«З мужам я столькі не размаўляла, колькі з сяброўкай»
- 1.08.2026, 11:36
Сяброўства дзвюх беларусак, што цягнулася 23 гады, разбурылася пасля адной размовы.
У 2001 годзе 10-гадовая Вікторыя (імёны ў яе гісторыі змененыя) паехала ў дзіцячы лагер. Там яна пазнаёмілася з Крысцінай, якая была на год старэйшая за яе. Дзяўчынкі адразу пасябравалі. Аднак праз тое, што яны жылі ў розных гарадах, бачыцца атрымлівалася рэдка. Усё змянілася, калі праз некалькі гадоў Крысціна з сям’ёй пераехала ў Мінск, дзе жыла Вікторыя. Іх сяброўства атрымала другое дыханне і цягнулася больш за дваццаць гадоў. Пакуль у 2024 годзе паміж сяброўкамі не адбылася размова, пасля якой зносіны амаль спыніліся. Вікторыя вырашыла шчыра распавесці «Зеркалу» пра тое, як можна страціць лепшую сяброўку, нават як след з ёй не пасварыўшыся.
«Нам было вельмі лёгка падтрымліваць сяброўства на адлегласці»
У нас з Крысцінай было сапраўднае дзяўочае сяброўства: мы любілі прайсціся па крамах, схадзіць на каву, пагаварыць пра ўсё на свеце. А калі прыйшоў час выбіраць вясельныя сукенкі, таксама рабілі гэта разам.
Хоць мы з сяброўкай слухалі розную музыку і падкасты, глядзелі розныя серыялы і чыталі кнігі розных жанраў, нам заўсёды было пра што пагаварыць. Дзякуючы Крысціне я заўсёды даведвалася нешта новае пра рэчы, якімі сама наўрад ці зацікавілася б. Напрыклад, сяброўка шмат распавядала пра моду і трэнды, і мне было цікава яе слухаць.
Крысціна была вельмі надзейнай, клапатлівай і ўважлівай сяброўкай. Я ведала, што да яе можна звярнуцца з любым пытаннем, і яна абавязкова дапаможа. Аднойчы я мімаходзь згадала ў размове, што не магу знайсці добрага лекара. Яна адразу ж пачала шукаць і не супакоілася, пакуль не знайшла патрэбнага мне спецыяліста. Яксьці ў мяне балела спіна, дык Крысціна адразу ж арганізавала сеанс фізіятэрапіі ў добрай клініцы. Яшчэ і маему мужу заўсёды дапамагала арганізоўваць для мяне сюрпрызы і выбіраць падарункі на святы. А калі Крысціна занялася дабрачыннасцю, я пачала ганарыцца ёй яшчэ больш.
За што я яшчэ любіла сваю сяброўку — нам было вельмі лёгка падтрымліваць сяброўства на адлегласці. Мы зразумелі гэта яшчэ ў студэнцкія гады, калі Крысціна паехала вучыцца па абмене ў Кітай на паўгода. Тады мы дамовіліся, што будзем рэгулярна тэлефанавацца адна адной. Так і сталася: нягледзячы на пяцігадзінную розніцу ў часе, мы размаўлялі з ёй па тэлефоне гадзінамі.
Даследаванні паказваюць, што мужчыны ў стрэсавых сітуацыях часцей рэагуюць паводле прынцыпу «бей або ўцякай», тады як жанчыны, наадварот, схільныя шукаць эмацыйную падтрымку, аб’ядноўвацца з іншымі і ўмацоўваць існуючыя сяброўскія сувязі. Менавіта таму блізкая сяброўка нярэдка становіцца той, хто дапамагае спраўляцца з жыццёвымі цяжкасцямі.
Пры гэтым, падкрэсліваюць амерыканскія псіхолагі, жанчыны звычайна больш укладваюцца ў сяброўства, часцей дзеляцца асабістымі перажываннямі і больш адкрыта кажуць пра свае пачуцці. З-за такой эмацыйнай уцягнутасці страта лепшай сяброўкі можа перажывацца асабліва балюча, і гэтыя адносіны складаней замяніць нечым іншым.
