«Мадзяр» папярэдзіў Лукашэнку — усё вырашыцца за тыдзень
- 18.08.2026, 12:32
Украінскі афіцэр распавёў, як Кіеў адкажа на наступ з Беларусі.
Намеснік начальніка ГУР Мінабароны Украіны генерал-маёр Вадзім Скібіцкі заявіў, што пасля новай мабілізацыі Расія зможа сфармаваць ударную групоўку і ўжо зімой паспрабаваць зноў наступаць на Кіеўскую і Чарнігаўскую вобласці, у тым ліку выкарыстоўваючы тэрыторыю Беларусі.
Наколькі рэальны такі сцэнар і ці магчыма паўторнае ўварванне расійскіх войскаў на поўнач Украіны, у тым ліку з тэрыторыі Беларусі? Пра гэта сайт Charter97.org пагаварыў з ваенным экспертам, маёрам запасу Нацыянальнай гвардыі Украіны Аляксеем Гетманам:
— Пра тое, што Расія плануе павялічыць колькасць ударных сіл на паўночным напрамку, нам вядома ўжо як мінімум паўгода. Ёсць пяць сцэнарыяў, якія Расія хоча выкарыстаць для атакі з поўначы нашай краіны. Чатыры сцэнарыі прадугледжваюць атаку з тэрыторыі Бранскай вобласці і адзін сцэнар — з боку Беларусі.
З пачатку года расіяне планавалі сфарміраваць дзевяць новых дывізій. У іх атрымалася сфарміраваць толькі пяць. Пры гэтым яны заканчваюць фарміраванне сямі новых батальёнаў. Хутчэй за ўсё, гэтыя войскі будуць размяшчацца на розных участках фронту. Не абавязкова, што менавіта яны апынуцца на поўначы. Значыць, якіясьці іншыя падраздзяленні могуць быць перакінутыя туды. Хутчэй за ўсё, канцэнтрацыя будзе адбывацца ў Бранскай вобласці. Ім неабходна сабраць хаця б 50–70 тысяч чалавек. Толькі тады гэтая групоўка зможа прэтэндаваць на нешта.
У нас таксама ёсць інфармацыя пра тое, што яны хочуць перакінуць туды дэсантна-штурмавыя, дакладней, паветрана-дэсантныя войскі Расійскай Федэрацыі і марскую пяхоту з Запарожскага напрамку. Цяпер гэтыя расійскія падраздзяленні знаходзяцца там, але практычна не прымаюць актыўнага ўдзелу ў баявых дзеяннях.
Таму гэтыя сцэнарыі нам вядомыя. Пакуль ідзе гаворка толькі пра падрыхтоўку да магчымай эскалацыі на гэтым напрамку.
Што датычыць Беларусі, то ўжо надакучыла папярэджваць Лукашэнку пра тое, чым гэта можа для яго скончыцца. Магчыма, цяпер адбудуцца перамовы паміж прэзідэнтам Зяленскім і самазваным кіраўніком Лукашэнкам, каб выкарыстаць яшчэ адзін накірунак у нашых перамовах з Расійскай Федэрацыяй. Мы больш за ўсіх зацікаўленыя ў тым, каб настаў мір або хаця б адбыўся часовы прыпынак баявых дзеянняў уздоўж лініі фронту. Таму з пяці сцэнарыяў, якія разглядаюць расіяне, толькі адзін, гэта значыць каля 20%, непасрэдна звязаны з Беларуссю і магчымымі наступальнымі дзеяннямі з яе тэрыторыі.
— Рэжым Лукашэнкі якраз разгортвае пад Гомелем новую дэсантна-штурмавую брыгаду і стварае для яе інфраструктуру. Ці можа гэта стаць прыкрыццём для скрытнага разгартавання расійскіх войскаў і падрыхтоўкі новага ўварвання ва Украіну?
— Падрыхтаваная інфраструктура, так, можа выкарыстоўвацца. Але скрытна разгарнуць войскі ў сучаснай вайне практычна немагчыма. Спадарожнікі ўсё бачаць, працуе далёкая радыёлакацыйная, агентурная і ваенная выведка.
