месяцаў. І цяпер у перспектыве на 3 месяцы ён не бачыць ніякіх знешніх праблем;

вайна на Блізкім Усходзе і частковы параліч нафтавага комплексу Саудаўскай Аравіі робяць расійскую нафту амаль незамяняльнай, пакуль сітуацыя з Іранам не будзе вырашана. А яна, відаць, у бліжэйшыя месяцы вырашана не будзе;

што да ўнутранай сітуацыі ў Расіі, дзе існуюць вельмі сур'ёзныя праблемы з эканомікай, дык тут Пуцін адразу пасля выбараў заявіў, што Расія аднавіла ўсё, што знішчыла Украіна. Гэта абсалютная лухта, але гэты наратыў я зараз інтэрпрэтую так: не распавядайце мне пра праблемы ў эканоміцы. Гэта мяне не хвалюе, а значыць, гэтага няма. Больш за тое, шэраг падатковых новаўвядзенняў, якія будуць прыняты ў бліжэйшы час, у спалучэнні з пагрозай нацыяналізацыі, сведчыць пра далейшае яшчэ большае закручванне гаек у сістэме. І пакуль ФСБ выконвае ўсе даручэнні, сістэма будзе трымацца.

3. Што да атак на ЕС, то дроны і падпалы стануць новай нормай. РФ кожны раз будзе правяраць, як далёка можна зайсці. І галоўная праблема тут нават не ЕС, а Кітай і ЗША. Пуцін хоча быць нараўне з імі, і ён лічыць, што дзякуючы атакам на ЕС у яго ёсць магчымасць прымусіць Кітай і ЗША надаваць яму больш увагі. Я па-ранейшаму прытрымліваюся меркавання, што ў бліжэйшы час (прынамсі да 4 лістапада, калі пройдуць выбары ў ЗША) не будзе прамой агрэсіі супраць адной з краін Балтыі, хаця, у адрозненне ад лета, рызыкі рэзка ўзрастаюць.

4. Што да Украіны, перад намі стаяць тры глабальныя задачы:

утрымацца і не пасварыцца канчаткова;

знайсці спосаб супрацьдзеяння рэактыўным дронам і ўсё ж такі нарошчыць патэнцыял уласных ракетных удараў;

змяніць падыходы да дыпламатыі, бо перамовы «Украіна — Расія — ЗША» ў цяперашнім фармаце канчаткова вычарпалі сябе. Без знешняга ціску Пуцін не пойдзе ні на якія дамоўленасці. Гуляючы ў гульню, быццам перамовы пры пасярэдніцтве ЗША існуюць, мы самі крадзем у сябе дарагоцэнны час. Нам трэба ствараць новую перамовную кааліцыю. І для гэтага, напэўна, трэба нешта змяняць у групе, адказнай за знешнюю палітыку.

Вадзім Дзянісенка, Facebook