Масква здае Кубу

• Віктар Таран
• 13.06.2026, 17:21

Крэмль імкліва ператвараецца ў другараднага гульца.

Масква зноў губляе саюзніка. Гэтым разам гаворка пра адзін з найстарэйшых і найбольш сімвалічных аплотаў савецкага, а потым і расійскага уплыву ў Заходнім паўшар'і – кубінскі рэжым.

Карціна, што разгортваецца на Карыбах, красамоўна сведчыць пра глыбокую дэградацыю Расіі як глабальнага гульца.

Адміністрацыя Трампа даўно перайшла ад шматгадовай стратэгіі санкцыйнага стрымлівання да рашучых крокаў, накіраваных на поўную ліквідацыю камуністычнага анклава ля сваіх берагоў.

Энергетычная блакада вострава, абцяжараная падзеннем рэжыму Мадура ў Венесуэле, ужо давяла кубінскую эканоміку да калапсу і татальных блэкаўтаў. Цяпер Вашынгтон адкрыта заяўляе пра свае ваенна-палітычныя намеры. Трамп прама заявіў, што мэтай ЗША з'яўляецца змена дзяржаўнага ладу на Кубе, канчаткова адкінуўшы любыя дыпламатычныя ўмоўнасці.

Пентагон падмацоўвае словы справамі. Амерыканская авіяносная ўдарная група на чале з атамным авіяносцам USS Nimitz разгорнутая ў непасрэднай блізкасці ад вострава. Хтосьці кажа, што гэта толькі імітацыя сілы, хтосьці – што гэта падрыхтоўка да рэальнай сілавой аперацыі, спыніць якую Гаване проста няма чым. Але пры любым сцэнары кубінскі рэжым застаецца без дапамогі з боку Расіі або Кітая.

Асэнсаванне таго, што «вялікі брат» з Масквы не прыйдзе на дапамогу, выклікала ў кубінскім кіраўніцтве сапраўдную паніку. Рэжым, што апынуўся ў поўнай ізаляцыі, спрабуе перакласці задачу выжывання на плечы насельніцтва, знясіленага голадам і дэфіцытам. Жыхарам вострава раздаюць зброю і заклікаюць рыхтавацца да магчымага ўварвання.

Аднак спроба ўзброіць цывільных лёгкай стралковай зброяй супраць высокатэхналагічнай амерыканскай арміі – гэта, на мой погляд, агонія асуджанага рэжыму. Бо ніхто не мае гарантый, у каго гэтая зброя стрэліць заўтра.

А што ж Крэмль? Пакуль амерыканскія эсмінцы акружаюць востраў, уся «падтрымка» з боку Расіі звялася да прыняцця чарговага бяссэнсоўнага дакумента ў сценах Дзярждумы.

Дэпутаты ўнеслі праект заявы ў сувязі з узмацненнем агрэсіўнай палітыкі ЗША ў дачыненні да Кубы, дзе апелююць да міжнароднага правапарадку і выказваюць «асаблівую занепакоенасць» разгортваннем авіяноснай групы ў Карыбскім моры. На гэтым сапраўдныя рэсурсы і магчымасці Масквы вычарпаныя.

Расія, змучаная ўласнымі ваеннымі авантурамі і жорсткай міжнароднай ізаляцыяй, проста не мае ні эканамічнага патэнцыялу, ні вайсковых магчымасцяў для праецыравання сілы ў Карыбскім моры. Яна не здольная накіраваць да берагоў Кубы флот або даць сучасныя сістэмы СПА. Куба пакінутая сам-насам з Вашынгтонам.

І гэта ўжо не першы падобны выпадак. Менавіта такая доля спасцігла рэжым Асада ў Сірыі, які Масква ў выніку не ўратавала. Менавіта так Расія «падтрымала» Арменію падчас страты Карабаха. Менавіта так яна «дапамагае» Беларусі, якая ўсё глыбей ператвараецца ў вузкую буферную зону без якога-небудзь рэальнага суверэнітэту. Кожны раз схема паўтараецца. Спачатку гучная рыторыка пра «стратэгічнае партнёрства» і «братэрства народаў», а потым поўная бездапаможнасць у момант рэальнага крызісу.

Уся шматгадовая рыторыка пра сацыялістычнае братэрства і стратэгічнае партнёрства абясцэнілася ў той момант, калі ЗША перайшлі да рэальных дзеянняў. Кошт гарантый бяспекі ад Масквы аказаўся ніжэйшы за вартасць паперы, на якой Дзярждума друкуе свае заявы.

Расія імкліва ператвараецца ў другараднага гульца, няздольнага абараніць нават самых даўніх саюзнікаў. І чым далей, тым больш гэта становіцца відавочным для ўсяго свету.

Віктар Таран, «Фэйсбук»