Як можна незаўважна разгарнуць некалькі дзясяткаў тысяч вайскоўцаў? Дыверсійна-разведвальная група яшчэ можа ціха прайсці. Гэта тое, што мы называем інфільтрацыяй. Ну так, дзесьці прайшлі паміж пазіцыямі ўначы, ціха, тым больш пакуль, як кажуць, «зялёнка». Але некалькі дзясяткаў тысяч чалавек так не схаваеш. А вось загадзя падрыхтаваць для іх інфраструктуру цалкам магчыма. Што гэта можа быць у дадзеным выпадку? Казармы для размяшчэння людзей, кухні, памяшканні і пляцоўкі для тэхнікі, склады ўзбраення.
Сама новая брыгада — гэта, хай сабе, тысяча-дзве тысячы чалавек. Для сур'ёзнай наступальнай аперацыі гэта ні аб чым.
— Як ЗСУ могуць адказаць на разгартаванне новай беларускай дэсантна-штурмавой брыгады пад Гомелем і магчымую агрэсію расійскіх войскаў з тэрыторыі Беларусі?
— На маю думку, як і на думку іншых вайскоўцаў або тых, хто яшчэ нядаўна служыў, верагоднасць уварвання з тэрыторыі Беларусі і ўдзелу ў ім беларускай арміі ўсё ж даволі нізкая, калі ўлічваць логіку паводзінаў Лукашэнкі.
Ён і далей будзе казаць, што Беларусь і Расія — самыя блізкія сябры і саюзнікі. Але насамрэч Лукашэнка пастараецца максімальна пазбегнуць накіравання беларускіх войскаў на тэрыторыю Украіны. Бо тады адразу ўступае ў сілу рэзалюцыя Генеральнай Асамблеі ААН №3314 (XXIX), дзе выразна вызначана, што такое агрэсія. Пачынаюць дзейнічаць Статут ААН і нормы міжнароднага права, у тым ліку права краіны на самаабарону ў выпадку агрэсіі. То бок права наносіць удары па тэрыторыі агрэсара, па яго ваенных і прамысловых аб'ектах. Вядома, гаворка не ідзе пра грамадзянскія цэлі. Наўмысная атака на грамадзянскія аб'екты — гэта ваеннае злачынства. Мы гэтага не робім.
Камандуючы Сіламі беспілотных сістэм ЗСУ Роберт «Мадзяр» Броўдзі афіцыйна гаварыў пра 500 мэт на тэрыторыі Беларусі. Лукашэнка гэта пачуў. Гэтыя 500 мэт мы можам знішчыць максімум за тыдзень. Наўрад ці ў Беларусі ёсць сродкі супрацьпаветранай абароны, якія змогуць эфектыўна супрацьдзейнічаць нашым дронам і ракетам. Тым больш што адлегласць ад нашых межаў да любога аб'екта ў Беларусі значна меншая, чым да мэт на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі.
Таму верагоднасць такога ўварвання існуе, але я ацэньваю яе як даволі нізкую. А вось верагоднасць нападу з боку Бранскай вобласці значна вышэйшая. Хутчэй за ўсё, гэта ў большай ступені будзе правакацыйнае дзеянне, спроба прымусіць нашы Узброеныя Сілы перакінуць туды частку войскаў і такім чынам расцягнуць лінію абароны. Мы ўжо падлічылі, што на гэта напрамленне давялося б дадаткова накіраваць яшчэ адзін корпус або хаця б сем–восем брыгад.
Пакуль мы гаворым пра тое, што можа адбыцца праз тры–чатыры месяцы. Але рабіць доўгатэрміновыя прагнозы падчас такой вайны вельмі складана. Яна хутка змяняецца, змяняецца і яе логіка. З'яўляецца шмат новай тэхнікі і ўзбраенняў, якія яшчэ год таму не адыгрывалі такой важнай ролі.
Давайце ўспомнім, наколькі важнай яшчэ два гады таму была артылерыя. Мы лічылі колькасць артылерыйскіх стрэлаў з нашага боку і з боку расіян, параўноўвалі гэтыя паказчыкі. Цяпер пра артылерыю гавораць значна менш. Яна, вядома, па-ранейшаму ўдзельнічае ў баявых дзеяннях, але такога акцэнту на ёй ужо няма. Тое самае можна сказаць і пра танкі. Мы ўжо не так часта абмяркоўваем, у каго іх больш і чые машыны лепшыя. Цяпер асноўны акцэнт змясціўся на беспілотныя і рабатызаваныя сістэмы, перадусім на дроны.