Сі Цзіньпін рыхтуецца прыняць меры супраць Крэмля
- Аляксандр Нямец
- 19.09.2026, 10:12
Пекін надзвычай незадаволены Пуціным.
Адмова старшыні Сі правесці перамовы з Пуціным у Дэлі 12 верасня на саміце БРІКС імгненна стала вядома ўсяму свету. Відавочна, Пуцін урэшце дастаў Сі Цзіньпіна. Але ці рыхтуецца Сі цяпер да ліквідацыі маскоўскай дрэні і падзелу РФ?
Паспрабую адказаць на гэтае пытанне.
Для пачатку разбярэмся, чым жа незадаволены старшыня Сі.
Па-першае, Пуцін урэшце «задоўбаў» Пекін просьбамі (патрабаваннямі) пабудаваць газаправод «Сіла Сібіры-2» ад Ямалу да Кітая праз Манголію, а таксама перадаць РФ рухавікі для ледаколаў у Арктыцы.
Справа ў тым, што Пекін не верыць у даўгавечнасць пуцінскага рэжыму. Пачнеш будаваць «Сілу Сібіры-2», укладзеш грошы, а пуцінскі рэжым возьме ды і абрынецца. З каго спытаць за страты? Трэба пачакаць год-другі, Усходняя Сібір атрымае незалежнасць ад Масквы, тады можна будзе дамовіцца з новымі мясцовымі ўладамі.
Што да ледаколаў у Арктыцы, то Пекін хоча, каб у Арктыцы (у цяперашняй зоне кантролю РФ) хадзілі толькі кітайскія ледаколы. Так і будзе ў хуткім часе!
А Пуцін пад нагамі толькі перашкаджае, нешта патрабуе... Сі разважае: спакойна дачакацца гібелі Пуціна і пуцінскага рэжыму ці падштурхнуць падзеі?
Па-другое, старшыня Сі надзвычай незадаволены адкрыта крэцінскай пазіцыяй Пуціна ў пытанні заканчэння або хаця б абмежавання вайны.
Некалькі разоў, пачынаючы прынамсі з 2024 года, Сі прапаноўваў Пуціну (дакладней, патрабаваў ад яго) скончыць вайну або, прынамсі, звесці яе да мінімуму — перадусім адмовіцца ад удараў па ўкраінскай энергасістэме і жылых кварталах украінскіх гарадоў. Пуцін ніяк не рэагаваў, дакладней, катэгарычна адмовіўся.
Гэта дадатковы пункт, які цяпер выклікае крайняе раздражненне Пекіна.
Па-трэцяе, Пуцін увесь час «круціць» з Трампам, адным словам, вядзе падвойную гульню за спінай Пекіна. Такіх паводзінаў кітайскае кіраўніцтва нікому не даруе.
Па-чацвёртае, з самага пачатку вайны Пекін рашуча патрабуе ад Пуціна ні ў якім разе не выкарыстоўваць ядзерную зброю, нават тактычную. Выкананне гэтага прынцыпу патрабуе немалых намаганняў з кітайскага боку. У Пекіне разумеюць, наколькі ненадзейныя Пуцін і пуцінскі рэжым у цэлым. Штодня даводзіцца сачыць за Пуціным і кампаніяй і прыструняць іх! Клопатна і агідна.
Па-пятае, у апошнія месяцы, прыкладна з канца 2025 года, пуцінскі рэжым узяў адкрыты курс на канфлікт з Еўропай. У Германіі, Вялікабрытаніі, Польшчы, Славакіі, Балгарыі, краінах Балтыі толькі ў 2026 годзе мелі месца дзясяткі акцый расійскага тэрору (пераважна супраць вытворцаў зброі для Украіны), аж да спроб падрыву самалёта са зброяй для Украіны на аэрадроме ў Лейпцыгу.
А ў апошнія дні справа дайшла да палётаў дронаў з грузам выбухоўкі з Расіі ў Польшчу і Літву. Адначасова з Масквы сыпаюцца пагрозы маштабнага ўварвання ў краіны НАТА.
Гэта азначае дестабілізацыю Еўропы, што пагражае Кітаю сур'ёзным скарачэннем экспарту ў Еўропу, а гэта абсалютна непрымальна для Кітая. Пекін і асабіста Сі пастаянна спрабуюць уздзейнічаць на Пуціна і прыструніць яго. Але сітуацыя ў гэтай сферы ўсё пагаршаецца, спыніць Пуціна ніяк не ўдаецца. Пекін максімальна раздражнёны.
Па-шостае, цяперашнія цесныя адносіны РФ і Паўночнай Карэі таксама раздражняюць Пекін (такія паведамленні паступаюць апошнія некалькі тыдняў). Да восені 2024 года Сі Цзіньпін быў упэўнены, што добра кантралюе сітуацыю ў Паўночнай Карэі: дыктатар Ын рэгулярна атрымлівае ад Кітая невялікія субсідыі зернем і нафтавымі прадуктамі, а ўзамен слухаецца Пекіна ў сур'ёзных справах.
Але Ын сур'ёзна ўмяшаўся ў вайну (пасля ўварвання ЗСУ ў Курскую вобласць у жніўні 2024 года), паставіў Пуціну многія тысячы тон снарадаў, сотні балістычных ракет і прыблізна 10.000 паўночнакарэйскіх салдат для баявых дзеянняў у Курскай вобласці.
У выніку Ын атрымаў ад Пуціна (відаць, няпоўныя даныя) не менш як 22 мільярды долараў. Гэта даход, не параўнальны з «кітайскімі падачкамі»! Бо ўвесь ВУП галечнай Паўночнай Карэі наўрад ці значна перавышае 30 мільярдаў долараў!
