Беларускі стэндап-камік гуляе ў хакейнай лізе ў Польшчы
- 19.10.2026, 17:14
У хакей Максім трапіў у сем гадоў.
Беларускі стэндап-камік Максім Конавал, вядомы па выступленнях на беларускай і ўкраінскай сцэнах, у вольны час гуляе ў хакей за варшаўскі «Легіён». Калісьці ён займаўся ў дзіцячай камандзе наваполацкага «Хіміка», але ў падлеткавым узросце пакінуў спорт дзеля вучобы. Праз гады вярнуўся на лёд у Кіеве, а пасля пераезду ў Польшчу знайшоў новую каманду. Разам з ёй на пазіцыі абаронцы Максім двойчы выйграў трэцюю хакейную лігу, а цяпер рыхтуецца выступаць на больш высокім узроўні. Ён распавёў MOST пра хакей у эміграцыі, шматнацыянальную каманду і забабоны гульцоў.
У дзяцінстве давялося выбіраць паміж хакеем і вучобай
У хакей Максім трапіў у сем гадоў. Тады ён жыў у Наваполацку, недалёка ад лядовай арэны. Аднойчы ў школу прыйшлі трэнеры і прапанавалі першакласнікам паспрабаваць сябе ў хакеі.
— Я прыйшоў дадому і сказаў бацькам, што хачу займацца хакеем, — узгадвае Максім.
Наступныя шэсць гадоў былі цесна звязаныя са спортам. Ён трэніраваўся ў наваполацкім «Хіміку», удзельнічаў у спаборніцтвах, ездзіў з камандай у іншыя гарады і краіны. Дзякуючы хакею ўпершыню пабываў за мяжой — у Польшчы і Латвіі.
Але ў падлеткавым узросце з’явіліся праблемы са здароўем. Максім выпаў з звыклага трэніровачнага працэсу. Адначасова ўскладнялася школьная праграма, а спартыўныя паездкі патрабавалі ўсё больш часу. Давялося выбіраць паміж вучобай і магчымай спартыўнай кар’ерай. Мама і бабуля лічылі, што адукацыя важнейшая. Максім прыслухаўся да іх і ў 13 гадоў перастаў займацца хакеем.
Аднак цікавасць да гульні не знікла. Часам ён прыходзіў на каток на Нямізе ў Мінску — проста пакатацца на каньках. Але пра вяртанне ў каманду тады гаворкі не было.
«Купіў канькі і клюшку і зразумеў, што ўсё яшчэ ўмею гуляць»
Вярнуцца ў хакей Максім вырашыў ужо дарослым, пасля пераезду ў Кіеў. На пачатку 2017 года сябры прапанавалі пагуляць на замёрзлым возеры.
Для гэтага ён купіў канькі і клюшку. Выйшаўшы на лёд, са здзіўленнем выявіў, што навыкі, атрыманыя ў дзяцінстве, не страчаны.
— Я зразумеў, што добра катаюся, па-ранейшаму магу кагосьці абыгрываць. І вырашыў, што трэба знайсці аматарскую каманду.
Так Максім апынуўся ў кіеўскіх «Белых мядзведзях». Спачатку трэніраваўся двойчы на тыдзень, а потым яго запрасілі ўдзельнічаць у Кіеўскай хакейнай лізе, дзе гулялі ў тым ліку спартсмены з паўпрафесійным досведам. Паступова хакей зноў заняў важнае месца ў яго жыцці. Максім рэгулярна трэніраваўся, удзельнічаў у матчах і атрымліваў задавальненне ад гульні, ад якой калісьці давялося адмовіцца.
У Варшаве форму для хакея знайшлі на OLX
У 2022 годзе Максім пераехаў у Польшчу. Хакейная экіпіроўка засталася ў Кіеве, таму адразу працягваць трэніроўкі не атрымалася.
Ужо ў Варшаве ён пазнаёміўся з беларусам з Гродна. У размове высветлілася, што абодвух цікавіць хакей. Новы знаёмы распавёў пра варшаўскую каманду «Легіён». Заставалася вырашыць пытанне з экіпіроўкай.
— Я кажу, што ўся форма засталася ў Кіеве. А ён адказвае: зараз на OLX знойдзем.
Падыходнае аб’явленне сапраўды знайшлося. Прадавец завяршаў заняткі хакеем з-за траўмы і прадаваў ужываную экіпіроўку за невялікія грошы. Так Максім зноў апынуўся на лёдзе — ужо ў польскай сталіцы.
Першапачаткова гульцы «Легіёна» проста трэніраваліся разам. Пазней каманда пачала ўдзельнічаць у афіцыйных спаборніцтвах трэцяй лігі. Два сезоны запар «Легіён» станавіўся яе чэмпіёнам. З цягам часу гульцоў стала так шмат, што сфармаваліся два склады — «Легіён-1» і «Легіён-2». Усяго ў іх каля 40 чалавек.
У сезоне 2026/2027 адзін са складаў — «Легіён-1», за які гуляе Максім, выходзіць на ўзровень другой лігі. Сярод супернікаў ёсць былыя прафесійныя хакеісты.
Першы матч новага сезона запланаваны на 25 кастрычніка.
«Нас выратавала, што ў некалькіх беларусаў ужо ёсць польскія пашпарты»
Варшаўскі «Легіён» — шматнацыянальная каманда. Каля паловы яе гульцоў — палякі. Сярод астатніх больш за ўсё беларусаў, але ёсць таксама ўкраінцы, канадзец і дачанін.
