Лукашэнка выдаў галоўнае
- 19.10.2026, 7:47
Прыватны аграбізнес б’е дзяржсектар.
У Верхнядзвінскім раёне кіраўнік зноў паставіў у прыклад сваім чыноўнікам прыватны аграбізнес. Гэты раз у ролі нагляднага прыкладу для міністра сельскай гаспадаркі Юрыя Гарлава, віцэ-прэм’ера Юрыя Шулейкі і кіраўніка Віцебскай вобласці Аляксандра Рагожніка выступіў Мікалай Варабей, уладальнік жывёлагадоўчага прадпрыемства «Чырвоны Бор Агро», піша «Салідарнасць».
Зразумела, што лішніх ілюзій тут быць не павінна — набліжаны да двара бізнесмен, якога называюць адным з «кашалькоў» Лукашэнкі, ніяк не цягне на ролю звычайнага прыватнага прадпрымальніка.
Як і не варта мець ілюзій наконт фермераў Уладзіміра Маліноўскага і Міхаіла Шруба, вопыт якіх кіраўнік таксама прапаноўваў пераняць. Ім, як мінімум, створаныя цяплічныя ўмовы гаспадарання — пачынаючы з выдзялення зямельных участкаў і заканчваючы свабодай дзеянняў у выбары тэхнікі, севазвароту і рынкаў збыту.
Што не адмяняе важнага факта: выносячы за дужкі асаблівае стаўленне да гэтых людзей з боку Лукашэнкі, іх асабісты прыклад красамоўна дэманструе пераканаўчую перавагу прыватнага гаспадарання на зямлі над тым сурогатам савецкага калгаса, які тры дзесяцігоддзі таму вярнуў у абарот Лукашэнка.
Больш за тое, ён раз за разам публічна гэта прызнае. І ставіць прыватніка ў прыклад уласным чыноўнікам. І кажа, што пры ўсіх уліваннях у захаваныя калгасы тыя павінны працаваць як мінімум не горш за фермераў, але… Тэхніка пад плотам, п’янства, адсутнасць дысцыпліны і падзеж жывёлы гістарычных маштабаў.
З гэтай гісторыі напрошваецца відавочны, але важны высновак. Трыццаць гадоў у аграрнай сферы краіны існуюць дзве паралельныя рэальнасці: прыватнікі, што карыстаюцца ласкай кіраўніка, і сотні захаваных калгасаў.
Першыя — наглядны прыклад відавочнай перавагі над дзяржсектарам у плане эфектыўнасці. Што, уласна, Лукашэнка і прызнае. І такім прыкладам яны былі ўсе гэтыя гады. У гэтым няма нічога дзіўнага — даўно праверана досведам усіх цывілізаваных краін.
Але гэты факт не стаў перашкодай для эксперыменту над краінай, дзе па-ранейшаму застаюцца ў пасінелых пальцах дзяржавы не толькі сельгаспрадпрыемствы, але і гіганты прамысловасці.