Вар’яцтва прыйшло, пасялілася і стала нормай
- Кірыл Мартынаў
- 3.09.2026, 8:19
Недзе ўдалечыні ідзе бранецягнік, замаскіраваны пад звычайны састаў РЖД.
Думаю пра КАБы, якімі ў апошнія дні пачалі бамбіць Адэсу. Тут важная антрапалогія вар’яцтва: да Адэсы наогул далёка, і проста старую савецкую бомбу, да якой прымайстравалі крыльцы, на горад не адправіш. Таму майстры збіраюцца на вытворчасці, каб прымацаваць да фугаса яшчэ і рэактыўны рухавік. Так бомба ляціць на 150 кіламетраў, і яе можна з Чорнага мора запусціць на горад, пра які спяваў Марк Бернэс. Верагодна, хтосьці атрымаў за гэтую тэхналагічную інавацыю прэмію і паляцеў у адпачынак у Турцыю, куды КАБы пакуль не падаюць.
Як і ўсюды, у Расіі ёсць цяжка хворыя дзеці, і некаторых з іх ужо нельга выратаваць, але можна даць ім крыху шчасця. Гэтым займаецца «Дом з маяком», дзіцячы хоспіс, створаны Лідай Моніавай. Яна цяпер знаходзіцца ў ІВС: гэта камера з драўлянымі насціламі, на якіх спяць людзі ў чаканні таго, што з імі будзе далей. Ёй пагражае дзесяць гадоў турмы за фразу, апублікаваную ў лютым 2023 года: «Ужо год ва Украіне гінуць невінныя людзі».
Марына Ахмедава, афіцыйная расійская «праваабаронца» пры прэзідэнце, паведаміла з гэтай нагоды, што «Моніава вычарпала свой сацыяльны капітал» і павінна панесці адказнасць. Бо «нашы салдаты б’юцца насмерць», таму «нельга распаўсюджваць свае ліберальныя каштоўнасці». За што б’юцца насмерць салдаты, Ахмедава не ўдакладніла, бо і сама не ведае.
1 верасня дзеці пайшлі ў школы — у Расіі пад крыкі ўдзельнікаў ПВК пра неабходнасць вывучаць прыладу аўтамата Калашнікава, ва Украіне — у падземную школу, як у Харкаве, або ў бамбасховішчы, як у Кіеве.
Затое Ксенія Сабчак, медыя якой распаўсюдзіла заяву Ахмедавай, відаць, у сувязі з яго асаблівай грамадскай важнасцю, выступіла з рэзкай крытыкай Зяленскага. Паводле Сабчак, ідэя закрытага неба над Расіяй праз паветраную вайну, небяспеку палётаў грамадзянскай авіяцыі — гэта «проста нейкі тэрарызм». Калі мы з імі робім так, што грамадзянскія самалёты ва Украіне не лятаюць амаль пяць гадоў, то гэта, вядома, выклікае пэўнае спачуванне, строга ў межах, устаноўленых законам. Але калі яны нам адказваюць — гэта ўжо зусім непрымальны ўзровень гвалту, несумяшчальны з ладам жыцця Ксеніі. Як яны маглі так учыніць з намі?
Паколькі вар’яцтва прыйшло, пасялілася і стала нормай, у гэтыя тыдні прынята абмяркоўваць музыказнаўцаў. Прыстрасць, з якой вядзецца спрэчка, падказвае, што яна хутчэй датычыць не сярэднявечнай музыкі, а таго, пра што нельга казаць. Сіндром публічнага маўчання заліваецца Бахам, бо нельга ж зусім замаўчаць, у нас ёсць пачуцці і думкі.
Недзе ўдалечыні ідзе бранецягнік, замаскіраваны, паводле звестак NYT, пад звычайны састаў РЖД.
Кірыл Мартынаў, галоўны рэдактар «Новая газета Еўропа», «Эха Масквы»