У выніку высветлілася, што Ын атрымаў калі не эканамічную і палітычную незалежнасць ад Кітая, дык, прынамсі, сур'ёзную аўтаномію. А не кантраляваны Пекінам блок РФ – КНДР набыў відавочную, сур'ёзную форму.
Некалькі дзён таму, 7 верасня, быў уведзены ў эксплуатацыю аўтадарожны мост праз памежную раку Туманган (Туманная) недалёка ад яе вусця, які злучае РФ і КНДР. Гэта дадаткова павялічыць пастаўкі зброі з Паўночнай Карэі ў Расію.
А пастаянная перадача Паўночнай Карэі расійскіх ракетна-ядзерных тэхналогій пашырае дэструктыўныя магчымасці рэжыму Ына. Пекін і тут можа страціць кантроль. Ядзерны патэнцыял Паўночнай Карэі расце, і хто ведае, як Ын яго выкарыстае?
Пекін, паводле наяўных звестак, вельмі незадаволены і прадумвае контрмеры.
Я пералічыў шэсць пунктаў узрастаючага незадавальнення Пекіна. У кожным выпадку крыніца незадавальнення адна і тая ж – Пуцін. Па кожным пункце Пекін запісаў на Пуціна пэўную колькасць «штрафных балаў». Не сумнявайцеся, усё абстаіць менавіта так: у сённяшнім Пекіне выяўляюць незадавальненне не эмацыйнымі заявамі, не крыкамі, а дакладнымі разлікамі. І агульная сума пуцінскіх «штрафных балаў» бесперапынна расце. У пэўны момант гэта сума перавысіць «парогавы ўзровень» і тады... Ці ўжо перавысіла?
Як жа Пекін рэагуе? Перш за ўсё, пашырэннем паставак ва Украіну камплектаў дэталяў для зборкі дронаў усіх тыпаў (я пра гэта пісаў), а таксама баявых робатаў і блокаў для іх зборкі. Гэтыя пастаўкі заўважна ўзмацнілі баявы патэнцыял ЗСУ/СБУ ўжо да красавіка 2025 года.
У чэрвені 2026 года сумарныя пастаўкі з Кітая ва Украіну склалі, паводле даных Мытнага ўпраўлення Украіны, 2,8 мільярда долараў, у два з лішнім разы больш за чэрвень 2024 года і прыблізна ў паўтара раза больш за чэрвень 2025 года.
У ліпені 2026 года гэтыя пастаўкі дасягнулі (мая ацэнка) 3 мільярдаў долараў, а ў жніўні перавысілі гэты ўзровень. Жудасныя страты РФ на фронце і ў далёкім тыле пацвярджаюць хуткі рост кітайскіх паставак і эфектыўнасць атрымліваемай зброі.
Хуткі рост колькасці кітайцаў ва Усходніх рэгіёнах РФ (ад Іркуцкай вобласці і Якуціі да Ціхага акіяна) – іншае напрамак дзейнасці Пекіна, якое падрывае падмуркі пуцінскага рэжыму.
Я зноў перагледзеў свае файлы з данымі на гэтую тэму. На сярэдзіну 2014 года, паводле афіцыйных тайваньскіх даных, колькасць кітайцаў, што пастаянна жывуць у РФ, складала каля 500 тысяч (а паводле смехатворнай афіцыйнай расійскай статыстыкі – 30 тысяч кітайцаў).
На канец 2017 года колькасць кітайцаў у РФ (паводле ацэнак японскіх экспертаў) вырасла ў некалькі разоў і наблізілася да двух мільёнаў. Справа ў тым, што пасля анексіі Крыма і ўварвання пуцінскіх войскаў у Данбас Кітай апынуўся галоўнай «знешняй крыніцай» пуцінскага рэжыму... і кітайцы шырокім патокам хлынулі ў Сібір і на Далёкі Усход РФ. Пагранслужба РФ нават не спрабавала іх стрымліваць.
У 2018–2026 гадах гэты працэс працягваўся з рознай інтэнсіўнасцю. Па асцярожнай ацэнцы, на сярэдзіну 2026 года колькасць кітайцаў ва Усходніх рэгіёнах РФ, «зоне інтэнсіўнай экспансіі Кітая», перавысіла (не ведаю, на колькі) два з паловай мільёны чалавек. Значная іх частка жыве ў «кітайскіх паселішчах» або ў «кітайскіх кварталах» буйных гарадоў.
На тую ж дату колькасць кітайцаў у Усходняй Сібіры (па-за Іркуцкай вобласцю), Заходняй Сібіры і на Урале («зона кропкавай экспансіі Кітая»), відаць, перавысіла паўмільёна. Плюс кітайскія супольнасці ў Маскве і Расчлянінградзе.
Пакуль што ўсё гэта «кітайскае насельніцтва» – якое знаходзіцца пад поўным кантролем Пекіна (я ведаю, што пішу) – займаецца разнастайнай выгаднай эканамічнай дзейнасцю (аж да незалежнай ад Масквы і мясцовых уладаў здабычы золата ў Якуціі, Амурскай вобласці, Хакасіі...). У патрэбны момант, па сігнале з Пекіна, яны перавернуць Усходнія рэгіёны РФ (для пачатку). Мясцовае начальства і значная частка мясцовага насельніцтва ахвотна падтрымаюць пераварот, які забяспечыць незалежнасць ад ненавіснай Масквы.
Давядзецца напісаць невялікае заканчэнне.
Аляксандр Нямец, kasparovru.com