Кітайская карта Кіева

• Андрэй Пянткоўскі
• 1.08.2026, 11:59

Пуцінская Расія ўжо мёртвая.

Вось ужо другі месяц запар эрудзіраваныя кітаязнаўцы і простыя смяротныя з нарастаючым здзіўленнем фіксуюць сенсацыйны каскад сігналаў з Пекіна, недабразычлівых, мякка кажучы, у дачыненні да расійскай улады. Для нагляднага паглыблення ў сітуацыю, што склалася сёння, прапаную спачатку ўрывак з майго артыкула пяцігадовай даўніны:

«У Пекіна з’явілася спакуслівая магчымасць падштурхнуць вагаючыхся варвараў да рокавага кроку, які адкрывае для Кітая галавакружныя геапалітычныя перспектывы пры любых магчымых сцэнарах далейшага развіцця падзей.

Сцэнар №1. Путіну ўдаецца адносна беспакарана акупаваць значную частку ўкраінскай тэрыторыі. ЗША абмяжоўваюцца асуджэннем (яшчэ раз назваўшы Пуціна забойцам) і новым пакетам кропкавых санкцый, якія не выходзяць на ўзровень татальнай эканамічнай вайны. Макрон кідаецца ў Маскву з гуманітарнай міратворчай місіяй, прызванай замацаваць новы ваенны поспех Крамля.

Падобны вынік пасля сямі гадоў размоў, перамоў, угавораў, форумаў і фарматаў стане поўным крахам сістэмы еўрапейскай бяспекі. Ад гэтага часу гульня на кантыненце будзе ісці толькі па расійскіх правілах. Што для ЗША будзе азначаць не толькі іх сыход з Еўропы. І не толькі канец НАТА, але і канец ЗША як сусветнай дзяржавы, больш за тое, знікненне самога палітычнага паняцця Захад.

ЗША застануцца прыкметным на сусветнай сцэне кастрыраваным эканамічным гігантам, але хто тады зможа паверыць іх палітычным, а тым больш ваенным гарантыям, напрыклад, у Інда-Ціхаакіянскім рэгіёне? Індыя? Японія? Аўстралія? Усе амбіцыйныя планы Вашынгтона па стварэнні альянсу Quad, які супрацьстаіць Кітаю, абнуляюцца.

У ўтвораным геапалітычным вакууме Кітай бесперашкодна і дэманстратыўна рэалізуе тыя лёсавызначальныя задумы, якія яго лідары пакідалі пакаленню сваіх пераемнікаў (Тайвань, стратэгічныя пралівы, спрэчныя астравы і г.д.). Іншай мовай загаворыць ён і на гандлёвых перамовах з ЗША.

23 жніўня 1939 года са сталінскіх стапеляў сышоў ледакол «Адольф Гітлер» і прыступіў да выканання пастаўленай перад ім сусветна-гістарычнай задачы — знішчэння дэмакратычнага Захаду. І летам 1940 года ледакол быў вельмі блізкі да выканання сваёй місіі.

Сёння ў Маскве і Пекіне да дэмакратычнага Захаду ставяцца прыкладна так жа, як 80 гадоў таму да яго ставіліся ў Берліне і Маскве, калі не горш.

Толькі на гэты раз Масква будзе не канчатковым бенефіцыярам праекта, а працоўным целам планіроўшчыка — пірацкай шхунай «Уладзімір Пуцін», прызванай псіхалагічна скрушыць Захад.

Сцэнар №2. Усё вышэйсказанае цудоўна разумеюць у Вашынгтоне. Таму, нягледзячы на лютае супраціўленне крэмлёўскіх агентаў/карысных буржуазных ідыётаў Кісінджэра, Керы, Сіміса, Грэма, Карлсана, Ханіці... глыбінная дзяржава канцэнтруецца, ЗША ўводзяць «пякельныя санкцыі» супраць РФ і аказваюць Украіне, што змагаецца з захопнікам, максімальную эканамічную, палітычную і іншую падтрымку. Ваенная авантура Пуціна захлынаецца і правальваецца.

