Працяг будзе

• Віталій Чэпіонга
• 13.04.2026, 22:52

Бяззубая імперыя губляе свае жыццёва важныя «орбаны».

Што там дзед Пуцін? Тэлефанаваў Орбану? Віншаваў з перамогай?

У 2004 годзе Пуцін першым павіншаваў Януковіча з перамогай і думаў, што схапіў Бога за бараду.

А не схапіў. Украіна – не Расія, як кажуць.

Майдан, трэці тур, ужо 2005 год. Прэс-канферэнцыя на Падоле. Мы ўсе – такія аранжавыя. Юшчанка – «Так!». Ужо ўсё ясна, мы перамаглі!

Пытаецца Юля: «Што казаць?»

Кажыце, кажу, што ўжо восем гадзін вечара, а Пуцін яшчэ ні разу не павіншаваў Януковіча.

Юля выходзіць на прэс-пойнт, 500 кінакамер з усіх краін свету. Кажа: «Ужо восем гадзін вечара, а Пуцін яшчэ ні разу не павіншаваў Януковіча».

Праз пяць хвілін супраць Юлі ўзбудзілі нейкую новую крымінальную справу ў Расіі.

– Ты паглядзі, якое чмо, крыўдлівае! – кажу.

Мы потым тую перамогу пра…балі агульнымі намаганнямі, але гэта не сутнасць. Гісторыя ідзе так, як яна сама сабе прыдумала.

Выбары ў Венгрыі – важная штука. Нягледзячы на ўсе нюансы, гэта добры знак. Петер Мадзяр нават не падазрае і не ўсведамляе, колькі ў яго перамозе Украіны.

А бяззубая імперыя губляе свае жыццёва важныя «орбаны». Сірыя, Іран, Арменія, Азербайджан, Венгрыя. Ад імперыі адвалваюцца кавалкі скуры, як у безнадзейнага сіфілітыка на апошняй стадыі... Імперыя распадаецца. Імперыі х...ёва. Імперыя хутка памрэ. Працяг будзе...

Мы адолеем імперыю. Мы! Украіна!

Цяжка, цяжка.

«Я – син народу, що вгору йде». Усё ўгору і ўгору... Стаміліся. Стромкая гара...

Нейк трошкі крыўдна, што яна выпала менавіта на нас. Мы б хацелі не ваяваць і данаціць, а ляжаць пад грушай і ездзіць у Турцыю на «ўсё ўключана». Мы б хацелі праводзіць дзяцей у які-небудзь далёкі круты ўніверсітэт, а не на вайну. Нам бы прыстала купляць сынам новыя красоўкі, а не бранікі. Але што зробіш. Ніхто нас не пытаўся.

Гэта апошняя вайна. Гэта чалавецтва ўстае да бою са звярствам.

Віталій Чэпіонга, Facebook