Віктар Таран: Вера Буданава ў перамогу грунтуецца на інфармаванасці

• Віктар Таран
• 11.09.2026, 19:12

Без ружовых акуляраў.

Паглядзеў інтэрв’ю Кірыла Буданава, запісанае яшчэ ў пачатку 2025 года для кнігі «Камандзіры Перамогі». Мінула паўтара года, а некаторыя рэчы гучаць так, нібыта сказаныя сёння. Асабліва гэта датычыць перамоваў з Расіяй.

Буданаў вельмі ясна адрознівае перамір’е і мір. Дамовіцца пра спыненне агню цалкам рэальна. Куды складаней дасягнуць справядлівага міру. Бо дамаўляцца даводзіцца з ворагам, які не адмовіўся ад сваёй мэты знішчыць цябе. Таму будуць і пуга, і пернік, і розныя прапановы дамовіцца. А любую паўзу Расія паспрабуе выкарыстаць, каб аднавіцца і назапасіць сілы.

Пра гэта варта памятаць сёння, калі мы зноў шмат гаворым пра перамовы, перамір’е і завяршэнне вайны.

Само па сабе перамір’е яшчэ не азначае сапраўднага міру. Пра магчымасці Расіі Буданаў гаворыць, не ўпадаючы ў крайнасці. Так, у яе велізарны мабілізацыйны рэсурс. Яна гатовая спальваць эканоміку дзеля працягвання вайны. Але «Кіеў за тры дні» даўно ператварыўся ў гады цяжкай вайны. Прасоўванне дастаецца Расіі вельмі дорага і зусім не тымі тэмпамі, на якія разлічваў расійскі фюрэр.

Ворага ніколі нельга недаацэньваць. Але і рабіць яго ўсемагутным таксама не варта. Добрым прыкладам сталі першыя маштабныя пераносы баявых дзеянняў на тэрыторыю Расіі. Цяпер гэта нават трошкі дзіўна ўспамінаць, але тады нас пераконвалі, што пераносіць баявыя дзеянні на расійскую тэрыторыю нельга. Нам казалі, што Пуцін націсне ядзерную кнопку, і свету настане канец. Украінскія сілы ўсё роўна пайшлі. Пасля гэтага ядзернага ўдару не адбылося. Абяцаны прапагандыстамі армагедон таксама не пачаўся.

Значэнне такіх аперацый было куды большым, чым іх чыста вайсковы вынік. Яны зламалі важны псіхалагічны бар’ер і паказалі, што значная частка расійскіх «чырвоных ліній» існуе да таго часу, пакуль мы самі баімся іх пераступіць. Сёння Украіна ўжо дастае ворага за тысячы кіламетраў. І тое, што цяпер здаецца амаль звыклым, тады патрабавала рашэння не баяцца расійскіх пагроз.

Вельмі балюча адгукнуліся словы пра стомленасць, бо цяпер яны актуальныя як ніколі. Буданаў згодны, што ад вайны стаміліся ўсе. І гэта абсалютна нармальна пасля столькіх гадоў смерцяў, трывог, страт, нявызначанасці і пастаяннага напружання. Гэтую стомленасць немагчыма перамагчы лозунгамі або чарговай порцыяй правільных слоў. Людзям патрэбныя вынікі, патрэбныя перамогі на фронце, у дыпламатыі і ў палітыцы. Менавіта яны даюць энергію і вяртаюць веру, што ўсе гэтыя намаганні маюць сэнс і мы рухаемся наперад, а не проста бясконца трымаем удар.

Так, нам вельмі патрэбная вера ў тое, што заўтра ўсё ж наступіць і ў ім не будзе Расіі з яе імкненнем знішчыць украінцаў і Украіну. Вера Буданава ў перамогу грунтуецца на інфармаванасці. Яна грунтуецца на разуменні рэальнага становішча спраў, магчымасцей ворага і ўласных рэсурсаў. Менавіта з гэтага, на яго думку, і павінна пачынацца любая стратэгія. Без ружовых акуляраў у дачыненні да саміх сябе. Але і без перабольшвання сілы ворага і страху перад ім.

Лічу, на новай пасадзе аб’ём інфармацыі, якой валодае Буданаў, стаў яшчэ большы. Але нават ягонае інтэрв’ю паўтарагадовай даўніны сёння месцамі гучыць актуальней, чым тады.

Віктар Таран, Facebook