Яго адхіляе ад улады яго бліжэйшае асяроддзе: кааліцыя прагматыкаў, якія ненавідзяць яго за тое, што ён пачаў вайну, і шалёных, якія ненавідзяць яго за тое, што ён не скончыў яе па формуле «мы ў рай, а яны проста здохнуць». Сыход пахана мафіі пакідае выпаленую палітычную пустыню, абуранае насельніцтва і каскадны выбух унутрымафіёзных маёмасных канфліктаў усіх супраць усіх. У нарастаючай атмасферы хаосу і бязуладдзя ўзнікае сур'ёзная пагроза жыццю і бяспецы мільёнаў кітайскамоўных трактарыстаў, шахцёраў, камерсантаў, байцоў Трыяды, якія пражываюць на велізарных прасторах Сібіры і Далёкага Усходу. Своечасовы ўвод (для навядзення парадку) абмежаваных кантынгентаў ветлівых жоўтых чалавечкаў горача вітаецца, у тым ліку і пераважнай большасцю рускамоўных працоўных. У ходзе свабоднага волевыяўлення на стыхійна ўзнікаючых лакальных рэферэндумах Сібір, Далёкі Усход і Свяшчэннае Паўночнае мора (Бэйхай) вяртаюцца ў родную гаваню Імперыі Юань. Цудоўны падарунак таварышу Сі з нагоды абвяшчэння яго пажыццёвым кіраўніком, а можа, нават і заснавальнікам новай кітайскай дынастыі. Стаўкі кітайцаў велізарныя. Як толькі браніраваныя карпусы зноў даведзеных да адчаю камбайнераў і аўтамыйшчыкаў АРДЛА рушаць на Марыупаль, Кітай з камфортам размесціцца на сваім знакамітым плоце, з цікаўнасцю чакаючы, труп якога яго ворага праплыве пад ім першым…»

Адважуся выказаць здагадку, што будучыя гісторыкі адзначаць 30 чэрвеня 2026 года як дату сімвалічнага праплыцця названага трупа пад тым самым плотам, на якім таварыш Сі даваў сяброўскую вячэру Лукашэнку з сыночкам Коленькам, што прымчаўся ў Пекін са скаргамі на Пу.

Па заканчэнні праплыцця прэс-служба Сі выступіла з наступнай заявай:

«Кітай падтрымлівае імкненне Беларусі абараняць дзяржаўны суверэнітэт, незалежнасць і тэрытарыяльную цэласнасць. Пекін таксама выступае за тое, каб рэспубліка ішла шляхам развіцця, які адпавядае яе нацыянальным умовам».

Пуцін паспрабаваў было ў брутальнай манеры ўламаць Лукашэнку на якую-небудзь ваенную правакацыю супраць краін НАТА пад яго сцягам, але той вырваўся з яго падвалаў і, падхапіўшы на рукі Коленьку, кінуўся ў Пекін скардзіцца добраму дзядзечку Сі.

Наколькі я магу судзіць, ніхто з заходніх экспертаў не ўсвядоміў маштаб сенсацыі 30 чэрвеня. Яны проста не зразумелі, што адбылося. Упершыню за трыццаць гадоў «больш, чым стратэгічнага супрацоўніцтва» пуцінскай Расіі і Кітая таварыш Сі ў манеры, беспрэцэдэнтнай для сучасных кітайска-расійскіх адносін, нанёс свайму малодшанькаму «стратэгічнаму партнёру» публічную аплявуху… Адкрыўшы свайго роду месячнік падобных аплявух. І калі яго рэзкая крытыка ядзернага шантажу Масквы была дастаткова прадказальнай, то сапраўднай сенсацыяй стала выступленне 9 ліпеня прадстаўніка КНР у СБ ААН, які ў ўнісон з прадстаўніком ЗША настойваў на неадкладным спыненні агню ў руска-украінскай вайне.

Упэўнены, што і дэмарш Такаева папярэдне абмяркоўваўся са Старшынём Сі.