У 2014 годзе з Беларусі ўжо з’ехала я, і наша сяброўства ад гэтага ніяк не пацярпела. Часам яе паведамленні я чытала яшчэ да таго, як паспявала зрабіць сабе ранішнюю каву. Крысціна была маёй адзінай сяброўкай, з якой мы наўмысна ездзілі адна да адной у госці, каб бачыцца стабільна некалькі разоў на год.
Калі Крысціна таксама пераехала за мяжу, яна пачала працаваць у фірме, якая дасылала супрацоўнікаў у камандзіроўкі ў краіну, дзе жыву я. Тады мы сталі бачыцца часцей — раз на пару месяцаў.
«З мужам я столькі не размаўляла, колькі з Крысцінай»
За амаль 23 гады сяброўства ўсё ж было некалькі вельмі дзіўных момантаў, якія мяне пакрыўдзілі. Усё пачалося, калі ў 2016 годзе Крысціна зацяжарала. Я прыязджала ў госці і выпадкова заўважыла, што ў яе падазрона акругліўся жывот. І толькі пасля прамога пытання яна прызналася, што тэрмін — ужо амаль шосты месяц.
Потым яны з мужам вырашылі купіць кватэру — пра гэта я таксама даведалася постфактум. Або калі Крысціна вырашыла зрабіць першую ў жыцці татуіроўку, пра гэта яна таксама адразу мне нічога не сказала.
Вядома, такое стаўленне мяне зачапляла. Але калі я гэта ўзнімала, адказ заўсёды быў адзін: «Ну такі я чалавек, не хачу, каб мяне зурочылі». Пры гэтым Крысціна падкрэслівала, што я для яе адзін з найблізкіх людзей, і прасіла не крыўдаваць. Але цяжка не крыўдаваць, калі цябе заносяць у спіс тых, хто «можа зурочыць».
Чым старэйшымі мы станавіліся, тым больш я заўважала, што Крысціна спачатку ў ўсім бачыць дрэннае, а ўжо потым заўважае нешта добрае. Мне пастаянна здавалася, што яна ўжо ўсё ў гэтым свеце бачыла і яе ўжо нічым не здзівіш. Нават калі сяброўка ўпершыню паехала ў ЗША, замест уражанняў яна толькі напісала: «Ой, ну што гэта за Амерыка, чаго я там не бачыла».
Потым усе крыўды патроху забываліся, і мы працягвалі штодзённа мець зносіны, абмяркоўваючы ўсё запар: і праблемы на працы, і выхаванне дзяцей, і адносіны з мужамі, і што ў свеце адбываецца. А пяць гадоў таму мы нават ездзілі ў адпачынак толькі ўдваіх. Увогуле, гэта сяброўства займала вельмі важнае месца ў маім жыцці. Мне здаецца, што я з мужам столькі не размаўляла, колькі з Крысцінай.
«Яе сын не любіць чужых дзяцей»
Апошнія гады мы працягвалі жыць у розных краінах, але раз на год абавязкова ездзілі адна да адной у госці.
У 2021-м у мяне нарадзіўся сын. І пасля гэтага пры сустрэчах высветлілася, што лад жыцця нашых сем’яў вельмі адрозніваецца. Мой Міраслаў — актыўнае дзіця, і нам з мужам падабаецца шмат гуляць і пастаянна нешта рабіць. А галоўнае забаўленне ў сям’і Крысціны — гуляць у прыстаўку і сядзець дома.
Калі нашы сыны пачалі падрастаць, я стала заўважаць, што Міраслаў пачаў раздражняць Арцёма, сына сяброўкі. Калі мы прыязджалі да іх у госці, нам трэба было зрабіць усё, каб мой паўтарагадовы сын не замінаў «яе хлопчыку» гуляць у прыстаўку ў агульным пакоі. А калі яны прыязджалі да нас, мы зноў мусілі ствараць усе ўмовы, каб ніхто не перашкаджаў Арцёму гуляць. Але нават гэта я ўспрымала як дробязі, на якія была гатовая заплюшчваць вочы, бо ўсе маюць права на асабістую прастору.