Максім распавядае, што з гэтага сезона патрабаванні да складаў каманд змяніліся. Калі раней доля польскіх гульцоў павінна была складаць не менш за палову, то цяпер, паводле яго слоў, патрабуецца большасць — 50% плюс адзін гулец. Для «Легіёна» гэта магло стаць праблемай, бо замежнікаў у камандзе нямала.
— Нас выратавала, што ў пары беларусаў ужо ёсць польскія пашпарты. Яны свае, беларусы, але заяўленыя як палякі.
Пры гэтым, кажа Максім, у камандзе няма ні ксенафобіі, ні падзелу па нацыянальнай прыкмеце. Гульцы пазнаёміліся дзякуючы хакею, і з цягам часу многія сталі блізкімі сябрамі. Хакеісты разам адзначаюць святы, выбіраюцца на прыроду, а аднаго разу нават адпраўляліся катацца на каяках па Мазурах.
Колькі каштуе гуляць у хакей у Варшаве
Каманда трэніруецца на лядовай арэне COS Torwar у Варшаве. Асноўныя трэніроўкі праходзяць па аўторках і чацвяргах. Часам Максім дадаткова выходзіць на лёд па суботах. У выхадныя могуць адбывацца гульні чэмпіянату.
Трэнер каманды раней гуляў за варшаўскую «Легію».
За магчымасць займацца хакеем гульцы плацяць самі. Кошт залежыць ад абранага фармату: адна трэніроўка — 60 злотых, абанемент на месяц, які ўключае 8–9 трэніровак, — 300 злотых. Грошы ідуць на арэнду лёду і аплату працы трэнера.
Для ўдзелу ў лізе трэба атрымаць ліцэнзію
Проста набыць экіпіроўку і прыйсці на трэніроўку дастаткова, каб паспрабаваць сябе ў аматарскай камандзе. Але для ўдзелу ў афіцыйных спаборніцтвах патрэбная ліцэнзія. Каб яе атрымаць, хакеіст павінен прайсці медыцынскі агляд і аформіць неабходныя дакументы праз Польскую хакейную федэрацыю. Для гэтага спартыўны статус беларускага гульца, у тым ліку наяўнасць або адсутнасць прафесійнага кантракту, павінна пацвердзіць Беларуская федэрацыя хакея.
— У адрозненне ад іншых органаў, Беларуская федэрацыя хакея адказвае на запыт вельмі хутка, — адзначае Максім.
«Прайгралі Беластоку — цяпер не слухаем гучна музыку»
Хакей — гэта не толькі трэніроўкі і спаборніцтвы, але і асаблівая «культура раздзявалкі». Тут пастаянна жартуюць адзін з аднаго, абмяркоўваюць матчы і прытрымліваюцца традыцый. Адна з самых характэрных рыс хакеістаў, паводле слоў Максіма, — забабоннасць.
Напрыклад, адзін з яго таварышаў па камандзе заўсёды садзіцца ў аўтобусе на пэўнае месца па дарозе на матч. Ён упэўнены, што гэта дапамагае яму лепш гуляць. У іншых ёсць звычкі, звязаныя з экіпіроўкай: хтосьці прынцыпова абувае канькі ў пэўнай паслядоўнасці, хтосьці бярэ з сабой толькі пэўны ручнік. Ёсць і камандныя забабоны.
— Аднойчы перад гульнёй з Беластокам мы гучна слухалі музыку ў раздзявалцы. Прайгралі. І цяпер ніколі не слухаем гучна музыку перад матчамі.
Яшчэ адна вядомая хакейная традыцыя — не галіцца і не стрыгчыся падчас плэй-оф — вырашальнай стадыі чэмпіянату, калі каманды змагаюцца за перамогу.
— Плэй-оф можа ісці некалькі тыдняў, таму ўсе хакеісты ходзяць такія непаголеныя, — смяецца Максім.
У самога Максіма таксама ёсць тое, з чым ён не хоча расставацца, — гульнявы нумар 88. Ён выбраў яго паводле гадоў нараджэння. У «Легіёне» хакеісты могуць самі выбіраць гульнявыя нумары — галоўнае, каб яны не былі занятыя іншымі гульцамі. Праўда, нумар 1 тут традыцыйна пакідаюць брамніку.
— Не так, як у Беларусі, дзе пад першым нумарам гуляе толькі адзін чалавек, — жартуе Максім, маючы на ўвазе Лукашэнку.
Пасля трэніровак у раздзявалцы накрываюць святочны стол
У рэгулярным чэмпіянаце хакеісты пасля матчаў звычайна раз’язджаюцца па дамах. Але важныя перамогі абавязкова адзначаюць разам. Так было і пасля двух выйграных фіналаў трэцяй лігі. Гульцы збіраліся ў рэстаране і святкавалі заканчэнне сезона.
Ёсць у «Легіёна» і менш фармальныя традыцыі. Перад Божым Нараджэннем або Вялікаднем кожны прыносіць нешта да агульнага стала. Пасля трэніроўкі хакеісты заносяць у раздзявалку сталы і ладзяць супольную вячэру.
На Божае Нараджэнне польскія гульцы прыносяць аплаткі — тонкія калядныя пласцінкі, якімі ў Польшчы прынята дзяліцца за святочным сталом, абменьваючыся пажаданнямі, а беларусы — дранікі.
На матчы прыходзяць сябры, сем’і і балельшчыкі
Паводле слоў Максіма, на гульні рэгулярнага чэмпіянату прыходзіць адносна няшмат гледачоў. Але ў плэй-оф сітуацыя змяняецца: на трыбунах збіраюцца сябры, знаёмыя, бацькі хакеістаў і іншыя балельшчыкі. Некаторыя робяць плакаты ў падтрымку каманды. Прыходзяць і тыя, хто проста цікавіцца хакеем.