Паралельна Пекін з наўмыснай бестактоўнасцю ўказвае малодшанькаму на яго новае (у парашы) месца ў сферы іх эканамічных узаемаадносін: Купляць газ у вас мы цяпер будзем толькі па вашых унутраных цэнах. Сучасныя тэхналогіі для вашых ледаколаў? Яны вам не спатрэбяцца. Паўночны марскі шлях — найважнейшая артэрыя Еўразіі — гэта сфера нашай адказнасці. Зямля ваша вялікая і багатая. Парадку толькі на ёй няма. Парадку Неба.

Але апафеозам месячніка «руска-кітайскай дружбы» стала пасяджэнне СБ ААН 29 ліпеня, на якім выступленне кітайскага прадстаўніка прагучала нават больш праўкраінскім, чым амерыканскага. Таварыш Фу Конг не толькі заклікаў (як і ўсе члены СБ, акрамя Расіі) неадкладна спыніць баявыя дзеянні, але пайшоў далей. Ён падкрэсліў, што перамовы аб поўнамаштабным урэгуляванні канфлікту павінны зыходзіць з прынцыпу захавання нярушнай тэрытарыяльнай цэласнасці ўсіх дзяржаў.

Такая недыпламатычная напорыстасць Сі тлумачыцца, на мой погляд, тым, што, спісаўшы асабіста Пуціна як слабака, ён ужо ўступіў у кантакт з новым патэнцыйным кіраўніцтвам Расіі.

Кіруючая ў Расіі чэкісцкая карпарацыя, сутыкнуўшыся з непазбежнасцю ваеннай паразы, спрабуе, як і яе гістарычныя папярэднікі, вырашыць двайную праблему: утрымаць уладу ў краіне і, па магчымасці, мінімізаваць геапалітычныя наступствы паразы. Натуральнай першачарговай задачай для іх становіцца адхіленне ад улады фюрэра.

Вось ужо паўтара месяца на вядучых прапагандысцкіх каналах вядзецца вытанчаная кампанія яго дыскрэдытацыі ў вачах, перш за ўсё, прыхільнікаў вайны. Яркія публіцысты бязлітасна выкрываюць ананімных начальнікаў (а насамрэч Пуціна, а каго ж яшчэ?!) і за бяздарнае правядзенне СВА, і за баязлівую адмову ад нанясення знішчальных (пажадана ядзерных) удараў па саюзніках Украіны.

Усе апошнія прыніжальныя для Расіі жэсты Пекіна дыскрэдытуюць перадусім Пуціна і працуюць на змоўшчыкаў.

Цікава, што вынік чацвёртай сусветнай вайны ў адным важным аспекце падобны да выніку зусім на яе не падобнай трэцяй сусветнай (халоднай).

І ў тым, і ў другім выпадку важнай падзеяй стаў пераход падчас вайны Кітая на правільны бок Гісторыі.

У першым выпадку сімвалам гістарычнай змены вех стаў візіт Ніксана і Кісінджэра ў Пекін у лютым 1972 года. Пасля гэтага СССР быў асуджаны. Ён паміраў амаль 20 гадоў.

У нашым выпадку змена вех у Кітаі адбываецца ў прамым эфіры літаральна ў нас на вачах. Усе неабходныя словы ўжо гучна сказаны і самім Сі, і Фу Конгам у ААН. Застаўся толькі духапад'ёмны візіт у жніўні (!) украінскіх Ніксана і Кісінджэра ў Пекін і іх прамы эфір з Сі на тэму «Як цудоўна, што ўсе мы тут сёння сабраліся!»

Запэўніваю вас, гэты масавы сеанс псіхатэрапіі вырабіць на расійскага абывацеля, на расійскія «эліты» і на расійскага недафюрэра больш ашаламляльны і ацверажальны ўплыў, чым усе ўзарваныя маркетплэйсы і НПЗ разам узятыя.

Пуцінская Расія не будзе паміраць 20 гадоў. Яна ўжо мёртвая.

Андрэй Пянткоўскі, kasparovru.com