Паступова ўсё дайшло да таго, што на дзіцячай пляцоўцы Арцём пачынаў крычаць, маўляў: «Я не хачу, каб ён са мной скакаў на батуце». І калі я забірала Міраслава, істэрыка Арцёма пераходзіла на наступны ўзровень: «Я не хачу, каб ён глядзеў, як я скачу». Пры гэтым Крысціна нічога не казала свайму сыну пра тое, што так паводзіць сябе, прынамсі, неветліва.
Апошняй кропляй стала сітуацыя, якая адбылася ў канцы 2024 года. Мы чарговы раз прыехалі да Крысціны ў госці, ужо селі за стол, як хтосьці з нас, не памятаю хто, спытаў: «Арцём не будзе есці разам з намі? Ён нават не выйдзе павітацца?» На гэта мая сяброўка адказала, што яе сын «не любіць чужых дзяцей». А потым раптам дадала: «Ды хто іх любіць».
Гэтыя словы мяне моцна зачапілі, бо адзіным «чужым» дзіцём за сталом быў Міраслаў. Пасля гэтага мы даволі хутка пайшлі ў свой гатэль. Больш у тую паездку я з Крысцінай не сустракалася.
«Не стала пісаць першай: лічыла сябе «пакрыўджаным» бокам»
Я пачакала пару дзён, пакуль эмоцыі асядуць, і потым напісала сяброўцы, што такое стаўленне да Міраслава мяне зачапляе, і я не лічу гэта дапушчальным. Шчыра кажучы, у мяне назапасілася шмат іншых прэтэнзій, і я напісала пра ўсё адразу, але без «наезду». Я толькі пісала пра тое, як мне непрыемна і крыўдна.
Крысціна адказала вельмі выразна, спакойна і адэкватна. Яна выбачылася і сказала, што ёсць моманты, якія і я няправільна разумею. Увогуле, мы не пасварыліся, а проста пагаварылі, як двое дарослых людзей, гатовых выказацца і далей ісці па жыцці разам.
Відаць, я памылілася. Прайшло яшчэ некалькі дзён. Мы ўжо вярнуліся дадому, і я так і не атрымала звыклага паведамлення «як справы?» або «як даляцелі?». Я таксама не стала пісаць сяброўцы першай. Відаць, таму што ўсё ж лічыла сябе «пакрыўджаным» бокам.
Потым мы проста пачалі віншаваць адна адну са святамі дзяжурнымі фразамі. Праўда, часам я магу спытаць, як яна. Але ў адказ атрымліваю толькі пару вельмі сухіх сказаў.
«Дакладна не шкадую, што адправіла Крысціне тое самае паведамленне»
Я дагэтуль не разумею, чаму наша сяброўства з Крысцінай скончылася менавіта так. Часам у мяне ўзнікае жаданне спытаць у яе пра гэта, але потым разумею, што праз паўтара года ўжо не хочацца высвятляць адносіны.
Хоць прызнаюся, што час ад часу мне сняцца сны з удзелам Крысціны. Найчасцей гэта альбо нейкія побытавыя моманты, альбо мы ў сне спрабуем разабрацца, што ж урэшце адбылося.
Здаецца, што мы абедзве падсвядома імкнуліся да таго, каб пачаць радзей мець зносіны, але не ведалі, як зрабіць гэта карэктна. Мне гэтага хацелася, бо я стамілася слухаць, якія ўсе вакол дурні, як усё сумна або дрэнна. Бо з-за таго, што ў свеце адбываецца, я, як і многія, жыву ў суцэльным негатыве. А тут яшчэ сяброўка магла выкарыстоўваць мяне, каб зліць «назбіранае».
Сітуацыя з нашымі дзецьмі, хутчэй за ўсё, стала толькі падставай. Мне шкада, што наша сяброўства скончылася. Але я дакладна не шкадую, што адправіла Крысціне тое самае паведамленне. Усё ж маё дзіця заўсёды будзе для мяне ў прыярытэце.